ବହିରୁଦ୍ଗିରଯାମାସ ଯଦ୍ଦତ୍ତଂ ଚେଶଵର୍ଜ୍ଜିତମ୍
ଯେଉଁ ଦାନ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଉପସର୍ପିତ ହୋଇନଥିଲା, ସେ ସବୁ ବାହାରକୁ ଫେଲିଦେଲେ।
ଉଡ୍ଡୀଯ ଗିରିମାଶ୍ରିତ୍ଯଚ୍ଛନ୍ନଃ କୌତୁକମୈକ୍ଷତ
ସେ ଉଡ଼ି ଏକ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଲୁଚି ରହି, ସମସ୍ତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖୁଥିଲେ।
ପ୍ରମଥାଃ କାଲଯାମାସୁରନ୍ଯାନପି ଚ ଯାଚକାନ୍ ଵୀରଭଦ୍ରଃ ସ୍ଵତଃ ପ୍ରାପ୍ତଃ ପ୍ରମଥାନୀକିନୀ ଵୃତଃ
ପ୍ରମଥମାନେ ଅନ୍ୟ ଭିକ୍ଷୁକମାନେଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଦୂରେଇଦେଲେ; ଭୀରଭଦ୍ର ନିଜେ ପ୍ରମଥମାନେ ଘେରି ଆସିଲେ।
ଯଜ୍ଞଵାଟଂ ଶ୍ମଶାନାଭଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତୈଃ ପ୍ରମଥୈଃ ପୁରା
ପ୍ରମଥମାନେ ପୂର୍ବରୁ ଯଜ୍ଞବାଟକୁ ଶ୍ମଶାନ ପରି କରିଦେଖି, ସେଠାକୁ ଦେଖିଲେ।
ଗଣାଃ ପଶ୍ଯତ ଦୁର୍ଵୃତ୍ତୈଃ ପ୍ରାରବ୍ଧାନାଂ ଚ କର୍ମଣାମ୍
ହେ ଗଣମାନେ, ଦୁଷ୍ଟ ଚରିତ୍ର ଲୋକମାନେ କରିଥିବା କାମ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖନ୍ତୁ ।
ଯେ ଦ୍ଵିଷଂତି ମହାଦେଵଂ ସର୍ଵକର୍ମୈକସାକ୍ଷିଣମ୍
ଯେମାନେ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟର ଏକମାତ୍ର ସାକ୍ଷୀ ମହାଦେବଙ୍କୁ ଘୃଣା କରନ୍ତି—
କ୍ଵ ସ ଦକ୍ଷୋ ଦୁରାଚାରଃ କ୍ଵ ଚ ଯଜ୍ଞଭୁଜଃ ସୁରାଃ
ସେ ଦୁଷ୍ଟ ଚରିତ୍ର ଦକ୍ଷ କେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି, ଏବଂ ଯଜ୍ଞର ଭାଗ ନେଇଥିବା ଦେବତାମାନେ କେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି?
ଇତ୍ଯାଜ୍ଞା ଵୀରଭଦ୍ରସ୍ଯ ପ୍ରାପ୍ଯ ତେ ପ୍ରମଥା ଦ୍ରୁତମ୍
ଏଭଳି ଭାବେ ବୀରଭଦ୍ରଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ପାଇଁ, ପ୍ରମଥମାନେ ତୁରନ୍ତ—
ତେନ ତେ ପ୍ରମଥାଃ ସର୍ଵେ ମହାବଲପରାକ୍ରମାଃ 4.2.89.
ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା, ସମସ୍ତ ପ୍ରମଥମାନେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ପ୍ରବଳ, —
ଅଥ ନଷ୍ଟେଷୁ ସର୍ଵେଷୁ ପ୍ରମଥେଷୁ ହରେର୍ଭଯାତ୍
ତାପରେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରମଥ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯିବା ପରେ, ହରିଙ୍କ ଭୟରେ—
ଦଦର୍ଶ ଶାର୍ଙ୍ଗିଣଂ ଚାଗ୍ରେ ସ୍ଵଗଣୈଶ୍ଚ ପରିଷ୍ଟୁତମ୍
ସେ ଆଗରେ ଶାର୍ଙ୍ଗଧାରୀଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଗଣମାନେ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିବା ଦେଖିଲେ ।
ଚକ୍ରିଭିର୍ଗଦିଭିର୍ଜୁଷ୍ଟଂ ଖଡ୍ଗିଭିଶ୍ଚାପି ଶାର୍ଙ୍ଗିଭିଃ
ଚକ୍ର, ଗଦା, ଖଡ଼ଗ ଧାରଣ କରୁଥିବା ଏବଂ ଧନୁର୍ଧରମାନେ ସହିତ ସେ ସୁଶୋଭିତ ଥିଲେ ।
ତ୍ଵଂ ତୁ ଯଜ୍ଞପୁମାନତ୍ର ମହାଯଜ୍ଞପ୍ରଵର୍ତକଃ
ଏଠାରେ ତୁମେ ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି, ଏହି ମହାଯଜ୍ଞର ଆରମ୍ଭକାରୀ ।
କିଂ ଵା ଦକ୍ଷଂ ସମାନୀଯ ଦେହି ଯୁଧ୍ଯସ୍ଵ ଵା ମଯା
କିମ୍ବା ଦକ୍ଷଙ୍କୁ ଏଠାକୁ ଆଣ, କିମ୍ବା ମୋ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କର ।
ପ୍ରାଯଶଃ ଶଂଭୁଭକ୍ତେଷୁ ଯତସ୍ତ୍ଵଂ ପ୍ରୋଚ୍ଯସେଽଗ୍ରଣୀଃ
ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମକୁ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୋଲି କୁହାଯାଏ ।
ତୁଷ୍ଟେନ ଶଂଭୁନା ଦତ୍ତଂ ତୁଭ୍ଯଂ ଚକ୍ରଂ ସୁଦର୍ଶନମ୍
ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଶମ୍ଭୁ ତୁମକୁ ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ଦାନ କରିଥିଲେ ।
ଇତ୍ଯାକର୍ଣ୍ଯ ଵଚସ୍ତସ୍ଯ ଵୀରଭଦ୍ରସ୍ଯ ଚୋର୍ଜିତମ୍
ବୀରଭଦ୍ରଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କଥାଗୁଡ଼ିକୁ ଶୁଣି—
ତ୍ଵଂ ଶଂଭୋଃ ସୁତ ଦେଶୀଯୋ ଗଣାନାଂ ପ୍ରଵରୋସ୍ଯହୋ
ହେ ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ପୁତ୍ର, ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ ଗଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଧାନ—କି ଅଦ୍ଭୁତ!
