ପଦେନୈକେନ ଭୂଲୋକଂ ଦ୍ଵିତୀଯେନାଂତରିକ୍ଷକମ୍
ଗୋଟିଏ ପଦେ ପୃଥିବୀ ଲୋକ ଦଳିଯାଏ, ଦ୍ୱିତୀୟ ପଦେ ମଧ୍ୟ ଆକାଶ ଦଳିଯାଏ।
ଏକେନ ମାନସଂ ପାପଂ ଦ୍ଵିତୀଯେନ ତୁ ଵାଚିକମ୍
ଗୋଟିଏ ପଦେ ମନର ପାପ ଦୂର ହୁଏ, ଦ୍ୱିତୀୟ ପଦେ କଥାର ପାପ ଦୂର ହୁଏ।
ପାତକାନି ଚ ସର୍ଵାଣି ପଦେନୈକେନ ମାର୍ଜଯେତ୍
ଗୋଟିଏ ପଦେ ସମସ୍ତ ପାପ ସଫା ହୋଇଯାଏ।
ପର୍ଣଶାଲା ମହର୍ଷୀଣାଂ ସିଦ୍ଧାନାଂ ଚ ସହସ୍ରଶଃ 1.3.1.9.
ଏଠି ହଜାର ହଜାର ମହାର୍ଷି ଏବଂ ସିଦ୍ଧମାନଙ୍କର ପର୍ଣ୍ଣଶାଳା ଅଛି।
ଅତ୍ର ସିଦ୍ଧଃ ପୁନର୍ନିତ୍ଯଂ ଵସାମ୍ଯଗ୍ରେ ସୁରାର୍ଚିତଃ
ମୁଁ ଏଠି ସଦା ସିଦ୍ଧ ଭାବରେ, ସମ୍ମୁଖରେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ପୂଜିତ ଅବସ୍ଥାରେ ବସୁଛି।
ଅଗ୍ନିସ୍ତଂଭମଯଂ ରୂପମରୁଣାଦିରିତି ଶ୍ରୁତମ୍
ଏଠାରେ ଅଗ୍ନିର ଖମ୍ଭ ଭଳି ଆକୃତି, ଲାଲ ରଙ୍ଗରୁ ଆରମ୍ଭ, ଏହିପରି ଶୁଣାଯାଏ।
ଅଷ୍ଟମୂର୍ତିମଯଂ ଲିଂଗମିଦଂ ଯୈସ୍ତୈଜସଂ ଭୃଶମ୍
ଏହି ଲିଙ୍ଗ ଅଷ୍ଟ ରୂପରେ ତିବ୍ର ତେଜସ୍ୱୀ ଏବଂ ପ୍ରକାଶମୟ।
ନ ପୁନଃ ସଂଭଵସ୍ତସ୍ଯ ଯଃ କରୋତି ପ୍ରଦକ୍ଷିଣାମ୍
ଯେଉଁଠି ପରିକ୍ରମା କରେ, ସେ ଆଉ ଜନ୍ମ ନେଉନାହିଁ।
ଅସ୍ଯ ପାଦରଜଃସ୍ପର୍ଶାତ୍ପୂଯତେ ସକଲା ମହୀ
ତାଙ୍କର ପାଦର ଧୂଳି ଛୁଇଁଲେ ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀ ପବିତ୍ର ହୋଇଯାଏ।
ନମସ୍କୁର୍ଵନ୍ପ୍ରତିଦିଶଂ ଧ୍ଯାଯନ୍ସ୍ତୌତି କୃତାଂଜଲିଃ
ସେ ପ୍ରତିଦିଶାରେ ନମସ୍କାର କରି, ଧ୍ୟାନ କରି, ହାତ ଜୋଡି ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ସ୍ତୁତି କରିଥାନ୍ତି।
ଆସନ୍ନପ୍ରସଵା ନାରୀ ଯଥା ଗଚ୍ଛେଦନାକୁଲମ୍
ଯେପରି ଜନ୍ମସମୟ ଆସିଥିବା ଜନନୀ ଅସୁବିଧା ଛଡା ଚାଲିଥାଏ,
ସ୍ନାତୋ ଵିଶୁଦ୍ଧଵେଷଃ ସନ୍ଭସ୍ମରୁଦ୍ରାକ୍ଷଭୂଷିତଃ
ସେ ସ୍ନାନ କରି, ପବିତ୍ର ପୋଷାକ ପିନ୍ଧି, ଭସ୍ମ ଓ ରୁଦ୍ରାକ୍ଷ ଦାଣା ପରିଧାନ କରିଥାନ୍ତି।
ମନୂନାଂ ଚରତାମଗ୍ରେ ଦେଵାନାଂ ଚ ସହସ୍ରଶଃ
ମନୁମାନେ ଓ ହଜାର ହଜାର ଦେବତାମାନେ ପୂର୍ବରୁ ଚାଲିଯାଉଥିବା ବେଳେ,
ସଂଘଟ୍ଟମତିସଂମର୍ଦଂ ମାର୍ଗରୋଧଂ ଵିଚିଂତଯନ୍ 1.3.1.9.
