ଆନଂଦମେଵଜନଯେଦପି ପାପଜୁଷାମିହ
ଏହା ଏଠାରେ ପାପ କରୁଥିବା ଜଣେକୁ ମଧ୍ୟ ଆନନ୍ଦ ଦେଇପାରିବ।
ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତଇଵାସଂ ହି କ୍ଷେତ୍ରତତ୍ତ୍ଵଶ୍ରୁତେରହମ୍ ଯାନ୍ଯୁକ୍ତାନି ସମାଚକ୍ଷ୍ଵ ତତ୍ପ୍ରଭାଵମଶେଷତଃ
ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ରର ସତ୍ୟ ଶୁଣି ମୁଁ ଜୀବନ ଥିବାବେଳେ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରିଛି; ଯାହା କହାଯାଇଛି ସେଗୁଡିକୁ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ମହିମା କୁହ।
ଯୋ ଦକ୍ଷୋ ଗର୍ହଯାମାସ ମଧ୍ଯେ ଦେଵସଭଂ ଵିଭୁମ୍
ଯିଏ ଦକ୍ଷ, ସେ ଦେବମଣ୍ଡଳର ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଅପମାନ କରିଥିଲେ।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଶିଖିରଥଃ କୁଂଭଯୋନେରୁଦୀରିତମ୍
ଏଭଳି ଭାବରେ କୁମାର, ଘଡ଼ିରୁ ଜନ୍ମ ହୋଇଥିବା, କହିଥିବା କଥା ଶୁଣି।
ଆକର୍ଣଯ ମୁନେ ଵଚ୍ମି କଥାଂ କଲ୍ମଷହାରିଣୀମ୍
ଶୁଣ, ମୁଁ ଏକ ଦୁଷ୍ଟି ହରାଇବା କଥା କହିବି।
ଛାଗଵକ୍ତ୍ରୋ ଵିରୂପାସ୍ଯୋ ଦଧୀଚି ପରିଧିକ୍କୃତଃ
ଦଧୀଚିଙ୍କର ମୁହଁ ଛାଗର ଭଳି ଥିଲା ଏବଂ ଦେହ ଅସାଧାରଣ ଥିଲା, ସେ ଚାରିପାଖରେ ଘେରାଯାଇଥିଲେ।
ଏକଦା ଦେଵଦେଵସ୍ଯ ସେଵାର୍ଥଂ ଶଶିମୌଲିନଃ
ଏକ ଦିନ, ଚନ୍ଦ୍ର ଧରିଥିବା ଦେବଦେବଙ୍କୁ ସେବା କରିବା ପାଇଁ।
ଇଂଦ୍ରାଦଯୋ ଲୋକପାଲା ଵିଶ୍ଵେଦେଵା ମରୁଦ୍ଗଣାଃ 4.2.87.
ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଲୋକପାଳ, ବିଶ୍ୱଦେବ ଏବଂ ମାରୁତ ଗଣ।
ଋଷଯୋଽପ୍ସରସୋଯକ୍ଷା ଗଂଧର୍ଵାଃ ସିଦ୍ଧଚାରଣାଃ
ଋଷି, ଅପ୍ସରା, ଯକ୍ଷ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ସିଦ୍ଧ ଓ ଚାରଣମାନେ।
ସ୍ତୁତଶ୍ଚ ନାନା ସ୍ତୁତିଭିଃ ଶଂଭୁନାପି କୃତାଦରାଃ
ସେ ବିଭିନ୍ନ ସ୍ତୁତିରେ ସ୍ତୁତିତ ହେଲେ, ଏବଂ ଶମ୍ଭୁ ମଧ୍ୟ ସମ୍ମାନ କରିଥିଲେ।
ଅଥ ତେଷୂପଵିଷ୍ଟେଷୁ ଶଂଭୁନା ଵିଷ୍ଟରଶ୍ରଵାଃ
ତାହାପରେ ସମସ୍ତେ ବସି ଯିବା ପରେ, ବିଶିଷ୍ଟ ବାକ୍ପଟୁ ଶମ୍ଭୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ଶ୍ରୀଵତ୍ସଲାଂଛନ ହରେ ଦୈତ୍ଯଵଂଶଦଵାନଲ
ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନ ଥିବା ହରି, ଦେତ୍ୟବଂଶର ଦାହକ ଅଗ୍ନି, ତାଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ।
ଦିତିଜାନ୍ଦନୁଜାନ୍ଦୁଷ୍ଟାନ୍କଚ୍ଚିଚ୍ଛାସି ରଣାଂଗଣେ
ଦିତି ଓ ଦନୁର ଦୁଷ୍ଟ ପୁଅମାନେଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରୁଥିବା, ତୁମେ କି ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଦୃଢ ଭାବରେ ଦଢିଛ?
ବାଧଯା ରହିତା ଗାଵଃ କଚ୍ଚିତ୍ସଂତି ମହୀତଲେ
ପୃଥିବୀରେ ଗାଁମାନେ କି କଷ୍ଟରୁ ମୁକ୍ତ ଓ ସୁରକ୍ଷିତ ଅଛନ୍ତି?
ଵିଧିଯଜ୍ଞାଃ ପ୍ରଵର୍ତଂତେ ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ବହୁଦକ୍ଷିଣାଃ
ପୃଥିବୀରେ କି ବହୁ ଦକ୍ଷିଣା ସହିତ ବିଧିମତ ଯଜ୍ଞ ହେଉଛି?
ନିଷ୍ପ୍ରତ୍ଯୂହଂ ପଠଂତ୍ଯେଵ ସାଂଗାନ୍ଵେଦାନ୍ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ
ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ କି ବିନା ବାଧାରେ ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗ ସହିତ ବେଦ ପାଠ କରୁଛନ୍ତି?
