ସ୍ନାତ୍ଵୋତ୍ତରଵହାଯାଂ ଚ ଧର୍ମେଶଂ ପରିତଃ ସ୍ଥିତଃ
ଉତ୍ତର ବହା ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରି, ଧର୍ମେଶଙ୍କୁ ଚାରିପାଖରେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ।
ମହାରୁଦ୍ରଜପାସକ୍ତଃ ସୁତ୍ରାମାଥ ତ୍ରିଲୋଚନମ୍
ମହା ରୁଦ୍ର ଜପରେ ଲୀନ ହୋଇ, ପୁନି ତିନି ଚକ୍ଷୁ ବିଶିଷ୍ଟଙ୍କୁ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସ୍ତୁତି କଲେ।
ପୁନସ୍ତୁଷ୍ଟାଵ ଵେଦୋକ୍ତୈ ରୁଦ୍ରସୂକ୍ତୈରନେକଧା
ପୁନି ବେଦର ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ବହୁ ଥର ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ଶଚୀପତେ ପ୍ରସନ୍ନୋସ୍ମି ଵରଂ ଵରଯ ସୁଵ୍ରତ
ହେ ଶଚୀପତି, ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ; ଭଲ ଏକ ଵର ଚାହ, ହେ ସୁବ୍ରତ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵେତି ଦେଵଦେଵସ୍ଯ ସ ପ୍ରେମଵଚନଂ ହରିଃ
ଦେବଦେବଙ୍କର ଏହି ପ୍ରେମମୟ କଥା ଶୁଣି, ହରି,
ତତସ୍ତତ୍କୃପଯାନୁନ୍ନୋ ଧର୍ମପୀଠନିଷେଵଣାତ୍ 4.2.81.
ତାପରେ, ତାଙ୍କର କୃପା ଓ ଧର୍ମପୀଠରେ ସେବା କରିବା ଦ୍ୱାରା,
ତତ୍ରେଂଦ୍ରଃ ସ୍ନାନମାତ୍ରେଣ ଦିଵ୍ଯଗଂଧୋଽଭଵତ୍କ୍ଷଣାତ୍
ସେଠାରେ କେବଳ ସ୍ନାନ କରି, ଇନ୍ଦ୍ର ତୁରନ୍ତ ଦିବ୍ୟ ସୁଗନ୍ଧି ଧାରଣ କଲେ।
ତଦାଶ୍ଚର୍ଯମଥୋ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମୁନଯୋ ନାରଦାଦଯଃ
ତାପରେ, ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ନାରଦ ଆଦି ଋଷିମାନେ,
ଅତର୍ପଯନ୍ପିତୄନ୍ଦିଵ୍ଯାନ୍ଵ୍ଯଧୁଃ ଶ୍ରାଦ୍ଧାନି ଶ୍ରଦ୍ଧଯା
ଦିବ୍ୟ ପିତୃମାନେ ଉପରେ ତୃପ୍ତି କରାଇ, ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିଥିଲେ।
ତଦା ପ୍ରଭୃତି ତତ୍ତୀର୍ଥଂ ଧର୍ମାଂଧୁରିତି ଵିଶ୍ରୁତମ୍
ସେଇ ସମୟରୁ, ସେ ତୀର୍ଥ ଧର୍ମାଂଧୁର ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲା।
ଯତ୍ଫଲଂ ତୀର୍ଥରାଜସ୍ଯ ସ୍ନାନେନ ପରିକୀର୍ତ୍ଯତେ
ପବିତ୍ର ସ୍ଥଳରାଜରେ ସ୍ନାନ କଲେ ଯେଉଁ ଫଳ ମିଳେ ବୋଲି କୁହାଯାଏ,
ଗଂଗାଦ୍ଵାରେ କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରେ ଗଂଗାସାଗରସଂଗମେ
ଗଙ୍ଗା ଦ୍ୱାର, କୁରୁକ୍ଷେତ୍ର ଓ ଗଙ୍ଗା-ସାଗର ସଙ୍ଗମରେ,
ନର୍ମଦାଯାଂ ସରସ୍ଵତ୍ଯାଂ ଗୌତମ୍ଯାଂ ସିଂହଗେ ଗୁରୌ
ନର୍ମଦା, ସରସ୍ୱତୀ, ଗୌତମୀ, ସିଂହଗ ଓ ଗୁରୁ ସ୍ଥଳରେ,
ମାନସେ ପୁଷ୍କରେ ଚୈଵ ଦ୍ଵାରିକେ ସାଗରେ ତଥା
ମାନସ, ପୁଷ୍କର, ଦ୍ୱାରିକା ଏବଂ ସାଗର ତୀରରେ,
କାର୍ତିକ୍ଯାଂ ସୂକରକ୍ଷେତ୍ରେ ଚୈତ୍ର୍ଯାଂ ଗୌରୀମହାହ୍ରଦେ
କାର୍ତ୍ତିକ ମାସରେ ସୂକର କ୍ଷେତ୍ରରେ, ଚୈତ୍ର ମାସରେ ଗୌରୀଙ୍କ ବଡ଼ ହ୍ରଦରେ,
ତୀର୍ଥଦ୍ଵଯଂ ପ୍ରତୀକ୍ଷଂତେ ସିସ୍ନାସୂନ୍ପିତରୋ ନରାନ୍ 4.2.81.
