କୁରୁ ମେ ସତ୍ଵରଂ କାର୍ଯଂ ଦକ୍ଷଯଜ୍ଞଂ କ୍ଷଯଂ ନଯ
ମୋର କାମ ତୁରନ୍ତ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କର; ଦକ୍ଷର ଯଜ୍ଞକୁ ନଶ୍ଟ କର।
ତେ ତ୍ଵଯାପ୍ଯଵମଂତଵ୍ଯା ଵ୍ରଜ ପୁତ୍ର ଶୁଭୋଦଯ
ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ଅବହେଳା କର; ଯାଅ, ପୁତ୍ର, ଶୁଭ ସକାଳକୁ।
ହରଂ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣୀକୃତ୍ଯ ଜଗ୍ମିଵାନତିରଂହସା
ହରଙ୍କୁ ପରିକ୍ରମା କରି, ସେ ବେଗରେ ଚାଲିଗଲେ।
ଶତକୋଟିମିତାନୁଗ୍ରାନ୍ଗଣାନନ୍ନ୍ଯାନଵାସୃଜତ୍
ସେ ଶତ କୋଟି ସଂଖ୍ୟାର ଅନ୍ୟ ଦଳମାନେ ସୃଷ୍ଟି କଲେ।
କେଚିତ୍ତଦନୁଗା ଜାତାଃ କେଚିତ୍ତତ୍ପାର୍ଶ୍ଵଗା ଯଯୁଃ
କିଛି ତାଙ୍କର ଅନୁସରଣକାରୀ ହେଲେ, କିଛି ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ।
ଶୃଂଗାଗ୍ରାଣି ଗିରୀଣାଂ ଚ କୈଶ୍ଚିଦୁତ୍ପାଟିତାନି ଵୈ
କିଛି ତାଙ୍କର ଶୃଙ୍ଗ ଦ୍ୱାରା ପାହାଡ଼ର ଶିଖର ଉଖଳିଦେଲେ।
ଉତ୍ପାଟ୍ଯ ମହତୋ ଵୃକ୍ଷାନ୍କେଚିତ୍ପ୍ରାପ୍ତା ମଖାଂଗଣମ୍
କେହି କେହି ବଡ଼ ବଡ଼ ଗଛ ଉଖଳି ନେଇ, ଯଜ୍ଞ ମଣ୍ଡପକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ମଂଡପଂ ଧ୍ଵଂସଯାମାସୁଃ କେଚିତ୍କ୍ରୋଧୋଦ୍ଧୁରାଗଣାଃ ଅଭକ୍ଷଯନ୍ହଵୀଂଷ୍ଯନ୍ଯେ ପୃଷଦାଜ୍ଯଂ ପପୁଃ ପରେ
କେତେକ କ୍ରୋଧରେ ଭରିଥିବା ଦଳ ମଣ୍ଡପକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ; ଅନ୍ୟମାନେ ହବି ଖାଇଦେଲେ, ଆଉ କିଛି ଘିଅ ପିଇଲେ।
ଦଧ୍ଵଂସୁରନ୍ନରାଶୀଂଶ୍ଚ କେଚିତ୍ପର୍ଵତସନ୍ନିଭାନ୍
କେହି କେହି ପାହାଡ଼ ପରି ବଡ଼ ଲୋକମାନେ ଥିବା ଢେରକୁ ଆଗି ଲଗାଇଦେଲେ।
କେଚିତ୍ପକ୍ଵାନ୍ନପୁଷ୍ଟାଂଗା ଯଜ୍ଞପାତ୍ରାଣ୍ଯଚୂର୍ଣଯନ୍ 4.2.89.୪୦ ଵ୍ଯଭଜଞ୍ଛକଟାନ୍କେଚିତ୍ପଶୂନ୍କେଚିଦଜୀଗିଲନ୍
କେହି କେହି ପକା ଭାତ ଖାଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ, ଯଜ୍ଞ ପାତ୍ର ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ; କିଛି ଗାଡ଼ି ଭାଗ କଲେ, ଆଉ କିଛି ପଶୁ ଗିଳିଗଲେ।
ସ୍ଵଯଂ ପରିଦଧୁଶ୍ଚାନ୍ଯେ ଦୁକୂଲାନି ମୁଦା ଯୁତାଃ
ଅନ୍ୟମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ନିଜେ ନିଜେ ମୂଲ୍ୟବାନ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଲେ।
ଏକେନ ଚ ଭଗୋ ଦେଵଃ ପଶ୍ଯଂଶ୍ଚକ୍ରେ ଵିଲୋଚନଃ
ଏକ ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଭାଗ ଦେବତା ଏହା ସବୁ ଦେଖୁଥିଲେ।
ଯଜ୍ଞଃ ପଲାଯିତୋ ଦୃଷ୍ଟଃ କେନଚିନ୍ମୃଗରୂପଧୃକ୍
କେହି ଯଜ୍ଞଙ୍କୁ ମୃଗ ଆକାର ନେଇ ପଳାଇଯିବା ଦେଖିଲେ।
ଏକଃ ସରସ୍ଵତୀଂ ଯାଂତୀଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନିର୍ନାସିକାଂ ଵ୍ଯଧାତ୍
ଏକ ଜଣେ ସରସ୍ବତୀଙ୍କୁ ଯିବା ଦେଖି, ତାଙ୍କ ନାକ କାଟିଦେଲେ।
ଅର୍ଯମ୍ଣୋ ବାହୁଯୁଗଲଂ ତଥୋତ୍ପାଟିତଵାନ୍ପରଃ
ଅନ୍ୟ ଜଣେ ଅର୍ୟମାନଙ୍କର ଦୁଇଟି ବାହୁ ଉଖଳିଦେଲେ।
ଚିଚ୍ଛେଦ ଵାଯୋର୍ଵୃଷଣଂ ପାର୍ଷଦୋନ୍ଯଃ ପ୍ରତାପଵାନ୍
ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବ୍ୟକ୍ତି ବାୟୁଙ୍କର ଶୁକ୍ରାଣୁ କାଟିଦେଲେ।
ଯତ୍ର ଧର୍ମେ ମହେଶୋ ନ ପ୍ରଥମଂ ପରିପୂଜ୍ଯତେ
ଯେଉଁଠାରେ ଧର୍ମରେ ମହେଶଙ୍କୁ ପ୍ରଥମେ ପୂଜା କରାଯାଏନି—
ଅନୀଶ୍ଵରଂ ହଵିର୍ଭୁକ୍ତଂ ତ୍ଵଯେତ୍ଯା ତାଡଯତ୍ପଦା
ସେ ଚାଲି ଆସି, 'ତୁମେ ଇଶ୍ୱର ନୁହଁ, ତଥାପି ହବି ଭୋଗ କରିଛ' ବୋଲି ପାଦ ଦେଇ ଆଘାତ କଲେ।
ଵାମଯାମାସ ବହୁଶୋ ଭକ୍ଷିତା ହ୍ଯଧ୍ଵରାହୁତୀଃ 4.2.89.