ସେ ଲୋକମାନଙ୍କର ଭିଡ଼, ଭୟଙ୍କର ଭିଡ଼ ଓ ପଥର ବାଧା ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କରିଥାନ୍ତି।
ଅଥଵା ଶିଵନାମାନି ସଂକୀର୍ତ୍ଯ ଵରଗୀତିଭିଃ
କିମ୍ବା, ଶିବଙ୍କର ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ସୁନ୍ଦର ଗୀତରେ ଗାଇଥାନ୍ତି।
ମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ମମ ଵା ଶୃଣ୍ଵନ୍ନନନ୍ଯମତିରାଦରାତ୍
କିମ୍ବା, ଅନ୍ୟ କିଛି ଚିନ୍ତା ନ କରି ଆଦର ସହିତ ମୋର ମହିମା ଶୁଣିଥାନ୍ତି।
ଦାନୈଶ୍ଚ ଵିଵିଧୈଃ ପୁଣ୍ଯୈରୁପକାରୈସ୍ତଥାର୍ଥିନାମ୍
ବିଭିନ୍ନ ପୁଣ୍ୟ ଦାନ ଓ ଦରିଦ୍ରମାନେ ପାଇଁ ଉପକାର କରି,
କୃତେ ତ୍ଵଗ୍ନିମଯଂ ଲିଂଗଂ ତ୍ରେତାଯାଂ ମଣିପର୍ଵତମ୍
କୃତ ଯୁଗରେ ଅଗ୍ନିର ଲିଙ୍ଗ ଥିଲା, ତ୍ରେତା ଯୁଗରେ ମଣିପର୍ବତର ଲିଙ୍ଗ ଥିଲା।
ଅଥଵା ସ୍ଫାଟିକଂ ରୂପମରୁଣଂ ତୁ ସ୍ଵଯଂପ୍ରଭମ୍
କିମ୍ବା, ଏହାର ଆକୃତି ସ୍ଫାଟିକ, କିମ୍ବା ଲାଲ ଓ ସ୍ୱୟଂପ୍ରଭା।
ଅଵାଙ୍ମନସଗମ୍ଯତ୍ଵାଦପ୍ରମେଯତଯା ସ୍ଵଯମ୍
ଏହା କଥା ଓ ମନର ଅପରିଚୟ ଓ ଅପରିମାପ୍ୟ ହେବାରୁ,
ଧ୍ଯାତ୍ଵା ପ୍ରଦକ୍ଷିଣଂ କର୍ତୁରଭିଗମ୍ଯୋଽହମଂଜସା
ଧ୍ୟାନ କରି, ମୋତେ ସିଧାସଳଖ ଆସି ପ୍ରଦକ୍ଷିଣ କରିବା ଉଚିତ।
ରୂପମେକଂ ତୁ ଧତ୍ତେ ଯଃ ଶୋଣାଦ୍ରୀଶପ୍ରଦକ୍ଷିଣେ
ଯିଏ ଲାଲ ପର୍ବତର ନାଥଙ୍କୁ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣ କରିବାବେଳେ ଏକ ଆକୃତି ଧାରଣ କରେ,
କୁର୍ଵତାଂ ଚରଣଂ ଵୋଢୁମରୁଣାଦ୍ରିପ୍ରଦକ୍ଷିଣାମ୍
ଯେମାନେ ଲାଲ ପର୍ବତକୁ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣ କରିବା ପାଇଁ ନିଜ ପାଦ ଚାଲିଥାନ୍ତି,
କୁର୍ଵତାଂ ଭୁଵି ମର୍ତ୍ତ୍ଯାନାମରୁଣାଦ୍ରିପ୍ରଦକ୍ଷିଣାମ୍ 1.3.1.9.
ପୃଥିବୀରେ ମାନବମାନେ ଲାଲ ପର୍ବତ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣ କରିଥାନ୍ତି,
ସେଵଂତେ ତେ ଗଣାକୀର୍ଣା ଵିମାନଶତକୋଟଯଃ
ଗଣମାନେ ଭରିଥିବା କୋଟି କୋଟି ଆକାଶୀୟ ରଥମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ସେବା କରନ୍ତି।
ପାଵିତା ମହତୀ ଵୀଥୀ ଦୃଷ୍ଟା ଶିଵପଦପ୍ରଦା
ଏକ ବଡ଼ ଓ ପବିତ୍ର ପଥ ଦେଖାଯାଏ, ଯାହା ଶିବଙ୍କର ପାଦକୁ ନେଇଯାଏ।
ପ୍ରାପ୍ତୋ ଵଜ୍ରଶରୀରତ୍ଵଂ ନ ଧୃଷ୍ଯେତ ମହୀତଲେ
ଏହି ଜଣେ ବଜ୍ର ପରି ଦୃଢ଼ ଶରୀର ପାଇଁଥିବା ପରେ, ପୃଥିବୀରେ କେହି ତାଙ୍କୁ କ୍ଷତି କରିପାରିବେ ନାହିଁ।
ଅଦୃଶ୍ଯାଃ ସଂଚରଂତ୍ଯତ୍ର ପଶ୍ଯଂତେ ମମ ସଂନିଧିମ୍
ଏଠାରେ ସେମାନେ ଦୃଶ୍ୟ ହୋଇନଥିବା ଭାବରେ ଘୁଡ଼ିଉଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ମୋର ଉପସ୍ଥିତିକୁ ଦେଖିପାରିଛନ୍ତି।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ହର୍ଷସମାଯୁକ୍ତା ମର୍ତ୍ତ୍ଯେଭ୍ଯୋ ଦଦତେ ଵରମ୍
ମୋତେ ଦେଖି, ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଯାଇ, ସେମାନେ ମାନବମାନେକୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇଥାନ୍ତି।
ପ୍ରତ୍ଯହଂ ମାର୍ଗମାସୀନାଃ ପ୍ରତ୍ଯେକଂ କୋଟିତାଂ ଗତାଃ
ପ୍ରତିଦିନ, ପଥରେ ବସିଥିବା ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜଣେ କୋଟି ଗଣନାକୁ ପହଞ୍ଚିଯାନ୍ତି।