ତତ୍ର ଜାଗରଣଂ କୃତ୍ଵା ଚତୁର୍ଦଶ୍ଯାମୁପୋଷିତାଃ
ସେଠାରେ ଜାଗରଣ କରନ୍ତି ଏବଂ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ଦିନେ ଉପବାସ ରଖନ୍ତି।
ବ୍ରହ୍ମାଂଡୋଦର ମଧ୍ଯେ ତୁ ଯାନି ତୀର୍ଥାନି ସର୍ଵତଃ 4.2.74.
ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ମଧ୍ୟଭାଗରେ ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ ଅଛି।
ସର୍ଵାଣ୍ଯାଯତନାନ୍ଯାଶୁ ସାବ୍ଧୀନି ସ ଗିରୀଣ୍ଯପି ।। 4.2.74.
ସମସ୍ତ ଦେଉଳ, ସମୁଦ୍ର ଏବଂ ପାହାଡ଼ମାନେ ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ ଅଛନ୍ତି।
ଯେ ନିଂଦଂତି ମହାଦେଵଂ କ୍ଷେତ୍ରଂ ନିଂଦଂତି ଯେଽଧିଯଃ 4.2.74.
ଯେମାନେ ମହାଦେବଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରନ୍ତି, ଏବଂ ଯେଉଁ ପଣ୍ଡିତମାନେ କ୍ଷେତ୍ରକୁ ନିନ୍ଦା କରନ୍ତି,
ଓଂକାରସଦୃଶଂ ଲିଂଗଂ ନ କ୍ଵଚିଜ୍ଜଗତୀତଲେ
ଓଁକାର ଭଳି ଯେଉଁ ଲିଙ୍ଗ, ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଅନ୍ୟ କେଉଁଠି ମିଳେନାହିଁ।
ଇମମଧ୍ଯାଯମାକର୍ଣ୍ଯ ନରସ୍ତଦ୍ଗତମାନସଃ
ଯେ କେହି ଏହି ଅଧ୍ୟାୟକୁ ମନ ଲଗାଇ ସୁଣେ,
ସ୍କଂଦ ଦେଵ୍ଯୈ ସମାଖ୍ଯାତଂ ତଦାଖ୍ଯାହି କୃପାଂ କୁରୁ
ସ୍କନ୍ଦ, ଏହି କଥା ଦେବୀଙ୍କୁ କୁହ, ଦୟା କରି ଏହା ବ୍ୟାଖ୍ୟା କର।
ଆକର୍ଣଯ ମହାପ୍ରାଜ୍ଞ ଯଥା ଦେଵେନ ଭାଷିତମ୍
ହେ ମହାପ୍ରଜ୍ଞ, ଦେବତାଙ୍କ କହିଥିବା କଥା ଶୁଣ।
ଵୃତ୍ରଂ ନିହତ୍ଯ ଵୃତ୍ରାରିର୍ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯାମଵାପ୍ତଵାନ୍
ବୃତ୍ରକୁ ମାରି, ବୃତ୍ରର ଶତ୍ରୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାର ପାପ ଲାଗିଥିଲେ।
ଅପାନୁନୁତ୍ସୁସ୍ତଦ୍ଯାହି କାଶୀଂ ଵିଶ୍ଵେଶପାଲିତାମ୍
ସେ ଏହି ପାପ ଦୂର କରିବାକୁ ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱରଙ୍କ ରକ୍ଷିତ କାଶୀକୁ ଗଲେ।
ନାନ୍ଯତ୍କିଂଚିତ୍କ୍ଵଚିଦ୍ଦୃଷ୍ଟଂ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯାମହୌଷଧମ୍
ଏହି ପାପର ଉପଚାର କେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ଦେଖାଯାଇନାହିଁ।
ଭୈରଵସ୍ଯାପିହସ୍ତାଗ୍ରାଦପତଦ୍ଵୈଧସଂ ଶିରଃ
ଭୈରବଙ୍କ ହାତର ଆଗରୁ ବଳିଦାନ ଦେଉଥିବା ମଣିଷର ମୁଣ୍ଡ ଖସିପଡ଼ିଲା।
ସୀମାନମପି ସଂପ୍ରାପ୍ଯ ଶକ୍ରାନଂଦଵନସ୍ଯ ହି
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଆନନ୍ଦ ଉଦ୍ୟାନର ସୀମା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଞ୍ଚିଲେ,
ଅନ୍ଯେଷାମପି ପାପାନାଂ ମହାପାପଜୁଷାମପି
ଅନ୍ୟ ଅନେକ ପାପୀ ଓ ଭୟଙ୍କର ପାପ କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ,
ମହାପାତକତୋ ମୁକ୍ତିଃ କାଶ୍ଯାମେ ଵ ଶତକ୍ରତୋ
କାଶୀରେ ବଡ଼ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର।
ନିର୍ଵାଣନଗରୀ କାଶୀ କାଶୀ ସର୍ଵାଘସଂଘହୃତ୍ ।। 4.2.81.