ସେ ବାରମ୍ବାର ବାନ୍ତିଲେ, କାରଣ ଯଜ୍ଞ ଆହୁତି ଭୋଗ କରାଯାଇଥିଲା।
ରୁଦ୍ରାଖ୍ଯା ଧାରଣଵଶାତ୍ପ୍ରମଥୈସ୍ତେଽଵହେଲିତାଃ
ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଆଜ୍ଞାର ଶକ୍ତିରେ ପ୍ରମଥମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ଅବହେଳା କଲେ।
ବହିରୁଦ୍ଗିରଯାମାସ ଯଦ୍ଦତ୍ତଂ ଚେଶଵର୍ଜ୍ଜିତମ୍
ଯେଉଁ ଦାନ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଉପସର୍ପିତ ହୋଇନଥିଲା, ସେ ସବୁ ବାହାରକୁ ଫେଲିଦେଲେ।
ଉଡ୍ଡୀଯ ଗିରିମାଶ୍ରିତ୍ଯଚ୍ଛନ୍ନଃ କୌତୁକମୈକ୍ଷତ
ସେ ଉଡ଼ି ଏକ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଲୁଚି ରହି, ସମସ୍ତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖୁଥିଲେ।
ପ୍ରମଥାଃ କାଲଯାମାସୁରନ୍ଯାନପି ଚ ଯାଚକାନ୍ ଵୀରଭଦ୍ରଃ ସ୍ଵତଃ ପ୍ରାପ୍ତଃ ପ୍ରମଥାନୀକିନୀ ଵୃତଃ
ପ୍ରମଥମାନେ ଅନ୍ୟ ଭିକ୍ଷୁକମାନେଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଦୂରେଇଦେଲେ; ଭୀରଭଦ୍ର ନିଜେ ପ୍ରମଥମାନେ ଘେରି ଆସିଲେ।
ଯଜ୍ଞଵାଟଂ ଶ୍ମଶାନାଭଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତୈଃ ପ୍ରମଥୈଃ ପୁରା
ପ୍ରମଥମାନେ ପୂର୍ବରୁ ଯଜ୍ଞବାଟକୁ ଶ୍ମଶାନ ପରି କରିଦେଖି, ସେଠାକୁ ଦେଖିଲେ।
ଗଣାଃ ପଶ୍ଯତ ଦୁର୍ଵୃତ୍ତୈଃ ପ୍ରାରବ୍ଧାନାଂ ଚ କର୍ମଣାମ୍
ହେ ଗଣମାନେ, ଦୁଷ୍ଟ ଚରିତ୍ର ଲୋକମାନେ କରିଥିବା କାମ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖନ୍ତୁ ।
ଯେ ଦ୍ଵିଷଂତି ମହାଦେଵଂ ସର୍ଵକର୍ମୈକସାକ୍ଷିଣମ୍
ଯେମାନେ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟର ଏକମାତ୍ର ସାକ୍ଷୀ ମହାଦେବଙ୍କୁ ଘୃଣା କରନ୍ତି—
କ୍ଵ ସ ଦକ୍ଷୋ ଦୁରାଚାରଃ କ୍ଵ ଚ ଯଜ୍ଞଭୁଜଃ ସୁରାଃ
ସେ ଦୁଷ୍ଟ ଚରିତ୍ର ଦକ୍ଷ କେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି, ଏବଂ ଯଜ୍ଞର ଭାଗ ନେଇଥିବା ଦେବତାମାନେ କେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି?
ଇତ୍ଯାଜ୍ଞା ଵୀରଭଦ୍ରସ୍ଯ ପ୍ରାପ୍ଯ ତେ ପ୍ରମଥା ଦ୍ରୁତମ୍
ଏଭଳି ଭାବେ ବୀରଭଦ୍ରଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ପାଇଁ, ପ୍ରମଥମାନେ ତୁରନ୍ତ—
ତେନ ତେ ପ୍ରମଥାଃ ସର୍ଵେ ମହାବଲପରାକ୍ରମାଃ 4.2.89.
ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା, ସମସ୍ତ ପ୍ରମଥମାନେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ପ୍ରବଳ, —
ଅଥ ନଷ୍ଟେଷୁ ସର୍ଵେଷୁ ପ୍ରମଥେଷୁ ହରେର୍ଭଯାତ୍
ତାପରେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରମଥ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯିବା ପରେ, ହରିଙ୍କ ଭୟରେ—