ଯୋସି ସୋସ୍ଯହମପ୍ଯତ୍ର ଦକ୍ଷରକ୍ଷଣଦକ୍ଷଧୀଃ 4.2.89.
ତୁମେ ସେଇ, ଏଠି ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଅଛି, ଦକ୍ଷଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବାରେ ପାରଙ୍ଗତ ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତୋ ଵୀରଭଦ୍ରଃ ସ ତେନ ଵୈ ଶାର୍ଙ୍ଗଧନ୍ଵନା
ଏଭଳି ଶାର୍ଙ୍ଗଧାରୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କହାଯିବା ପରେ, ବୀରଭଦ୍ର—
ଅଥ ତୈଃ ପ୍ରମଥୈର୍ଵିଷ୍ଣୋରନୁଗା ଗଦିତା ରଣେ
ତାପରେ, ସେହି ପ୍ରମଥମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରି, କହିଲେ—
ତତସ୍ତାର୍କ୍ଷ୍ଯରଥଃ କ୍ରୁଦ୍ଧସ୍ତ୍ଵେକୈକଂ ରଣମୂର୍ଧନି
ତାପରେ, ତାର୍କ୍ଷ୍ୟଙ୍କ ରଥ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ଯୁଦ୍ଧର ମୁଣ୍ଡରେ ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲା ।
ତେ ଭିନ୍ନଵକ୍ଷସଃ ସର୍ଵେ ଗଣା ରୁଧିରଵର୍ଷିଣଃ
ସେମାନଙ୍କର ଛାତି ଭାଗ ଫାଟିଯାଇଥିଲା, ଗଣମାନେ ରକ୍ତ ଝରିଥିଲେ।
କ୍ଷରଂତ ଇଵ ମାତଂଗାଃ ସ୍ରଵଂତ ଇଵ ପର୍ଵତାଃ
ଆହତ ହାତୀମାନେ ଯେପରି ରକ୍ତ ଝରନ୍ତି, କିମ୍ବା ପାହାଡ଼ ଭଳି ଝରିଯାଉଛି, ସେମାନେ ଏଭଳି ଝରିଥିଲେ।
ତତଃ ପ୍ରହସ୍ଯ ଗଣପୋଽବ୍ରଵୀଦ୍ଵୈ କୁଂଠନାଯକମ୍
ତାପରେ ହସି ଗଣମାନଙ୍କର ନାୟକ କୁଣ୍ଠନାୟକଙ୍କୁ କହିଲେ।
ପରଂ ଯୁଧ୍ଯସି ଦୈତ୍ଯେଂଦ୍ରୈର୍ଦାନଵେଂଦ୍ରୈର୍ନ ପାର୍ଷଦୈଃ
ତୁମେ ଦେତ୍ୟ ଓ ଦାନବମାନଙ୍କର ନାୟକଙ୍କ ସହିତ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ କରୁଛ, ସେମାନଙ୍କର ସହାୟକମାନେ ସହିତ ନୁହେଁ।
ଗଦିନାଽଥ ଗଦା ତୂର୍ଣଂ ଦୈତ୍ଯେଂଦ୍ରଗିରିରେଣୁକୃତ୍
ଗଦାଧାରୀ ତୁରନ୍ତ ଗଦା ଛାଡ଼ିଲେ, ଏହା ପାହାଡ଼ ଭଳି ଦେତ୍ୟନାୟକଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲା।
ତଦଂଗସଂଗମାସାଦ୍ଯ ଵିଦଦ୍ରେ ଶତଧା ତଯା
ଗଦା ତାଙ୍କ ଶରୀରକୁ ଆଘାତ କରି, ତାଙ୍କୁ ଶତ ଖଣ୍ଡରେ ଭାଗ କରିଦେଲା।
ଜଘାନ ଵାସୁଦେଵୋପି ତରସାଽଜ୍ଞାତଵେଦନମ୍ 4.2.89.
ବାସୁଦେବ ମଧ୍ୟ ଜୋରଦେଇ ଆଘାତ କଲେ, ଶତ୍ରୁ କିଏ ତାଙ୍କୁ ଜଣା ନଥିଲା।
ଆତାଡ୍ଯ ସଵ୍ଯଦୋର୍ଦଂଡେ ଗଦାଂ ଭୂମାଵପାତଯତ୍
ବାମ ଭୁଜରେ ଆଘାତ ପାଇ, ସେ ଗଦାକୁ ଭୂମିରେ ପକାଇଦେଲେ।