କାଶୀ ହେଉଛି ମୋକ୍ଷର ନଗରୀ; କାଶୀ ସମସ୍ତ ପାପକୁ ଦୂର କରେ।
ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯାଭଯଂ ଯସ୍ଯ ଯସ୍ଯ ସଂସାରତୋ ଭଯମ୍
ଯେଉଁଠାରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ଭୟ ଓ ସଂସାରର ଭୟ ଅଛି,
ଜଂତୂନାଂ କର୍ମବୀଜାନାଂ ଯତ୍ର ଦେହଵିସର୍ଜନେ
ଯେଉଁଠାରେ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କର କର୍ମର ବିଜ ଦେହ ଛାଡ଼ିବାବେଳେ,
ତାଂ କାଶୀଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଵୃତ୍ରାରେ ଵୃତ୍ରହତ୍ଯାପନୁତ୍ତଯେ
ହେ ବୃତ୍ର ନାଶକ, ସେଇ କାଶୀକୁ ପହଞ୍ଚି, ବୃତ୍ର ହତ୍ୟାର ପାପ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ,
ବୃହସ୍ପତେରିତି ଵଚୋ ନିଶମ୍ଯ ସ ସହସ୍ରଦୃକ୍
ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସହସ୍ର ଚକ୍ଷୁ ବିଶିଷ୍ଟ ସେ,
ସ୍ନାତ୍ଵୋତ୍ତରଵହାଯାଂ ଚ ଧର୍ମେଶଂ ପରିତଃ ସ୍ଥିତଃ
ଉତ୍ତର ବହା ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରି, ଧର୍ମେଶଙ୍କୁ ଚାରିପାଖରେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ।
ମହାରୁଦ୍ରଜପାସକ୍ତଃ ସୁତ୍ରାମାଥ ତ୍ରିଲୋଚନମ୍
ମହା ରୁଦ୍ର ଜପରେ ଲୀନ ହୋଇ, ପୁନି ତିନି ଚକ୍ଷୁ ବିଶିଷ୍ଟଙ୍କୁ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସ୍ତୁତି କଲେ।
ପୁନସ୍ତୁଷ୍ଟାଵ ଵେଦୋକ୍ତୈ ରୁଦ୍ରସୂକ୍ତୈରନେକଧା
ପୁନି ବେଦର ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ବହୁ ଥର ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ଶଚୀପତେ ପ୍ରସନ୍ନୋସ୍ମି ଵରଂ ଵରଯ ସୁଵ୍ରତ
ହେ ଶଚୀପତି, ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ; ଭଲ ଏକ ଵର ଚାହ, ହେ ସୁବ୍ରତ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵେତି ଦେଵଦେଵସ୍ଯ ସ ପ୍ରେମଵଚନଂ ହରିଃ
ଦେବଦେବଙ୍କର ଏହି ପ୍ରେମମୟ କଥା ଶୁଣି, ହରି,
ତତସ୍ତତ୍କୃପଯାନୁନ୍ନୋ ଧର୍ମପୀଠନିଷେଵଣାତ୍ 4.2.81.
ତାପରେ, ତାଙ୍କର କୃପା ଓ ଧର୍ମପୀଠରେ ସେବା କରିବା ଦ୍ୱାରା,
ତତ୍ରେଂଦ୍ରଃ ସ୍ନାନମାତ୍ରେଣ ଦିଵ୍ଯଗଂଧୋଽଭଵତ୍କ୍ଷଣାତ୍
ସେଠାରେ କେବଳ ସ୍ନାନ କରି, ଇନ୍ଦ୍ର ତୁରନ୍ତ ଦିବ୍ୟ ସୁଗନ୍ଧି ଧାରଣ କଲେ।
ତଦାଶ୍ଚର୍ଯମଥୋ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମୁନଯୋ ନାରଦାଦଯଃ
ତାପରେ, ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ନାରଦ ଆଦି ଋଷିମାନେ,
ଅତର୍ପଯନ୍ପିତୄନ୍ଦିଵ୍ଯାନ୍ଵ୍ଯଧୁଃ ଶ୍ରାଦ୍ଧାନି ଶ୍ରଦ୍ଧଯା
ଦିବ୍ୟ ପିତୃମାନେ ଉପରେ ତୃପ୍ତି କରାଇ, ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିଥିଲେ।
ତଦା ପ୍ରଭୃତି ତତ୍ତୀର୍ଥଂ ଧର୍ମାଂଧୁରିତି ଵିଶ୍ରୁତମ୍
ସେଇ ସମୟରୁ, ସେ ତୀର୍ଥ ଧର୍ମାଂଧୁର ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲା।