ତୈଃ ସୁରାଃ ପୂଜିତାଃ ସର୍ଵେ ବ୍ରହ୍ମଵିଷ୍ଣୁମୁଖା ମଖୈଃ
ସେମାନେ ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ଯଜ୍ଞରେ ପୂଜା କରିଛନ୍ତି।
ଅହଂ ତେନୋମଯା ସାର୍ଧଂ ଦୀକ୍ଷାଂ ସଂପ୍ରାପ୍ଯ ଶାଂଭଵୀମ୍
ମୁଁ ଉମାଙ୍କ ସହିତ ସେମାନଙ୍କ ସଙ୍ଗରେ ଶାମ୍ଭବ ଦୀକ୍ଷା ଲାଭ କରିଛି।
ତପାଂସି ତେନ ତପ୍ତାନି ଶୀର୍ଣପର୍ଣାଦିନା ଚିରମ୍
ସେ ବହୁଦିନ ଧରି କଠିନ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ, ଶୁଖିଲା ପତ୍ର ଓ ଏହା ପରି ଜିନିଷ ଖାଇ ଜୀବନ ଯାପନ କରିଥିଲେ।
ଦତ୍ତ୍ଵା ଦାନାନି ଭୂରୀଣି ମଖାନିଷ୍ଟ୍ଵା ତୁ ଭୂରିଶଃ
ସେ ବହୁତ ଦାନ ଦେଇଥିଲେ ଏବଂ ବଡ଼ ପରିମାଣରେ ଅନେକ ଯଜ୍ଞ କରିଥିଲେ।
ଵିପୁଲେତ୍ର ମହୀପୃଷ୍ଠେ ପଂଚକ୍ରୋଶ୍ଯାଂ ମନୋହରା
ବିଶାଳ ପୃଥିବୀର ଉପରେ, ପାଞ୍ଚ କ୍ରୋଶ ଯାଏଁ ଲାଗିଥିବା ମନୋହର ଏକ ଅଞ୍ଚଳରେ।
ଦାନାନାଂ ଚ ଵ୍ରତାନାଂ ଚ କ୍ରତୂନାଂ ତପସାମପି 4.2.84.
ଦାନ, ବ୍ରତ, ଯଜ୍ଞ ଓ ତପସ୍ୟା — ଏହି ସବୁର ମଧ୍ୟରୁ।
ଏତେଷାମପି ତୀର୍ଥାନାଂ ଚତୁର୍ଣାମପି ସତ୍ତମ 4.2.84.
ଏହି ଚାରିଟି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନର ମଧ୍ୟରୁ ମଧ୍ୟ, ହେ ସ୍ରେଷ୍ଠ।
ଇତି ଵୀରେଶ୍ଵରାଖ୍ଯାନଂ ତୀର୍ଥାଖ୍ଯାନପ୍ରସଂଗତଃ
ଏଭଳି ଭାବେ ବୀରେଶ୍ୱର ଉପାଖ୍ୟାନ, ତୀର୍ଥ ବିବରଣୀ ସହିତ ଶେଷ ହେଲା।
ପ୍ରାଦୁର୍ଭାଵଂ ନିଶମ୍ଯୈଷାଂ ଲିଂଗାନାଂ ମୁକ୍ତିଦାଯିନାମ୍
ମୁକ୍ତି ଦେଇଥିବା ଲିଙ୍ଗଗୁଡିକର ପ୍ରକଟ ହେବା ବିଷୟ ଶୁଣିବା ପରେ।
ନିତରାଂ ପରିତୃପ୍ତୋସ୍ମି ସୁଧାଂ ପୀତ୍ଵେଵ ନିର୍ଜରଃ
ମୁଁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ତୃପ୍ତ, ମନେ ହେଉଛି ଅମୃତ ପିଇ ଅମର ହୋଇଛି।
ଆନଂଦମେଵଜନଯେଦପି ପାପଜୁଷାମିହ
ଏହା ଏଠାରେ ପାପ କରୁଥିବା ଜଣେକୁ ମଧ୍ୟ ଆନନ୍ଦ ଦେଇପାରିବ।
ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତଇଵାସଂ ହି କ୍ଷେତ୍ରତତ୍ତ୍ଵଶ୍ରୁତେରହମ୍ ଯାନ୍ଯୁକ୍ତାନି ସମାଚକ୍ଷ୍ଵ ତତ୍ପ୍ରଭାଵମଶେଷତଃ
ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ରର ସତ୍ୟ ଶୁଣି ମୁଁ ଜୀବନ ଥିବାବେଳେ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରିଛି; ଯାହା କହାଯାଇଛି ସେଗୁଡିକୁ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ମହିମା କୁହ।
ଯୋ ଦକ୍ଷୋ ଗର୍ହଯାମାସ ମଧ୍ଯେ ଦେଵସଭଂ ଵିଭୁମ୍
ଯିଏ ଦକ୍ଷ, ସେ ଦେବମଣ୍ଡଳର ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଅପମାନ କରିଥିଲେ।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଶିଖିରଥଃ କୁଂଭଯୋନେରୁଦୀରିତମ୍
ଏଭଳି ଭାବରେ କୁମାର, ଘଡ଼ିରୁ ଜନ୍ମ ହୋଇଥିବା, କହିଥିବା କଥା ଶୁଣି।
ଆକର୍ଣଯ ମୁନେ ଵଚ୍ମି କଥାଂ କଲ୍ମଷହାରିଣୀମ୍
ଶୁଣ, ମୁଁ ଏକ ଦୁଷ୍ଟି ହରାଇବା କଥା କହିବି।
ଛାଗଵକ୍ତ୍ରୋ ଵିରୂପାସ୍ଯୋ ଦଧୀଚି ପରିଧିକ୍କୃତଃ
ଦଧୀଚିଙ୍କର ମୁହଁ ଛାଗର ଭଳି ଥିଲା ଏବଂ ଦେହ ଅସାଧାରଣ ଥିଲା, ସେ ଚାରିପାଖରେ ଘେରାଯାଇଥିଲେ।
ଏକଦା ଦେଵଦେଵସ୍ଯ ସେଵାର୍ଥଂ ଶଶିମୌଲିନଃ
ଏକ ଦିନ, ଚନ୍ଦ୍ର ଧରିଥିବା ଦେବଦେବଙ୍କୁ ସେବା କରିବା ପାଇଁ।
ଇଂଦ୍ରାଦଯୋ ଲୋକପାଲା ଵିଶ୍ଵେଦେଵା ମରୁଦ୍ଗଣାଃ 4.2.87.
ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଲୋକପାଳ, ବିଶ୍ୱଦେବ ଏବଂ ମାରୁତ ଗଣ।
ଋଷଯୋଽପ୍ସରସୋଯକ୍ଷା ଗଂଧର୍ଵାଃ ସିଦ୍ଧଚାରଣାଃ
ଋଷି, ଅପ୍ସରା, ଯକ୍ଷ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ସିଦ୍ଧ ଓ ଚାରଣମାନେ।
ସ୍ତୁତଶ୍ଚ ନାନା ସ୍ତୁତିଭିଃ ଶଂଭୁନାପି କୃତାଦରାଃ
ସେ ବିଭିନ୍ନ ସ୍ତୁତିରେ ସ୍ତୁତିତ ହେଲେ, ଏବଂ ଶମ୍ଭୁ ମଧ୍ୟ ସମ୍ମାନ କରିଥିଲେ।
ଅଥ ତେଷୂପଵିଷ୍ଟେଷୁ ଶଂଭୁନା ଵିଷ୍ଟରଶ୍ରଵାଃ
ତାହାପରେ ସମସ୍ତେ ବସି ଯିବା ପରେ, ବିଶିଷ୍ଟ ବାକ୍ପଟୁ ଶମ୍ଭୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ଶ୍ରୀଵତ୍ସଲାଂଛନ ହରେ ଦୈତ୍ଯଵଂଶଦଵାନଲ
ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନ ଥିବା ହରି, ଦେତ୍ୟବଂଶର ଦାହକ ଅଗ୍ନି, ତାଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ।
ଦିତିଜାନ୍ଦନୁଜାନ୍ଦୁଷ୍ଟାନ୍କଚ୍ଚିଚ୍ଛାସି ରଣାଂଗଣେ
ଦିତି ଓ ଦନୁର ଦୁଷ୍ଟ ପୁଅମାନେଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରୁଥିବା, ତୁମେ କି ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଦୃଢ ଭାବରେ ଦଢିଛ?
ବାଧଯା ରହିତା ଗାଵଃ କଚ୍ଚିତ୍ସଂତି ମହୀତଲେ
ପୃଥିବୀରେ ଗାଁମାନେ କି କଷ୍ଟରୁ ମୁକ୍ତ ଓ ସୁରକ୍ଷିତ ଅଛନ୍ତି?
ଵିଧିଯଜ୍ଞାଃ ପ୍ରଵର୍ତଂତେ ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ବହୁଦକ୍ଷିଣାଃ
ପୃଥିବୀରେ କି ବହୁ ଦକ୍ଷିଣା ସହିତ ବିଧିମତ ଯଜ୍ଞ ହେଉଛି?
ନିଷ୍ପ୍ରତ୍ଯୂହଂ ପଠଂତ୍ଯେଵ ସାଂଗାନ୍ଵେଦାନ୍ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ
ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ କି ବିନା ବାଧାରେ ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗ ସହିତ ବେଦ ପାଠ କରୁଛନ୍ତି?
ସ୍ଵେଷୁ ସ୍ଵେଷୁ ଚ ଧର୍ମେଷୁ କଚ୍ଚିଦ୍ଵର୍ଣାଶ୍ରମାସ୍ତଥା
ବର୍ଣ୍ଣ ଓ ଆଶ୍ରମମାନେ କି ନିଜ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟରେ ଅବସ୍ଥିତ?
ଧୂର୍ଜଟିଃ ପରିପୃଛ୍ଯେତି ହୃଷ୍ଟଂ ଵୈକୁଂଠନାଯକମ୍। ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ଚାପି ପପ୍ରଚ୍ଛ ବ୍ରାହ୍ମଂ ତେଜଃ ସମେଧତେ ।। 4.2.87.
ଧୂର୍ଜଟି ଆନନ୍ଦରେ ବୈକୁଠ ନାୟକଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣୀୟ ତେଜ ଦୀପ୍ତି ଥିବା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ।
ସତ୍ଯମସ୍ଖଲିତଂ କଚ୍ଚିଦସ୍ତି ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯମଂଡପେ
ତ୍ରିଲୋକର ସଭାରେ କି ସତ୍ୟ ଓ ନିଷ୍କଳଙ୍କତା ଅଟୁଟ ଅଛି?
ଇଂଦ୍ରାଦଯଃ ସୁରାଃ କଚ୍ଚିତ୍ସ୍ଵେଷୁ ସ୍ଵେଷୁ ପୁରେଷ୍ଵହୋ
ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବମାନେ କି ନିଜ ନିଜ ସହରରେ ସୁରକ୍ଷିତ ଅଛନ୍ତି?