ଶୁଭାଵଯଵସଂସ୍ଥାନା ଶୁଭଲକ୍ଷଣଲକ୍ଷିତା
ସେ ବେଙ୍ଗ ଶୁଭ ଅଙ୍ଗ ଓ ଶୁଭ ଚିହ୍ନ ସହିତ ସୁନ୍ଦର ଦେହ ପାଇଲା।
ସମ୍ଯଗ୍ଗୀତରହସ୍ଯଜ୍ଞା ନିତରାଂ ମଧୁରସ୍ଵରା 4.2.74.
ସେ ସଠିକ୍ ଭାବେ ଗୀତର ଗୁପ୍ତତା ଜାଣିଲା, ତାଙ୍କର ସ୍ୱର ବହୁତ ମଧୁର ହେଲା।
ତାନା ଏକୋନପଂଚାଶ ତାଲା ଏକୋତ୍ତରଂଶତମ୍
ସେ ଉନପଞ୍ଚାଶି ଧୁନି ଓ ଏକଶେ ଏକ ତାଳ ଶିଖିଲା।
306b ଷଡ୍ଵିଂଶଦ୍ରାଗରାଗିଣ୍ଯ ଇତି ରାଗି ମୁଦାଵହାଃ
ସେ ଛବିଶି ରାଗରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିଲା, ଏହି ସମସ୍ତ ରାଗ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିଲା।
ଯାଵଂତ ଏଵ ତାଲାଃ ସ୍ଯୁ ରାଗାସ୍ତାଵଂତ ଏଵ ହି
ଯେତେ ତାଳ ଅଛି, ସେତେ ରାଗ ମଧ୍ୟ ଅଛି।
ମାଧଵୀ ମଧୁରାଲାପା ସଦୋଂକାରଂ ସମର୍ଚଯେତ୍
ମାଧବୀ, ମଧୁର କଥା କହୁଥିଲେ, ସେ ସଦା ଓଂକାର ଧ୍ୱନି ସହିତ ପୂଜା କରୁଥିଲେ।
ପ୍ରାଗ୍ଜନ୍ମଵାସନାଯୋଗାଦୋଂକାରଂ ବହ୍ଵମଂସ୍ତ ଵୈ
ପୂର୍ବଜନ୍ମର ଆଭିକ୍ ଚିହ୍ନର ପ୍ରଭାବରେ, ସେ ଓଁ ଶବ୍ଦକୁ ବହୁତ ଆଦର କରୁଥିଲେ।
ଦମନସ୍ଥୈର୍ଯମଗମଦ୍ଯୋଗେନେଵ ମହାତ୍ମନଃ
ସ୍ଵନିୟନ୍ତ୍ରଣ ଓ ଦୃଢତାର ଅଭ୍ୟାସରେ, ସେ ମହାତ୍ମା ଭାବକୁ ଅର୍ଜନ କରିଥିଲେ।
ଅତଂଦ୍ରିତମନା ଆସୀତ୍ସା ତଲ୍ଲିଂଗ ନିରୀକ୍ଷଣେ
ସେ ଏମିତି ଅଟୁଟ ମନରେ, ଏହି ଚିହ୍ନକୁ ଦେଖିଥିଲେ।
ତାଵତ୍କାଲସ୍ତଯା ସାଧ୍ଵ୍ଯା ମହାନ୍ଵିଘ୍ନୋଽନୁମୀଯତେ ଲିଂଗାନଵେକ୍ଷଣାତ୍ତତ୍ର ପ୍ରାଯଶ୍ଚିତ୍ତଂ କଥଂ ଭଵେତ
ଏହି ସାଧ୍ବୀ ଯେତେବେଳେ ଏହି ଚିହ୍ନକୁ ଦେଖିବାରୁ ବଞ୍ଚିଥିଲେ, ବଡ଼ ବାଧା ଦେଖାଯାଇଥିଲା; ଏଠି କିପରି ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ହେବ?
ଇତି ସଂଚିତଯଂତ୍ଯେଵ ସେଵାଂ ତତ୍ଯାଜ ନୋଂକୃତେଃ
ଏପରି ଭାବିବା ସମୟରେ, ସେ ଓଁର ସେବାକୁ କେବେ ଛାଡ଼ିନଥିଲେ।
ନାନ୍ଯ ଦ୍ଦିଦୃକ୍ଷିଣୀ ତସ୍ଯା ଅକ୍ଷିଣୀ ଶ୍ରୁତିଗେ ଅପି 4.2.74.
ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ କିଛି ଅନ୍ୟ କୁ ଦେଖିବାକୁ ଚାହିଲେ ନାହିଁ, ଶ୍ରବଣ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ୟ କିଛି ଶୁଣିବାକୁ ଚାହିଲେ ନାହିଁ।
ତସ୍ଯାଃ ଶବ୍ଦଗ୍ରହୌ ନାନ୍ଯ ଶବ୍ଦଗ୍ରହଣତତ୍ପରୌ
ତାଙ୍କର ଶ୍ରବଣ ଶକ୍ତି ଅନ୍ୟ କିଛି ଶବ୍ଦ ଧରିବାରେ ରୁଚି ଦେଉନଥିଲା।
ନାନ୍ଯତ୍ର ଚରଣୌ ତସ୍ଯାଶ୍ଚରତଃ ସୁଖଵାଂଛଯା
ତାଙ୍କର ପାଦ ଅନ୍ୟ କିଛି ଦିଗକୁ ଚାଲିନଥିଲା, କେବଳ ସୁଖ ଆଶାରେ ଚାଲୁଥିଲା।
ଓଂକାରଂ ପ୍ରଣଵଂ ସାରଂ ପରବ୍ରହ୍ମପ୍ରକାଶକମ୍
ଓଁ ଶବ୍ଦ, ପ୍ରଣବ, ଏହା ଏସେନ୍ସ, ପରମ ବ୍ରହ୍ମକୁ ପ୍ରକାଶ କରେ।
ସଦକ୍ଷରଂ ଚାଦିରୂପଂ ଵିଶ୍ଵରୂପଂ ପରାଵରମ୍
ଏହା ଚିରଅବିନାଶୀ ଅକ୍ଷର, ଆଦି ରୂପ, ବିଶ୍ୱର ରୂପ, ଉଚ୍ଚ ଓ ନିମ୍ନକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିବା।
307a ସର୍ଵଲୋକୈକଜନକଂ ସର୍ଵଲୋକୈକରକ୍ଷକମ୍
ଏହା ସମସ୍ତ ଲୋକର ଏକମାତ୍ର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଓ ଏକମାତ୍ର ରକ୍ଷକ।
ଆଦ୍ଯଂତରହିତଂ ନିତ୍ଯଂ ର୍ଶିଵଂ ଶଂକରମଵ୍ଯଯମ୍
ଏହା ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷ ନାହିଁ, ଚିରସ୍ଥାୟୀ, ଶୁଭ, ମଙ୍ଗଳମୟ ଓ ଅବିନାଶୀ।
ନିରୁପାଧିଂ ନିରାକାରଂ ନିର୍ଵିକାରଂ ନିରଂଜନମ୍
ଏହା କୌଣସି ଗୁଣ ନାହିଁ, ରୂପ ନାହିଁ, ପରିବର୍ତ୍ତନ ନାହିଁ, ଦୋଷ ନାହିଁ।
ସ୍ଵାତ୍ମାରାମମନଂତଂ ଚ ସର୍ଵଗଂ ସର୍ଵଦର୍ଶିନମ୍
ଏହା ସ୍ୱୟଂ ଆନନ୍ଦରେ ବସିଥିବା, ଅସୀମ, ସମସ୍ତରେ ବ୍ୟାପି, ସମସ୍ତକୁ ଦେଖୁଥିବା।
ଵାଗିଂଦ୍ରିଯଂ ତଦୀଯଂ ଚ ପ୍ରୋଚ୍ଚରତ୍ତଦହର୍ନିଶମ୍
ତାଙ୍କର ବାଣୀ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଏହାକୁ ଉପସ୍ଥାପନ କରୁଥିଲା, ଦିନ ଓ ରାତି ଏହାକୁ ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଥିଲେ।
ଏତନ୍ନାମାକ୍ଷରରସଂ ରସଯଂତୀ ଦିଵାନିଶମ୍ 4.2.74.
ସେ ଏହି ଅବିନାଶୀ ନାମର ସାରକୁ ଦିନ ଓ ରାତି ଉପଭୋଗ କରୁଥିଲେ।
ସଂମାର୍ଜନଂ ରଂଗମାଲାଃ ପ୍ରାସାଦଂ ପରିତଃ ସଦା
ସେ ସଦା ମନ୍ଦିରକୁ ପରିସ୍କାର କରୁଥିଲେ, ମାଳା ଦେଇ ସଜାଇଥିଲେ, ଚାରିପାଖରେ ପରିକ୍ରମା କରୁଥିଲେ।
ତତ୍ର ପାଶୁପତା ଯେ ଵୈ ପ୍ରଣଵେଶାର୍ଚନେ ରତାଃ
ଏଠାରେ, ଓଁର ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବାରେ ଲଗ୍ନ ଯେଉଁମାନେ ଲିଙ୍ଗର ସେବା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ପାଶୁପତ ଭାବରେ ଚିହ୍ନିତ।
ଵୈଶାଖସ୍ଯ ଚତୁର୍ଦଶ୍ଯାମେକଦା ସା ତୁ ମାଧଵୀ
ବୈଶାଖ ମାସର ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ତିଥିରେ, ସେ ମାଧବୀ ଏକଥର ଦେଖାଦେଲେ।
ଯାତ୍ରାମିଲିତଭକ୍ତେଷୁ ପ୍ରାତର୍ଯାତେଷୁ ସର୍ଵତଃ
ଯେତେବେଳେ ଭକ୍ତମାନେ ଯାତ୍ରା ପାଇଁ ଏକଠା ହେଇଥିଲେ ଏବଂ ସକାଳେ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଚାଲିଗଲେ,
ଗାଯଂତୀ ମଧୁରଂ ଗୀତଂ ନୃତ୍ଯଂତୀ ନିଜଲୀଲଯା
ସେ ମଧୁର ସଙ୍ଗୀତ ଗାଇଲେ ଏବଂ ନିଜ ଖେଳାଳି ଭାବରେ ନୃତ୍ୟ କଲେ।
ଅନେନୈଵ ଶରୀରେଣ ପାର୍ଥିଵେନ ମହାମତିଃ
ଏହି ମାନବ ଦେହରେ, ସେ ମହାବୁଦ୍ଧିମତୀ,
ପ୍ରାଦୁର୍ବଭୂଵ ଯଲ୍ଲିଂଗାଜ୍ଜ୍ଯୋତିର୍ଜଟିଲିତାଂବରମ୍
ଲିଙ୍ଗରୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଆକୃତିରେ, ଜଟା ଓ ଅଲମ୍ବିତ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି ଦେଖାଦେଲେ।
ରାଧଶୁକ୍ଲଚତୁର୍ଦଶ୍ଯାମଦ୍ଯାପି କ୍ଷେତ୍ରଵାସିନଃ
ରାଧା ମାସର ଶୁକ୍ଳ ପକ୍ଷର ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ଦିନେ, ଏଠାର ଲୋକମାନେ ଏଯାଁ ଅଜି ମଧ୍ୟ