ସ୍ଵଯଂ ପରିଦଧୁଶ୍ଚାନ୍ଯେ ଦୁକୂଲାନି ମୁଦା ଯୁତାଃ
ଅନ୍ୟମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ନିଜେ ନିଜେ ମୂଲ୍ୟବାନ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଲେ।
ଏକେନ ଚ ଭଗୋ ଦେଵଃ ପଶ୍ଯଂଶ୍ଚକ୍ରେ ଵିଲୋଚନଃ
ଏକ ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଭାଗ ଦେବତା ଏହା ସବୁ ଦେଖୁଥିଲେ।
ଯଜ୍ଞଃ ପଲାଯିତୋ ଦୃଷ୍ଟଃ କେନଚିନ୍ମୃଗରୂପଧୃକ୍
କେହି ଯଜ୍ଞଙ୍କୁ ମୃଗ ଆକାର ନେଇ ପଳାଇଯିବା ଦେଖିଲେ।
ଏକଃ ସରସ୍ଵତୀଂ ଯାଂତୀଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନିର୍ନାସିକାଂ ଵ୍ଯଧାତ୍
ଏକ ଜଣେ ସରସ୍ବତୀଙ୍କୁ ଯିବା ଦେଖି, ତାଙ୍କ ନାକ କାଟିଦେଲେ।
ଅର୍ଯମ୍ଣୋ ବାହୁଯୁଗଲଂ ତଥୋତ୍ପାଟିତଵାନ୍ପରଃ
ଅନ୍ୟ ଜଣେ ଅର୍ୟମାନଙ୍କର ଦୁଇଟି ବାହୁ ଉଖଳିଦେଲେ।
ଚିଚ୍ଛେଦ ଵାଯୋର୍ଵୃଷଣଂ ପାର୍ଷଦୋନ୍ଯଃ ପ୍ରତାପଵାନ୍
ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବ୍ୟକ୍ତି ବାୟୁଙ୍କର ଶୁକ୍ରାଣୁ କାଟିଦେଲେ।
ଯତ୍ର ଧର୍ମେ ମହେଶୋ ନ ପ୍ରଥମଂ ପରିପୂଜ୍ଯତେ
ଯେଉଁଠାରେ ଧର୍ମରେ ମହେଶଙ୍କୁ ପ୍ରଥମେ ପୂଜା କରାଯାଏନି—
ଅନୀଶ୍ଵରଂ ହଵିର୍ଭୁକ୍ତଂ ତ୍ଵଯେତ୍ଯା ତାଡଯତ୍ପଦା
ସେ ଚାଲି ଆସି, 'ତୁମେ ଇଶ୍ୱର ନୁହଁ, ତଥାପି ହବି ଭୋଗ କରିଛ' ବୋଲି ପାଦ ଦେଇ ଆଘାତ କଲେ।
ଵାମଯାମାସ ବହୁଶୋ ଭକ୍ଷିତା ହ୍ଯଧ୍ଵରାହୁତୀଃ 4.2.89.
ସେ ବାରମ୍ବାର ବାନ୍ତିଲେ, କାରଣ ଯଜ୍ଞ ଆହୁତି ଭୋଗ କରାଯାଇଥିଲା।
ରୁଦ୍ରାଖ୍ଯା ଧାରଣଵଶାତ୍ପ୍ରମଥୈସ୍ତେଽଵହେଲିତାଃ
ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଆଜ୍ଞାର ଶକ୍ତିରେ ପ୍ରମଥମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ଅବହେଳା କଲେ।
ବହିରୁଦ୍ଗିରଯାମାସ ଯଦ୍ଦତ୍ତଂ ଚେଶଵର୍ଜ୍ଜିତମ୍
ଯେଉଁ ଦାନ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଉପସର୍ପିତ ହୋଇନଥିଲା, ସେ ସବୁ ବାହାରକୁ ଫେଲିଦେଲେ।
ଉଡ୍ଡୀଯ ଗିରିମାଶ୍ରିତ୍ଯଚ୍ଛନ୍ନଃ କୌତୁକମୈକ୍ଷତ
ସେ ଉଡ଼ି ଏକ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଲୁଚି ରହି, ସମସ୍ତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖୁଥିଲେ।
ପ୍ରମଥାଃ କାଲଯାମାସୁରନ୍ଯାନପି ଚ ଯାଚକାନ୍ ଵୀରଭଦ୍ରଃ ସ୍ଵତଃ ପ୍ରାପ୍ତଃ ପ୍ରମଥାନୀକିନୀ ଵୃତଃ
ପ୍ରମଥମାନେ ଅନ୍ୟ ଭିକ୍ଷୁକମାନେଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଦୂରେଇଦେଲେ; ଭୀରଭଦ୍ର ନିଜେ ପ୍ରମଥମାନେ ଘେରି ଆସିଲେ।
ଯଜ୍ଞଵାଟଂ ଶ୍ମଶାନାଭଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତୈଃ ପ୍ରମଥୈଃ ପୁରା
ପ୍ରମଥମାନେ ପୂର୍ବରୁ ଯଜ୍ଞବାଟକୁ ଶ୍ମଶାନ ପରି କରିଦେଖି, ସେଠାକୁ ଦେଖିଲେ।
ଗଣାଃ ପଶ୍ଯତ ଦୁର୍ଵୃତ୍ତୈଃ ପ୍ରାରବ୍ଧାନାଂ ଚ କର୍ମଣାମ୍
ହେ ଗଣମାନେ, ଦୁଷ୍ଟ ଚରିତ୍ର ଲୋକମାନେ କରିଥିବା କାମ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖନ୍ତୁ ।
ଯେ ଦ୍ଵିଷଂତି ମହାଦେଵଂ ସର୍ଵକର୍ମୈକସାକ୍ଷିଣମ୍
ଯେମାନେ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟର ଏକମାତ୍ର ସାକ୍ଷୀ ମହାଦେବଙ୍କୁ ଘୃଣା କରନ୍ତି—
କ୍ଵ ସ ଦକ୍ଷୋ ଦୁରାଚାରଃ କ୍ଵ ଚ ଯଜ୍ଞଭୁଜଃ ସୁରାଃ
ସେ ଦୁଷ୍ଟ ଚରିତ୍ର ଦକ୍ଷ କେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି, ଏବଂ ଯଜ୍ଞର ଭାଗ ନେଇଥିବା ଦେବତାମାନେ କେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି?
ଇତ୍ଯାଜ୍ଞା ଵୀରଭଦ୍ରସ୍ଯ ପ୍ରାପ୍ଯ ତେ ପ୍ରମଥା ଦ୍ରୁତମ୍
ଏଭଳି ଭାବେ ବୀରଭଦ୍ରଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ପାଇଁ, ପ୍ରମଥମାନେ ତୁରନ୍ତ—
ତେନ ତେ ପ୍ରମଥାଃ ସର୍ଵେ ମହାବଲପରାକ୍ରମାଃ 4.2.89.
ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା, ସମସ୍ତ ପ୍ରମଥମାନେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ପ୍ରବଳ, —
ଅଥ ନଷ୍ଟେଷୁ ସର୍ଵେଷୁ ପ୍ରମଥେଷୁ ହରେର୍ଭଯାତ୍
ତାପରେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରମଥ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯିବା ପରେ, ହରିଙ୍କ ଭୟରେ—
ଦଦର୍ଶ ଶାର୍ଙ୍ଗିଣଂ ଚାଗ୍ରେ ସ୍ଵଗଣୈଶ୍ଚ ପରିଷ୍ଟୁତମ୍
ସେ ଆଗରେ ଶାର୍ଙ୍ଗଧାରୀଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଗଣମାନେ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିବା ଦେଖିଲେ ।
ଚକ୍ରିଭିର୍ଗଦିଭିର୍ଜୁଷ୍ଟଂ ଖଡ୍ଗିଭିଶ୍ଚାପି ଶାର୍ଙ୍ଗିଭିଃ
ଚକ୍ର, ଗଦା, ଖଡ଼ଗ ଧାରଣ କରୁଥିବା ଏବଂ ଧନୁର୍ଧରମାନେ ସହିତ ସେ ସୁଶୋଭିତ ଥିଲେ ।
ତ୍ଵଂ ତୁ ଯଜ୍ଞପୁମାନତ୍ର ମହାଯଜ୍ଞପ୍ରଵର୍ତକଃ
ଏଠାରେ ତୁମେ ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି, ଏହି ମହାଯଜ୍ଞର ଆରମ୍ଭକାରୀ ।
କିଂ ଵା ଦକ୍ଷଂ ସମାନୀଯ ଦେହି ଯୁଧ୍ଯସ୍ଵ ଵା ମଯା
କିମ୍ବା ଦକ୍ଷଙ୍କୁ ଏଠାକୁ ଆଣ, କିମ୍ବା ମୋ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କର ।
ପ୍ରାଯଶଃ ଶଂଭୁଭକ୍ତେଷୁ ଯତସ୍ତ୍ଵଂ ପ୍ରୋଚ୍ଯସେଽଗ୍ରଣୀଃ
ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମକୁ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୋଲି କୁହାଯାଏ ।
ତୁଷ୍ଟେନ ଶଂଭୁନା ଦତ୍ତଂ ତୁଭ୍ଯଂ ଚକ୍ରଂ ସୁଦର୍ଶନମ୍
ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଶମ୍ଭୁ ତୁମକୁ ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ଦାନ କରିଥିଲେ ।
ଇତ୍ଯାକର୍ଣ୍ଯ ଵଚସ୍ତସ୍ଯ ଵୀରଭଦ୍ରସ୍ଯ ଚୋର୍ଜିତମ୍
ବୀରଭଦ୍ରଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କଥାଗୁଡ଼ିକୁ ଶୁଣି—
ତ୍ଵଂ ଶଂଭୋଃ ସୁତ ଦେଶୀଯୋ ଗଣାନାଂ ପ୍ରଵରୋସ୍ଯହୋ
ହେ ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ପୁତ୍ର, ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ ଗଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଧାନ—କି ଅଦ୍ଭୁତ!
ଯୋସି ସୋସ୍ଯହମପ୍ଯତ୍ର ଦକ୍ଷରକ୍ଷଣଦକ୍ଷଧୀଃ 4.2.89.
ତୁମେ ସେଇ, ଏଠି ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଅଛି, ଦକ୍ଷଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବାରେ ପାରଙ୍ଗତ ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତୋ ଵୀରଭଦ୍ରଃ ସ ତେନ ଵୈ ଶାର୍ଙ୍ଗଧନ୍ଵନା
ଏଭଳି ଶାର୍ଙ୍ଗଧାରୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କହାଯିବା ପରେ, ବୀରଭଦ୍ର—