ସ୍ଵେଷୁ ସ୍ଵେଷୁ ଚ ଧର୍ମେଷୁ କଚ୍ଚିଦ୍ଵର୍ଣାଶ୍ରମାସ୍ତଥା
ବର୍ଣ୍ଣ ଓ ଆଶ୍ରମମାନେ କି ନିଜ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟରେ ଅବସ୍ଥିତ?
ଧୂର୍ଜଟିଃ ପରିପୃଛ୍ଯେତି ହୃଷ୍ଟଂ ଵୈକୁଂଠନାଯକମ୍। ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ଚାପି ପପ୍ରଚ୍ଛ ବ୍ରାହ୍ମଂ ତେଜଃ ସମେଧତେ ।। 4.2.87.
ଧୂର୍ଜଟି ଆନନ୍ଦରେ ବୈକୁଠ ନାୟକଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣୀୟ ତେଜ ଦୀପ୍ତି ଥିବା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ।
ସତ୍ଯମସ୍ଖଲିତଂ କଚ୍ଚିଦସ୍ତି ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯମଂଡପେ
ତ୍ରିଲୋକର ସଭାରେ କି ସତ୍ୟ ଓ ନିଷ୍କଳଙ୍କତା ଅଟୁଟ ଅଛି?
ଇଂଦ୍ରାଦଯଃ ସୁରାଃ କଚ୍ଚିତ୍ସ୍ଵେଷୁ ସ୍ଵେଷୁ ପୁରେଷ୍ଵହୋ
ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବମାନେ କି ନିଜ ନିଜ ସହରରେ ସୁରକ୍ଷିତ ଅଛନ୍ତି?
ପ୍ରତ୍ଯେକଂ ପରିପୃଚ୍ଛଯେଶଃ ସର୍ଵାନିତ୍ଥଂ କୃତାଦରାନ୍
ପ୍ରଭୁ ସମ୍ମାନ ସହିତ ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କୁ ଏଭଳି ପ୍ରଶ୍ନ କରିଥିଲେ।
ଵିସସର୍ଜାଥ ତାନ୍ସର୍ଵାନ୍ଦେଵଃ ସୌଧଂ ସମାଵିଶତ୍
ତାପରେ ଦେବତା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବିଦାୟ କରି ନିଜ ଦୁର୍ଗରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ମଧ୍ଯେ ମାର୍ଗଂ ସ ଚିଂତୋଭୂଦ୍ଦକ୍ଷଃ ସତ୍ଯାଃ ପିତା ତଦା
ମାର୍ଗ ମଧ୍ୟରେ, ସତ୍ୟବାନ ପିତା ଦକ୍ଷ ଗଭୀର ଚିନ୍ତାରେ ଡୁବିଗଲେ।
ଅତୀଵ କ୍ଷୁବ୍ଧଚିତ୍ତୋଭୂନ୍ମଂଦରାଘାତତୋଽବ୍ଧିଵତ୍
ତାଙ୍କ ମନ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍ତେଜିତ ହେଲା, ମନ୍ଦର ପାହାଡ଼ ଦ୍ୱାରା ସମୁଦ୍ର ମଥିତ ହେବା ପରି।
ଅତୀଵଗର୍ଵିତୋ ଜାତଃ ସତୀ ମେ ପ୍ରାପ୍ଯ କନ୍ଯକାମ୍
ମୋର କନ୍ୟା ସତୀକୁ କନ୍ୟା ଭାବରେ ପାଇଁ, ସେ ବହୁତ ଅଭିମାନୀ ହେଲେ।
କିଂ ଵଂଶ୍ଯସ୍ତ୍ଵେଷ କିଂ ଗୋତ୍ରଃ କିଂ ଦେଶୀଯଃ କିମାତ୍ମକଃ
ତାଙ୍କର ବଂଶ କଣ, ଗୋତ୍ର କଣ, ଦେଶ କଣ, ସ୍ବଭାବ କଣ?
ନ ପ୍ରାଯଶସ୍ତପସ୍ଵ୍ଯେଷ କ୍ଵ ତପଃ କ୍ଵାସ୍ତ୍ରଧାରଣମ୍
ସେ କ୍ଷୁଦ୍ର ତପସ୍ବୀ—ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟା କେଉଁଠି, ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କେଉଁଠି?
ଅସୌ ନ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ସ୍ଯାତ୍କୃତପାଣିଗ୍ରହ ସ୍ଥିତିଃ 4.2.87.
ସେ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ନୁହେଁ; ସେ ପୂର୍ବରୁ ବିବାହ କରିଛନ୍ତି।
ନ ବ୍ରାହ୍ମଣୋଭଵତ୍ଯେଷ ଯତୋ ଵେଦୋ ନ ଵେତ୍ତ୍ଯମୁମ୍
ଏହିଜଣେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ନୁହଁନ୍ତି, କାରଣ ସେ ବେଦକୁ ଜାଣିନାହାନ୍ତି।
କ୍ଷତାତ୍ସଂତ୍ରାଣନାତ୍କ୍ଷତ୍ରଂ ତତ୍କ୍ଵାସ୍ମିନ୍ପ୍ରଲଯପ୍ରିଯେ
ଆଘାତ ପାଇଥିବାମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ସୁରକ୍ଷିତ ହୁଅନ୍ତି, ସେଠାରୁ କ୍ଷତ୍ର ଶବ୍ଦର ଉତ୍ପତ୍ତି। ଏଠାରେ, ପ୍ରିୟେ, ସେ ସୁରକ୍ଷା କେଉଁଠି ଅଛି?