ଦଦର୍ଶ ଶାର୍ଙ୍ଗିଣଂ ଚାଗ୍ରେ ସ୍ଵଗଣୈଶ୍ଚ ପରିଷ୍ଟୁତମ୍
ସେ ଆଗରେ ଶାର୍ଙ୍ଗଧାରୀଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଗଣମାନେ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିବା ଦେଖିଲେ ।
ଚକ୍ରିଭିର୍ଗଦିଭିର୍ଜୁଷ୍ଟଂ ଖଡ୍ଗିଭିଶ୍ଚାପି ଶାର୍ଙ୍ଗିଭିଃ
ଚକ୍ର, ଗଦା, ଖଡ଼ଗ ଧାରଣ କରୁଥିବା ଏବଂ ଧନୁର୍ଧରମାନେ ସହିତ ସେ ସୁଶୋଭିତ ଥିଲେ ।
ତ୍ଵଂ ତୁ ଯଜ୍ଞପୁମାନତ୍ର ମହାଯଜ୍ଞପ୍ରଵର୍ତକଃ
ଏଠାରେ ତୁମେ ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି, ଏହି ମହାଯଜ୍ଞର ଆରମ୍ଭକାରୀ ।
କିଂ ଵା ଦକ୍ଷଂ ସମାନୀଯ ଦେହି ଯୁଧ୍ଯସ୍ଵ ଵା ମଯା
କିମ୍ବା ଦକ୍ଷଙ୍କୁ ଏଠାକୁ ଆଣ, କିମ୍ବା ମୋ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କର ।
ପ୍ରାଯଶଃ ଶଂଭୁଭକ୍ତେଷୁ ଯତସ୍ତ୍ଵଂ ପ୍ରୋଚ୍ଯସେଽଗ୍ରଣୀଃ
ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମକୁ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୋଲି କୁହାଯାଏ ।
ତୁଷ୍ଟେନ ଶଂଭୁନା ଦତ୍ତଂ ତୁଭ୍ଯଂ ଚକ୍ରଂ ସୁଦର୍ଶନମ୍
ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଶମ୍ଭୁ ତୁମକୁ ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ଦାନ କରିଥିଲେ ।
ଇତ୍ଯାକର୍ଣ୍ଯ ଵଚସ୍ତସ୍ଯ ଵୀରଭଦ୍ରସ୍ଯ ଚୋର୍ଜିତମ୍
ବୀରଭଦ୍ରଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କଥାଗୁଡ଼ିକୁ ଶୁଣି—
ତ୍ଵଂ ଶଂଭୋଃ ସୁତ ଦେଶୀଯୋ ଗଣାନାଂ ପ୍ରଵରୋସ୍ଯହୋ
ହେ ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ପୁତ୍ର, ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ ଗଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଧାନ—କି ଅଦ୍ଭୁତ!
ଯୋସି ସୋସ୍ଯହମପ୍ଯତ୍ର ଦକ୍ଷରକ୍ଷଣଦକ୍ଷଧୀଃ 4.2.89.
ତୁମେ ସେଇ, ଏଠି ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଅଛି, ଦକ୍ଷଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବାରେ ପାରଙ୍ଗତ ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତୋ ଵୀରଭଦ୍ରଃ ସ ତେନ ଵୈ ଶାର୍ଙ୍ଗଧନ୍ଵନା
ଏଭଳି ଶାର୍ଙ୍ଗଧାରୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କହାଯିବା ପରେ, ବୀରଭଦ୍ର—
ଅଥ ତୈଃ ପ୍ରମଥୈର୍ଵିଷ୍ଣୋରନୁଗା ଗଦିତା ରଣେ
ତାପରେ, ସେହି ପ୍ରମଥମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରି, କହିଲେ—
ତତସ୍ତାର୍କ୍ଷ୍ଯରଥଃ କ୍ରୁଦ୍ଧସ୍ତ୍ଵେକୈକଂ ରଣମୂର୍ଧନି
ତାପରେ, ତାର୍କ୍ଷ୍ୟଙ୍କ ରଥ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ଯୁଦ୍ଧର ମୁଣ୍ଡରେ ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲା ।
ତେ ଭିନ୍ନଵକ୍ଷସଃ ସର୍ଵେ ଗଣା ରୁଧିରଵର୍ଷିଣଃ
ସେମାନଙ୍କର ଛାତି ଭାଗ ଫାଟିଯାଇଥିଲା, ଗଣମାନେ ରକ୍ତ ଝରିଥିଲେ।
କ୍ଷରଂତ ଇଵ ମାତଂଗାଃ ସ୍ରଵଂତ ଇଵ ପର୍ଵତାଃ
ଆହତ ହାତୀମାନେ ଯେପରି ରକ୍ତ ଝରନ୍ତି, କିମ୍ବା ପାହାଡ଼ ଭଳି ଝରିଯାଉଛି, ସେମାନେ ଏଭଳି ଝରିଥିଲେ।
ତତଃ ପ୍ରହସ୍ଯ ଗଣପୋଽବ୍ରଵୀଦ୍ଵୈ କୁଂଠନାଯକମ୍
ତାପରେ ହସି ଗଣମାନଙ୍କର ନାୟକ କୁଣ୍ଠନାୟକଙ୍କୁ କହିଲେ।
ପରଂ ଯୁଧ୍ଯସି ଦୈତ୍ଯେଂଦ୍ରୈର୍ଦାନଵେଂଦ୍ରୈର୍ନ ପାର୍ଷଦୈଃ
ତୁମେ ଦେତ୍ୟ ଓ ଦାନବମାନଙ୍କର ନାୟକଙ୍କ ସହିତ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ କରୁଛ, ସେମାନଙ୍କର ସହାୟକମାନେ ସହିତ ନୁହେଁ।
ଗଦିନାଽଥ ଗଦା ତୂର୍ଣଂ ଦୈତ୍ଯେଂଦ୍ରଗିରିରେଣୁକୃତ୍
ଗଦାଧାରୀ ତୁରନ୍ତ ଗଦା ଛାଡ଼ିଲେ, ଏହା ପାହାଡ଼ ଭଳି ଦେତ୍ୟନାୟକଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲା।
ତଦଂଗସଂଗମାସାଦ୍ଯ ଵିଦଦ୍ରେ ଶତଧା ତଯା
ଗଦା ତାଙ୍କ ଶରୀରକୁ ଆଘାତ କରି, ତାଙ୍କୁ ଶତ ଖଣ୍ଡରେ ଭାଗ କରିଦେଲା।
ଜଘାନ ଵାସୁଦେଵୋପି ତରସାଽଜ୍ଞାତଵେଦନମ୍ 4.2.89.
ବାସୁଦେବ ମଧ୍ୟ ଜୋରଦେଇ ଆଘାତ କଲେ, ଶତ୍ରୁ କିଏ ତାଙ୍କୁ ଜଣା ନଥିଲା।
ଆତାଡ୍ଯ ସଵ୍ଯଦୋର୍ଦଂଡେ ଗଦାଂ ଭୂମାଵପାତଯତ୍
ବାମ ଭୁଜରେ ଆଘାତ ପାଇ, ସେ ଗଦାକୁ ଭୂମିରେ ପକାଇଦେଲେ।
ସ ଚ ଚକ୍ରଂ ସମାଗଚ୍ଛଦ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସସ୍ମାର ଶଂକରମ୍ କଂଠମାସାଦ୍ଯଵୀରସ୍ଯ ସମ୍ଯଗ୍ଜାତଂ ସୁଦର୍ଶନମ୍
ତାପରେ ଚକ୍ର ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ସେ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ; ଭଲଭାବରେ ଗଠିତ ସୁଦର୍ଶନ ତାଙ୍କ ଗଳାରେ ପ୍ରକଟ ହେଲା।
ତେନ ଚକ୍ରେଣ ଶୁଶୁଭେ ନିତରାଂ ସ ଗଣେଶ୍ଵରଃ
ସେ ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ଗଣେଶ୍ୱର ଅତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେଖାଯାଇଲେ।
ତତଃ ସୁଦର୍ଶନଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତତ୍କଂଠାଭରଣଂ ହରିଃ
ତାପରେ, ସୁଦର୍ଶନକୁ ଗଳାର ଭୂଷଣ ଭାବେ ଦେଖି, ହରି—
ସନଂଦକଂ କରଂ ତସ୍ଯ ପ୍ରୋଦ୍ଯତଂ ମଧୁଵିଦ୍ଵିଷଃ
—ମଧୁର ଶତ୍ରୁ, ସନନ୍ଦକ ଅସ୍ତ୍ର ଧରି ତାଙ୍କ ହାତ ଉଠାଇଲେ।
ଅଭ୍ଯଧାଵଚ୍ଚ ଵେଗେନ ଗୃହୀତ୍ଵା ଶୂଲମୁଜ୍ଜ୍ଵଲମ୍
ସେ ତେଜରେ ଆଗକୁ ଧାଇଲେ, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଶୂଳ ଧରି।
ଵାରିତୋ ଗଣରାଜଃ ସ ମା କାର୍ଷୀଃ ସାହସଂ ତ୍ଵିତି
ଗଣରାଜାକୁ ଅଟକାଯାଇଲା: 'ଏହି ଅତି ସାହସିକ କାମ କରିନି।'
ପ୍ରାପ୍ଯ ଦକ୍ଷଂ ଵିନଦ୍ଯୋଚ୍ଚୈର୍ଧିକ୍ତ୍ଵାମୀଶ୍ଵରନିଂଦକମ୍ ସ କଥଂ ସେଶ୍ଵରଂ କର୍ମ ନ କୁର୍ଯାଦ୍ଦକ୍ଷତାଂଦଧତ୍
ଡକ୍ଷଙ୍କୁ ପହଞ୍ଚି, ସେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଦହାଡ଼ିଲେ: 'ତୁମେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରୁଛ; ଡକ୍ଷ ନାମ ଧାରଣ କରି, କିପରି ଜଣେ ଦକ୍ଷ ଲୋକ ଭଗବାନଙ୍କ ବିରୋଧରେ କାମ କରିପାରେ?'
ଯେନାସ୍ଯେନ ପଵିତ୍ରେଣ ଭଵତା ନିଂଦିତଃ ଶିଵଃ
ତୁମର ପବିତ୍ର ମୁଁହ ଦ୍ୱାରା, ଶିବଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରିଛ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ତସ୍ଯ ଦକ୍ଷସ୍ଯ ହରପାରୁଷ୍ଯଭାଷିଣଃ ।। 4.2.89.
ଏଭଳି କହି, ଡକ୍ଷଙ୍କୁ, ଯିଏ ହରଙ୍କୁ କଠୋର ଶବ୍ଦ କହିଥିଲେ—
ତତସ୍ତ୍ଵଦିତିମୁଖ୍ଯାନାଂ ମିଲିତାନାଂ ମହୋତ୍ସଵେ
ତାପରେ, ତୁମେ ଓ ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବୋତ୍ତମମାନେ ମିଶି, ମହାଉତ୍ସବ ଆରମ୍ଭ ହେଲା।