ଅହୋ ଵରାକଃ ସଂସାରଃ କ୍ଵ ଭଵିଷ୍ଯତ୍ଯନୀଶ୍ଵରଃ
ହାୟ, ଏହି ସଂସାର କେତେ ଦୟନୀୟ! ଯାହାର ଉପରେ କୌଣସି ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ନାହିଁ, ସେଠାରେ କଣ ହେବ?
ଯତଃ ପ୍ରଜାପତିର୍ଦକ୍ଷୋ ନ ତ୍ଵାମାହୂତଵାନ୍କ୍ରତୌ
ପ୍ରଜାପତି ଦକ୍ଷ ତୁମକୁ ଯଜ୍ଞରେ ଡାକିଲେ ନାହିଁ, ଏହିକାରଣରେ—
ତଵ ରୀଢାଂ କରିଷ୍ଯଂତି କିମୈଶ୍ଵର୍ଯେଣ ରୀଢିନାମ୍ ଅଥୈଶ୍ଵର୍ଯେଣ ସଂପନ୍ନାଃ ପ୍ରତିଷ୍ଠାଭାଜନଂ କିମୁ
ଯେମାନେ ତୁମକୁ ଅପମାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା କଣ ପାଇବେ? ଏବଂ ଆଇଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନେ କଣ ଦୃଢ଼ ଆଧାର ରଖିପାରିବେ?
ମହୀଯସାଯୁଷା ତେଷାଂ ଵସୁଭିର୍ଭୂରିଭିଶ୍ଚ କିମ୍
ସେମାନଙ୍କ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ, ଧନ ଓ ବହୁ ସମ୍ପଦର କଣ ଉପକାର?
ଅଚେତନାଶ୍ଚ ସାଵଜ୍ଞା ଜୀଵଂତୋପି ନ କୀର୍ତଯେ
ଯେଉଁମାନେ ଜଡ ଓ ଅବହେଳା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଜୀବନ୍ତ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ମୁଁ ଉଲ୍ଲେଖ କରିବିନାହିଁ।
ଯା ତ୍ଵଦ୍ଵିନିଂଦାଶ୍ରଵଣାତ୍ତୃଣୀଚକ୍ରେ ସ୍ଵଜୀଵିତମ୍
ଯିଏ ତୁମ ନିନ୍ଦା ଶୁଣି, ନିଜ ଜୀବନକୁ ଘାସର ଦଣ୍ଡା ଭାବିଲେ—
ସତ୍ଯଂ ମୁନେ ସତୀ ଦେଵୀ ତୃଣୀଚକ୍ରେ ସ୍ଵଜୀଵିତମ୍
ମୁନି, ଏହା ସତ୍ୟ— ସତୀ ଦେବୀ ନିଜ ଜୀବନକୁ ଘାସର ଦଣ୍ଡା ଭାବିଥିଲେ।
ରୁଦ୍ରଶ୍ଚାତୀଵରୁଦ୍ରୋଭୂଦ୍ବହୁକୋପାଗ୍ନିଦୀପିତଃ
ଏବଂ ରୁଦ୍ର ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ, ବହୁ କ୍ରୋଧର ଅଗ୍ନିରେ ପୁରିଗଲେ।
ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷଃ ପ୍ରତିମାକାରଃ କାଲମୃତ୍ଯୁପ୍ରକଂପନଃ
ଦୃଶ୍ୟ ରୂପରେ ପ୍ରତିମା ଭାବେ ପ୍ରକଟ, ସମୟ ଓ ମୃତ୍ୟୁକୁ ଉଲ୍ଲାସିତ କରୁଥିବା।
ଆଜ୍ଞାଂ ଦେହି ପିତଃ କିଂ ତେ କରଵୈ ଦାସ୍ଯମୁତ୍ତମମ୍ 4.2.89.
ପିତା, ଆପଣ ଆମକୁ ଆଦେଶ ଦିଅନ୍ତୁ; ଆପଣ ପାଇଁ କେଉଁ ଉତ୍ତମ ସେବା କରିବି?
ପିବାମି ଚାର୍ଣଵାନ୍ସପ୍ତାପ୍ଯେକେନ ଚୁଲୁକେନ ଵୈ
ମୁଁ ଏକ ହାତରେ ସାତଟି ସମୁଦ୍ର ପିଇଦେବି।
ତ୍ଵଦାଜ୍ଞଯା ନଯାମୀଶ ଵିନିମଯ୍ଯ ସ୍ଵହେଲଯା
ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କ ଆଦେଶରେ, ମୋ ସୁବିଧା ଦେଇ ମୁଁ ସେମାନଙ୍କୁ ନେଇଯିବି।
ଅପି ଵୈକୁଂଠନାଥଶ୍ଚେତ୍ତତ୍ସାହାଯ୍ଯଂ କରିଷ୍ଯତି
ଏହି କାମରେ ଯଦି ବୈକୁଣ୍ଠନାଥ ମଧ୍ୟ ସାହାଯ୍ୟ କରନ୍ତି,
ଦନୁଜା ଦିତିଜାଃ କେ ଵୈ ଵରା କାରଣଦୁର୍ବଲାଃ
ଏହି ଦାନବ ଓ ଦିତିସନ୍ତାନ କିଏ, କାରଣରେ ଦୁର୍ବଳ କାହାକୁ କହାଯିବ?
