ଅନ୍ଯାନି ଦିଵ୍ଯନାମାନି ପୁରାଣୋକ୍ତାନି ସଂସ୍ମର
ପୁରାଣରେ ଉଲ୍ଲେଖିତ ଅନ୍ୟ ଦିବ୍ୟ ନାମଗୁଡ଼ିକୁ ମଧ୍ୟ ସ୍ମରଣ କର।
ପ୍ରଦକ୍ଷିଣପ୍ରିଯୋ ଯସ୍ମାଦହଂ ଶୋଣାଚଲାକୃତିଃ ଅଵିମୁଂଚନ୍ନିହାଵାସଂ କୃତଵାନହମଦ୍ରିଜେ
ମୁଁ ପରିକ୍ରମାକୁ ଭଲପାଏ ଏବଂ ଶୋଣ ପାହାଡ଼ ଆକୃତି ଧାରଣ କରିଛି, ଏଠିକୁ ଛାଡ଼ି ଯାଏନି, ଏଠିକୁ ମୋ ନିବାସସ୍ଥଳ କରିଛି, ହେ ପାହାଡ଼କୁ ଝିଅ।
ପ୍ରଦକ୍ଷିଣସ୍ଯ ମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ବ୍ରୂହି ମେ ଶୋଣଭୂଭୃତଃ
ହେ ଶୋଣ ପାହାଡ଼ର ନାଥ, ପରିକ୍ରମାର ମହିମା କହ।
କସ୍ମିନ୍କାଲେ କଥଂ କାର୍ଯଂ କୈର୍ଵା ପୂର୍ଵଂ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣମ୍
କେଉଁ ସମୟରେ, କେମିତି ଏବଂ କିଏ ପୂର୍ବରୁ ପରିକ୍ରମା କରିଥିଲେ, ଏହା କେମିତି କରିବା ଉଚିତ?
ଶ୍ରୂଯତାଂ ଦେଵି ମାହାତ୍ମ୍ଯମାଦିଶନ୍ମେ ମହେଶ୍ଵରଃ ।। 1.3.1.9.
ହେ ଦେବୀ, ମହେଶ୍ୱର ଯେପରି ମୋତେ ଶିଖାଇଥିଲେ, ସେଇ ମହିମାକୁ ଶୁଣ।
ପରିତୋ ମାଂ ସୁରାଃ ସର୍ଵେ ଵର୍ତଂତେ ମୁନିଭିଃ ସହ
ମୋ ଚାରିପାଖରେ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଏବଂ ମୁନିମାନେ ଏକାଠି ହୋଇଛନ୍ତି।
ଯାନି କାନି ଚ ପାପାନି ଜନ୍ମାଂତରକୃତାନି ଚ
ଯେଉଁଠି ଯେଉଁ ପାପ ଅଛି, ପୂର୍ବଜନ୍ମର କର୍ମ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେଗୁଡ଼ିକୁ
ଅଶ୍ଵମେଧସହସ୍ରାଣି ଵାଜପେଯାଯୁତାନି ଚ
ହଜାର ହଜାର ଅଶ୍ୱମେଧ ଏବଂ ଦଶହଜାର ଭାଜପେୟ ଯଜ୍ଞ,
ଅପି ପ୍ରହୀଣସ୍ଯ ସମସ୍ତଲକ୍ଷଣୈଃ କ୍ରିଯାଵିହୀନସ୍ଯ ନିକୃଷ୍ଟଜନ୍ମନଃ
ଯେଉଁଠି ସମସ୍ତ ଲକ୍ଷଣରୁ ବଞ୍ଚିତ, କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି ନାହିଁ, ଏବଂ ନିମ୍ନ ଜନ୍ମର ଲୋକ ହେଉଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ
ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥାଭିଗମେଷୁ ପୁଣ୍ଯଂ ସମସ୍ତଯଜ୍ଞାଗମଧର୍ମଜାତମ୍
ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥ ଦର୍ଶନ, ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞ ଏବଂ ସମସ୍ତ ନ୍ୟାୟ କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ,
ପଦେନୈକେନ ଭୂଲୋକଂ ଦ୍ଵିତୀଯେନାଂତରିକ୍ଷକମ୍
ଗୋଟିଏ ପଦେ ପୃଥିବୀ ଲୋକ ଦଳିଯାଏ, ଦ୍ୱିତୀୟ ପଦେ ମଧ୍ୟ ଆକାଶ ଦଳିଯାଏ।
ଏକେନ ମାନସଂ ପାପଂ ଦ୍ଵିତୀଯେନ ତୁ ଵାଚିକମ୍
ଗୋଟିଏ ପଦେ ମନର ପାପ ଦୂର ହୁଏ, ଦ୍ୱିତୀୟ ପଦେ କଥାର ପାପ ଦୂର ହୁଏ।
ପାତକାନି ଚ ସର୍ଵାଣି ପଦେନୈକେନ ମାର୍ଜଯେତ୍
ଗୋଟିଏ ପଦେ ସମସ୍ତ ପାପ ସଫା ହୋଇଯାଏ।
ପର୍ଣଶାଲା ମହର୍ଷୀଣାଂ ସିଦ୍ଧାନାଂ ଚ ସହସ୍ରଶଃ 1.3.1.9.
ଏଠି ହଜାର ହଜାର ମହାର୍ଷି ଏବଂ ସିଦ୍ଧମାନଙ୍କର ପର୍ଣ୍ଣଶାଳା ଅଛି।
ଅତ୍ର ସିଦ୍ଧଃ ପୁନର୍ନିତ୍ଯଂ ଵସାମ୍ଯଗ୍ରେ ସୁରାର୍ଚିତଃ
ମୁଁ ଏଠି ସଦା ସିଦ୍ଧ ଭାବରେ, ସମ୍ମୁଖରେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ପୂଜିତ ଅବସ୍ଥାରେ ବସୁଛି।
ଅଗ୍ନିସ୍ତଂଭମଯଂ ରୂପମରୁଣାଦିରିତି ଶ୍ରୁତମ୍
ଏଠାରେ ଅଗ୍ନିର ଖମ୍ଭ ଭଳି ଆକୃତି, ଲାଲ ରଙ୍ଗରୁ ଆରମ୍ଭ, ଏହିପରି ଶୁଣାଯାଏ।
ଅଷ୍ଟମୂର୍ତିମଯଂ ଲିଂଗମିଦଂ ଯୈସ୍ତୈଜସଂ ଭୃଶମ୍
ଏହି ଲିଙ୍ଗ ଅଷ୍ଟ ରୂପରେ ତିବ୍ର ତେଜସ୍ୱୀ ଏବଂ ପ୍ରକାଶମୟ।
ନ ପୁନଃ ସଂଭଵସ୍ତସ୍ଯ ଯଃ କରୋତି ପ୍ରଦକ୍ଷିଣାମ୍
ଯେଉଁଠି ପରିକ୍ରମା କରେ, ସେ ଆଉ ଜନ୍ମ ନେଉନାହିଁ।
ଅସ୍ଯ ପାଦରଜଃସ୍ପର୍ଶାତ୍ପୂଯତେ ସକଲା ମହୀ
ତାଙ୍କର ପାଦର ଧୂଳି ଛୁଇଁଲେ ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀ ପବିତ୍ର ହୋଇଯାଏ।
ନମସ୍କୁର୍ଵନ୍ପ୍ରତିଦିଶଂ ଧ୍ଯାଯନ୍ସ୍ତୌତି କୃତାଂଜଲିଃ
ସେ ପ୍ରତିଦିଶାରେ ନମସ୍କାର କରି, ଧ୍ୟାନ କରି, ହାତ ଜୋଡି ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ସ୍ତୁତି କରିଥାନ୍ତି।
ଆସନ୍ନପ୍ରସଵା ନାରୀ ଯଥା ଗଚ୍ଛେଦନାକୁଲମ୍
ଯେପରି ଜନ୍ମସମୟ ଆସିଥିବା ଜନନୀ ଅସୁବିଧା ଛଡା ଚାଲିଥାଏ,
ସ୍ନାତୋ ଵିଶୁଦ୍ଧଵେଷଃ ସନ୍ଭସ୍ମରୁଦ୍ରାକ୍ଷଭୂଷିତଃ
ସେ ସ୍ନାନ କରି, ପବିତ୍ର ପୋଷାକ ପିନ୍ଧି, ଭସ୍ମ ଓ ରୁଦ୍ରାକ୍ଷ ଦାଣା ପରିଧାନ କରିଥାନ୍ତି।
ମନୂନାଂ ଚରତାମଗ୍ରେ ଦେଵାନାଂ ଚ ସହସ୍ରଶଃ
ମନୁମାନେ ଓ ହଜାର ହଜାର ଦେବତାମାନେ ପୂର୍ବରୁ ଚାଲିଯାଉଥିବା ବେଳେ,
ସଂଘଟ୍ଟମତିସଂମର୍ଦଂ ମାର୍ଗରୋଧଂ ଵିଚିଂତଯନ୍ 1.3.1.9.
ସେ ଲୋକମାନଙ୍କର ଭିଡ଼, ଭୟଙ୍କର ଭିଡ଼ ଓ ପଥର ବାଧା ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କରିଥାନ୍ତି।
ଅଥଵା ଶିଵନାମାନି ସଂକୀର୍ତ୍ଯ ଵରଗୀତିଭିଃ
କିମ୍ବା, ଶିବଙ୍କର ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ସୁନ୍ଦର ଗୀତରେ ଗାଇଥାନ୍ତି।
ମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ମମ ଵା ଶୃଣ୍ଵନ୍ନନନ୍ଯମତିରାଦରାତ୍
କିମ୍ବା, ଅନ୍ୟ କିଛି ଚିନ୍ତା ନ କରି ଆଦର ସହିତ ମୋର ମହିମା ଶୁଣିଥାନ୍ତି।
ଦାନୈଶ୍ଚ ଵିଵିଧୈଃ ପୁଣ୍ଯୈରୁପକାରୈସ୍ତଥାର୍ଥିନାମ୍
ବିଭିନ୍ନ ପୁଣ୍ୟ ଦାନ ଓ ଦରିଦ୍ରମାନେ ପାଇଁ ଉପକାର କରି,
କୃତେ ତ୍ଵଗ୍ନିମଯଂ ଲିଂଗଂ ତ୍ରେତାଯାଂ ମଣିପର୍ଵତମ୍
କୃତ ଯୁଗରେ ଅଗ୍ନିର ଲିଙ୍ଗ ଥିଲା, ତ୍ରେତା ଯୁଗରେ ମଣିପର୍ବତର ଲିଙ୍ଗ ଥିଲା।
ଅଥଵା ସ୍ଫାଟିକଂ ରୂପମରୁଣଂ ତୁ ସ୍ଵଯଂପ୍ରଭମ୍
କିମ୍ବା, ଏହାର ଆକୃତି ସ୍ଫାଟିକ, କିମ୍ବା ଲାଲ ଓ ସ୍ୱୟଂପ୍ରଭା।
ଅଵାଙ୍ମନସଗମ୍ଯତ୍ଵାଦପ୍ରମେଯତଯା ସ୍ଵଯମ୍
ଏହା କଥା ଓ ମନର ଅପରିଚୟ ଓ ଅପରିମାପ୍ୟ ହେବାରୁ,