ପାର୍ଷ୍ଣିଗ୍ରାହ୍ଯଭଵଦ୍ରୁଦ୍ରୋ ଦେଵାଚାର୍ଯସ୍ଯ ଵୈ ତଦା
ସେ ସମୟରେ ପାଦ ତଳେ ଧରାଯିବା ରୁଦ୍ର ଦେବମାନଙ୍କର ପୁରୋହିତ ହେଲେ।
ତଂ ଵିଦଂତି ଵସିଷ୍ଠାଦ୍ଯାସ୍ତଵାର୍ତ୍ଵିଜ୍ଯଂ ଭଜଂତି ଯେ
ବସିଷ୍ଠ ଆଦି ଯେଉଁମାନେ ରିତ୍ୱିଜ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଜାଣନ୍ତି।
ପ୍ରାଵର୍ତଂତର୍ଷଯୋନ୍ଯେପି ଗୌରଵାତ୍ତଵ ତେ କ୍ରତୌ
ତୁମ ପ୍ରତି ଆଦର ଦେଖି, ଅନ୍ୟ ଋଷିମାନେ ମଧ୍ୟ ତୁମର ଯଜ୍ଞ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ।
ତଦା କ୍ରତୁଫଲାଧୀଶଂ ଵିଶ୍ଵେଶଂ ତ୍ଵଂ ସମାହ୍ଵଯ
ସେ ସମୟରେ, ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞର ନାଥ, ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱର ମାଲିକଙ୍କୁ ତୁମେ ଆହ୍ୱାନ କର।
ସତି ତସ୍ମ୍ନିମହାଦେଵେ ଵିଶ୍ଵକର୍ମୈକସାକ୍ଷିଣି
ସେ ମହାଦେବ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ଏକମାତ୍ର ସାକ୍ଷୀ।
ଯଥା ଜଡାନି ବୀଜାନି ନ ଫଲଂତି ସ୍ଵଯଂ ତଥା
ଯେପରି ନିଷ୍କ୍ରିୟ ବୀଜ ନିଜେ ନିଜେ ଫଳ ଦେଉନାହିଁ, ସେପରି—
ଅର୍ଥହୀନା ଯଥା ଵାଣୀ ଧର୍ମହୀନା ଯଥା ତନୁଃ ।। 4.2.87.
ଯେପରି ଅର୍ଥ ନଥିବା କଥା କିମ୍ବା ଧର୍ମ ନଥିବା ଦେହ, ସେପରି—
ଗଂଗାହୀନା ଯଥା ଦେଶାଃ ପୁତ୍ରହୀନା ଯଥା ଗୃହାଃ
ଯେପରି ଗଙ୍ଗା ନଥିବା ଦେଶ କିମ୍ବା ପୁଅ ନଥିବା ଘର, ସେପରି—
ମଂତ୍ରିହୀନଂ ଯଥା ରାଜ୍ଯଂ ଶ୍ରୁତିହୀନା ଯଥା ଦ୍ଵିଜାଃ
ଯେପରି ମନ୍ତ୍ରୀ ନଥିବା ରାଜ୍ୟ କିମ୍ବା ବେଦ ନଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସେପରି—
ଦର୍ଭହୀନା ଯଥା ସଂଧ୍ଯା ତିଲହୀନଂ ଚ ତର୍ପଣମ୍
ଯେପରି ଦର୍ଭା ନଥିବା ସନ୍ଧ୍ୟା କିମ୍ବା ତିଳ ନଥିବା ତର୍ପଣ, ସେପରି—
ଇତ୍ଥଂ ଦଧୀଚିନାଖ୍ଯାତଂ ଜଗ୍ରାହ ଵଚନଂ ନ ତତ୍
ଏଭଳି ଦଧୀଚିଙ୍କ କଥା ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ସେହି କଥା ଗ୍ରହଣ କରାଯାଇନଥିଲା।
ପ୍ରୋଵାଚ ଚ ଭୃଶଂ କ୍ରୁଦ୍ଧଃ କା ଚିଂତା ତଵ ମେ କ୍ରତୋଃ
ତିନି ବହୁତ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ କହିଲେ, 'ମୋ ଯଜ୍ଞ ନେଇ ତୁମେ କାହିଁକି ଚିନ୍ତା କରୁଛ?'
ତାନି ସିଦ୍ଧ୍ଯଂତି ନିଯତଂ ଯଥାର୍ଥକରଣାଦିହ
ଏଠାରେ ଯେଉଁ କାମ ଠିକ୍ ଭାବରେ କରାଯାଏ, ସେଗୁଡିକ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସଫଳ ହୁଏ।
ସ୍ଵକର୍ମସିଦ୍ଧଯେ ଚାଥ ସର୍ଵ ଏଵ ହି ଚେଶ୍ଵରଃ
ଏବଂ ପ୍ରତ୍ୟେକ କାର୍ଯ୍ୟର ସଫଳତା ପାଇଁ ପ୍ରଭୁ ସଦା ବିଦ୍ୟମାନ।
ତତ୍ତଥାସ୍ତୁ ପରଂ ସାକ୍ଷୀ ନାର୍ଥଂ ଦଦ୍ଯାଚ୍ଚ କୁତ୍ରଚିତ୍
ଏହିପରି ହେଉ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସାକ୍ଷୀ କେଉଁଠିଓ କେବେ କିଛି ଦେଉନାହାଁ।
ଜଡାନି ସର୍ଵକର୍ମାଣି ନ ଫଲଂତୀଶ୍ଵରଂ ଵିନା
ପ୍ରଭୁ ବିନା ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ନିଷ୍କ୍ରିୟ ଓ ଫଳହୀନ।
ଜଡାନ୍ଯପି ଚ ବୀଜାନି କାଲଂ ସଂପ୍ରାପ୍ଯଵାତ୍ମନଃ 4.2.87.
ନିଷ୍କ୍ରିୟ ବୀଜମାନେ ମଧ୍ୟ ଠିକ୍ ସମୟ ପାଇଲେ ନିଜ ଗୁଣ ଦେଖାଇଥାନ୍ତି।
ଆଦିଦେଶ ସମୀପସ୍ଥାନାଲୋକ୍ଯ ପରିତସ୍ତ୍ଵିତି 4.2.87.
ସେ ଚାରିପାଖ ଦେଖି, ନିକଟସ୍ଥ ଲୋକମାନୋକୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ।
ବ୍ରହ୍ମଘୋଷେଣ ତାରେଣ ଵ୍ଯୋମଶବ୍ଦଗୁଣଂ ସ୍ଫୁଟମ୍ 4.2.87.
ବ୍ରହ୍ମନାଦ ଓ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଆକାଶର ଶବ୍ଦର ଗୁଣ ସ୍ପଷ୍ଟ ହେଲା।
ଵିଦ୍ଯାଧରୈର୍ନନଂଦେ ଚ ଵସୁଧା ଵଵୃଧେ ଭୃଶମ୍ ଇତ୍ଥଂ ପ୍ରଵୃତ୍ତେଽଥ ମୁନିଃ କୈଲାସଂ ନାରଦୋ ଯଯୌ
ବିଦ୍ୟାଧରମାନେ ସହିତ ପୃଥିବୀ ବହୁତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲା। ଏପରି ଘଟିଲାପରେ, ମୁନି ନାରଦ କୈଳାସକୁ ଗଲେ।
ପୁନଃ ସ ନାରଦୋଽଗସ୍ତ୍ଯ ଦେଵ୍ଯାଃ ପ୍ରାକ୍ସମୁପାଗତଃ
ପୁନି ନାରଦ ଓ ଅଗସ୍ତ୍ୟ, ପୂର୍ବବତ୍ ଦେବୀଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସ ନାରଦଃ ଶଂଭୁଂ ନଂଦିନା ସହ ସଂକଥାମ୍
ନାରଦ ଦେଖିଲେ ଯେ, ଶମ୍ଭୁ ନନ୍ଦିଙ୍କ ସହିତ କଥାହେଉଛନ୍ତି।
ଉପାଵିଶଚ୍ଚ ଶୈଲାଦି ଵିସୃଷ୍ଟାସନମୁତ୍ତମମ୍
ପର୍ବତରାଜ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ଉତ୍ତମ ଆସନରେ ସେ ବସିଗଲେ।
ଆକାରେଣୈଵ ସର୍ଵଜ୍ଞସ୍ତଦ୍ଵୃତ୍ତାଂତଂ ଵିଵେଦ ହ
ସବୁକିଛି ଜାଣିଥିବା ମହାପୁରୁଷ, ତାଙ୍କ ଦେଖିବା ମାତ୍ରେ ସମସ୍ତ ଘଟଣା ବୁଝିଗଲେ।
ଶରାରିଣାଂ ସ୍ଥିତିରିଯମୁତ୍ପତ୍ତିପ୍ରଲଯାତ୍ମିକା
ଦେହଧାରୀ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କର ଏହି ଜୀବନ ଉତ୍ପତ୍ତି ଓ ନାଶରେ ନିର୍ଭର କରେ।
ଦୃଶ୍ଯଂ ଵିନଶ୍ଵରଂ ସର୍ଵଂ ଵିଶେଷାଦ୍ଯଦନୀଶ୍ଵରମ୍
ଯେଉଁ ସବୁ ଦେଖାଯାଏ, ସେସବୁ ନଶ୍ୱର; ବିଶେଷକରି ଯାହା ଭଗବାନଙ୍କ ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ନାହିଁ।
ଅଭାଵିନୋ ହି ଭାଵସ୍ଯ ଭାଵଃ କ୍ଵାପି ନ ସଂଭଵେତ୍
ଯେଉଁଠାରେ କିଛି ନାହିଁ, ସେଠାରୁ କେବେ ମଧ୍ୟ କିଛି ହେବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ।
ଶଂଭୂଦୀରିତମାକର୍ଣ୍ଯ ସ ଇତ୍ଥଂ ମୁନିପୁଂଗଵଃ
ଶମ୍ଭୁଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସେ ମହାମୁନି ଏଭଳି ଚିନ୍ତା କଲେ।
ଅଵଶ୍ଯମେଵ ଯଦ୍ଭାଵ୍ଯଂ ତଦ୍ଭୂତଂ ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ
ଯାହା ନିଶ୍ଚିତ ଘଟିବାକୁ ଥିଲା, ତାହା ଘଟିଛି; ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ନାପଚୀଯେତ ତେ କିଂଚିନ୍ନୋପଚୀଯେତ ତତ୍ତ୍ଵତଃ 4.2.89.
ସତ୍ୟରେ, ତୁମର କିଛି କମି ଯାଏ ନାହିଁ, କିମ୍ବା ବଢ଼ି ଯାଏ ନାହିଁ।