କାଲଂ ବଧ୍ନାମି ଵା ସଂଖ୍ଯେ ମୃତ୍ଯୋର୍ଵା ମୃତ୍ଯୁମର୍ଥଯେ
ମୁଁ ଯୁଦ୍ଧରେ ସମୟକୁ ବାନ୍ଧିଦେବି, କିମ୍ବା ମୃତ୍ୟୁଠାରୁ ମୃତ୍ୟୁ ଚାହିଁବି।
ତ୍ଵଦ୍ବଲେନ ମହେଶାନ ନ କୋପି ସ୍ଥୈର୍ଯମେଷ୍ଯତି
ମହେଶ୍ୱର, ଆପଣଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ କେହି ମଧ୍ୟ ଦୃଢତା ପାଇପାରିବେ ନାହିଁ।
କଦଲୀଦଲଵଦ୍ଵାତାଦ୍ଵେପତେ ସରସାତଲମ୍
କଦଳୀ ପତ୍ର ପରି ବାତାସରେ ହିଲୁଚି, ହ୍ରଦର ପୃଷ୍ଠ ଉପ୍ରେ କମ୍ପନ ହେଉଛି।
କିଂ ବହୂକ୍ତେନ ଦେହ୍ଯାଜ୍ଞାଂ ମମାସାଧ୍ଯଂ ନ କିଂଚନ
ଅଧିକ କଥା କାହିଁକି? ଆଦେଶ ଦିଅନ୍ତୁ; ମୋ ପାଇଁ କିଛି ଅସମ୍ଭବ ନୁହେଁ।
ଇତି ପ୍ରତିଜ୍ଞାଂ ତସ୍ଯେଶଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା କୃତମମନ୍ଯତ
ଏପରି ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଶୁଣି, ପ୍ରଭୁ ତାହାକୁ ସଫଳ ଭାବିଲେ।
ମହାଵୀରୋସି ରେ ଭଦ୍ର ମମ ସର୍ଵଗଣେଷ୍ଵିହ 4.2.89.
ହେ ମହାବୀର, ମୋ ସମସ୍ତ ସେନାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ଶୁଭ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ।
କୁରୁ ମେ ସତ୍ଵରଂ କାର୍ଯଂ ଦକ୍ଷଯଜ୍ଞଂ କ୍ଷଯଂ ନଯ
ମୋର କାମ ତୁରନ୍ତ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କର; ଦକ୍ଷର ଯଜ୍ଞକୁ ନଶ୍ଟ କର।
ତେ ତ୍ଵଯାପ୍ଯଵମଂତଵ୍ଯା ଵ୍ରଜ ପୁତ୍ର ଶୁଭୋଦଯ
ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ଅବହେଳା କର; ଯାଅ, ପୁତ୍ର, ଶୁଭ ସକାଳକୁ।
ହରଂ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣୀକୃତ୍ଯ ଜଗ୍ମିଵାନତିରଂହସା
ହରଙ୍କୁ ପରିକ୍ରମା କରି, ସେ ବେଗରେ ଚାଲିଗଲେ।
ଶତକୋଟିମିତାନୁଗ୍ରାନ୍ଗଣାନନ୍ନ୍ଯାନଵାସୃଜତ୍
ସେ ଶତ କୋଟି ସଂଖ୍ୟାର ଅନ୍ୟ ଦଳମାନେ ସୃଷ୍ଟି କଲେ।
କେଚିତ୍ତଦନୁଗା ଜାତାଃ କେଚିତ୍ତତ୍ପାର୍ଶ୍ଵଗା ଯଯୁଃ
କିଛି ତାଙ୍କର ଅନୁସରଣକାରୀ ହେଲେ, କିଛି ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ।
ଶୃଂଗାଗ୍ରାଣି ଗିରୀଣାଂ ଚ କୈଶ୍ଚିଦୁତ୍ପାଟିତାନି ଵୈ
କିଛି ତାଙ୍କର ଶୃଙ୍ଗ ଦ୍ୱାରା ପାହାଡ଼ର ଶିଖର ଉଖଳିଦେଲେ।
ଉତ୍ପାଟ୍ଯ ମହତୋ ଵୃକ୍ଷାନ୍କେଚିତ୍ପ୍ରାପ୍ତା ମଖାଂଗଣମ୍
କେହି କେହି ବଡ଼ ବଡ଼ ଗଛ ଉଖଳି ନେଇ, ଯଜ୍ଞ ମଣ୍ଡପକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ମଂଡପଂ ଧ୍ଵଂସଯାମାସୁଃ କେଚିତ୍କ୍ରୋଧୋଦ୍ଧୁରାଗଣାଃ ଅଭକ୍ଷଯନ୍ହଵୀଂଷ୍ଯନ୍ଯେ ପୃଷଦାଜ୍ଯଂ ପପୁଃ ପରେ
କେତେକ କ୍ରୋଧରେ ଭରିଥିବା ଦଳ ମଣ୍ଡପକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ; ଅନ୍ୟମାନେ ହବି ଖାଇଦେଲେ, ଆଉ କିଛି ଘିଅ ପିଇଲେ।
ଦଧ୍ଵଂସୁରନ୍ନରାଶୀଂଶ୍ଚ କେଚିତ୍ପର୍ଵତସନ୍ନିଭାନ୍
କେହି କେହି ପାହାଡ଼ ପରି ବଡ଼ ଲୋକମାନେ ଥିବା ଢେରକୁ ଆଗି ଲଗାଇଦେଲେ।
କେଚିତ୍ପକ୍ଵାନ୍ନପୁଷ୍ଟାଂଗା ଯଜ୍ଞପାତ୍ରାଣ୍ଯଚୂର୍ଣଯନ୍ 4.2.89.୪୦ ଵ୍ଯଭଜଞ୍ଛକଟାନ୍କେଚିତ୍ପଶୂନ୍କେଚିଦଜୀଗିଲନ୍
କେହି କେହି ପକା ଭାତ ଖାଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ, ଯଜ୍ଞ ପାତ୍ର ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ; କିଛି ଗାଡ଼ି ଭାଗ କଲେ, ଆଉ କିଛି ପଶୁ ଗିଳିଗଲେ।