ଏହି ଦୁଇଟି ପବିତ୍ର ସ୍ଥଳ ସ୍ନାନ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଥିବା ଲୋକ ଓ ସେମାନଙ୍କ ପୂର୍ବଜମାନେ ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଛନ୍ତି।
ପିତାମହସମୀପେ ଵା ଧର୍ମେଶସ୍ଯାଗ୍ରତୋଥ ଵା
ପିତାମହଙ୍କ ନିକଟରେ କିମ୍ବା ଧର୍ମେଶ୍ୱରଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ,
ଧର୍ମକୂପେ ନରଃ ସ୍ନାତ୍ଵା ପରିତର୍ପ୍ଯ ପିତାମହାନ୍
ଧର୍ମ କୂଆରେ ସ୍ନାନ କରି ପିତାମହମାନେକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ତୃପ୍ତ କରି,
ଯଥା ଗଯାଯାଂ ତୃପ୍ତାଃ ସ୍ଯୁଃ ପିଂଡଦାନେ ପିତାମହାଃ
ଯେପରି ଗୟାରେ ପିଣ୍ଡ ଦାନ କରିଲେ ପିତାମହମାନେ ତୃପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି,
ତେ ଧନ୍ଯାଃ ପିତୃଭକ୍ତାସ୍ତେ ପ୍ରୀଣିତାସ୍ତୈଃ ପିତାମହାଃ
ଯେମାନେ ପିତୃଭକ୍ତ, ସେମାନେ ଧନ୍ୟ; ସେମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପିତାମହମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି।
ତତ୍ତୀର୍ଥସ୍ଯ ପ୍ରଭାଵେଣ ନିଷ୍ପାପୋଭୂତ୍କ୍ଷଣେନ ଚ
ସେଇ ପବିତ୍ର ସ୍ଥଳର ପ୍ରଭାବରେ ମଣିଷ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ପାପମୁକ୍ତ ହୁଏ।
ଅପାରୋ ମହିମା ତସ୍ଯ ଧର୍ମତୀର୍ଥସ୍ଯ କୁଂଭଜ
ହେ କୁମ୍ଭପୁତ୍ର, ସେଇ ଧର୍ମତୀର୍ଥର ମହିମା ଅପାର।
ତତ୍ରାପି କାକିଣୀ ମାତ୍ରଂ ଯଚ୍ଛେତ୍ପିତୃମୁଦେ ନରଃ
ସେଠାରେ ଯଦି କେହି ପିତୃମାନେର ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ କେବଳ ଏକ କାକିଣୀ ଦେଇଥାଏ,
ତତ୍ର ଯୋ ଭୋଜଯେଦ୍ଵିପ୍ରାନ୍ଯତିନୋଥ ତପସ୍ଵିନଃ
ସେଠାରେ ଯିଏ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତପସ୍ବୀ କିମ୍ବା ଅତି ତପସ୍ୟା କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ଭୋଜନ କରାଏ,
ପ୍ରାପ୍ଯାମରାଵତୀଂ ଶକ୍ରସ୍ତତୋ ଦିଵିଷଦାଂ ପୁରଃ
ସେ ଅମରାବତୀକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ତାପରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ସଭାରେ,
ଆଗତ୍ଯ ପୁନରପ୍ଯତ୍ର ଶଂଭୋରାନଂଦକାନନେ 4.2.81.
ପୁଣି ଏଠାକୁ ଆସି, ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ଆନନ୍ଦ କାନନରେ,
ତାରକେଶାତ୍ପଶ୍ଚିମତ ଇଂଦ୍ରେଶ୍ଵରମିତୀରିତମ୍
ତାରକେଶ୍ଵରଙ୍କ ପଶ୍ଚିମରେ, ଏହାକୁ ଇନ୍ଦ୍ରେଶ୍ଵର ବୋଲି କୁହାଯାଏ,
ତଦ୍ଦକ୍ଷିଣେ ଶଚୀଶଶ୍ଚ ସ୍ଵଯଂ ଶଚ୍ଯା ପ୍ରତିଷ୍ଠିତଃ
ତାହାର ଦକ୍ଷିଣରେ ଶଚୀଶ୍ଵର ଅଛନ୍ତି, ଯେଉଁଥିରେ ଶଚୀ ନିଜେ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିଥିଲେ।
ତତ୍ସମୀପେସ୍ତି ରଂଭେଶୋ ବହୁସୌଖ୍ଯସମୃଦ୍ଧିଦଃ
ସେଠାରେ ରମ୍ଭାଙ୍କ ପ୍ରଭୁ ଅଛନ୍ତି, ଯିଏ ବହୁତ ସୁଖ ଓ ସମୃଦ୍ଧି ଦେଇଥାନ୍ତି।
ତଦର୍ଚନାତ୍ପ୍ରସୀଦଂତି ଲୋକପାଲାଃ ସମୃଦ୍ଧିଦାଃ ତଦ୍ଦର୍ଶନେନ ଧୈର୍ଯଂ ସ୍ଯାଦ୍ରାଜ୍ଯେ ରାଜକୁଲାଦିଷୁ
ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ ସମସ୍ତ ଲୋକପାଳ ଖୁସି ହୁଅନ୍ତି ଓ ସମୃଦ୍ଧି ଦେଇଥାନ୍ତି। ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ରାଜା ଓ ରାଜପରିବାରରେ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଆସେ।