କପିଲଶ୍ଚୈଵ ସାଵର୍ଣିଃ ଶ୍ରୀକଂଠଃ ପିଗଲୋଂଶୁମାନ୍
କପିଳ, ସାବର୍ଣ୍ଣି, ଶ୍ରୀକଣ୍ଠ, ପିଗଳ ଓ ଅଂଶୁମାନ—
ଏକଦା ତସ୍ଯ ଲିଂଗସ୍ଯ କୃତ୍ଵା ପଂଚାପିପୂଜନମ୍ 4.2.74.
ସେମାନେ ଏକଥର ଏହି ଲିଙ୍ଗକୁ ପାଞ୍ଚ ପ୍ରକାର ଦ୍ରବ୍ୟ ଦେଇ ପୂଜା କଲେ।
ଅନ୍ଯଚ୍ଚ ତେ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ତତ୍ର ଯଦ୍ଵୃତ୍ତମଦ୍ଭୁତମ୍
ମୁନି, ଏଠାରେ ଘଟିଥିବା ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣା ଆଉ ଏକ କଥା ମୁଁ କହିବି।
ଏକା ଭେକୀ ମୁନେ ତତ୍ର ଚରଂତୀ ଲିଂଗ ସନ୍ନିଧୌ
ମୁନି, ସେଠାରେ ଏକ ବେଙ୍ଗ ଲିଙ୍ଗ ନିକଟରେ ଘୁରୁଥିଲା।
ସା ତତ୍ର ମୃତ୍ଯୁଂ ନ ପ୍ରାପ ଶିଵନିର୍ମାଲ୍ଯଭକ୍ଷଣାତ୍
ସେ ବେଙ୍ଗ ଶିବଙ୍କ ପୂଜା ଶେଷ ଦ୍ରବ୍ୟ ଖାଇଥିବାରୁ ସେଠାରେ ମୃତ୍ୟୁ ହେଲା ନାହିଁ।
ଵରଂ ଵିଷମପିପ୍ରାଶ୍ଯଂ ଶିଵସ୍ଵଂ ନୈଵ ଭକ୍ଷଯେତ୍
ଶିବଙ୍କର ଜିନିଷ ଖାଉଥିବାଠାରୁ ବିଷ ପିଇବା ଭଲ।
ଶିଵସ୍ଯ ପରିପୁଷ୍ଟାଂଗାଃ ସ୍ପର୍ଶନୀଯା ନ ସାଧୁଭିଃ
ଶିବଙ୍କ ପୂଜା ଦ୍ରବ୍ୟ ଲାଗିଥିବା ଲୋକମାନେ ସାଧୁମାନେ ଛୁଉନ୍ତି ନାହିଁ।
କଶ୍ଚିତ୍କାକଃ ସମାଲୋକ୍ଯ ମଂଡୂକୀଂ ତାମିତସ୍ତତଃ
ଏକ କାଉ, ସେ ବେଙ୍ଗକୁ ଦେଖି, ଏଠୁ ସେଠାଁ ଚାଲିଗଲା।
306a ଵର୍ଷାଭ୍ଵୀ ତେନ ସା କ୍ଷିପ୍ତା କାକେନ କ୍ଷେତ୍ରବାହ୍ଯତଃ
ସେ କାଉ ବେଙ୍ଗକୁ ଧରି କ୍ଷେତ୍ରର ବାହାରେ ଫିଙ୍ଗିଦେଲା।
ପ୍ରଦକ୍ଷିଣୀକରଣତୋ ଲିଂଗସ୍ଯସ୍ପର୍ଶନାଦପି
ଲିଙ୍ଗକୁ ପରିକ୍ରମା କରିବା ଓ ଛୁଉଥିବା ଦ୍ୱାରା,
ଶୁଭାଵଯଵସଂସ୍ଥାନା ଶୁଭଲକ୍ଷଣଲକ୍ଷିତା
ସେ ବେଙ୍ଗ ଶୁଭ ଅଙ୍ଗ ଓ ଶୁଭ ଚିହ୍ନ ସହିତ ସୁନ୍ଦର ଦେହ ପାଇଲା।
ସମ୍ଯଗ୍ଗୀତରହସ୍ଯଜ୍ଞା ନିତରାଂ ମଧୁରସ୍ଵରା 4.2.74.
ସେ ସଠିକ୍ ଭାବେ ଗୀତର ଗୁପ୍ତତା ଜାଣିଲା, ତାଙ୍କର ସ୍ୱର ବହୁତ ମଧୁର ହେଲା।
ତାନା ଏକୋନପଂଚାଶ ତାଲା ଏକୋତ୍ତରଂଶତମ୍
ସେ ଉନପଞ୍ଚାଶି ଧୁନି ଓ ଏକଶେ ଏକ ତାଳ ଶିଖିଲା।
306b ଷଡ୍ଵିଂଶଦ୍ରାଗରାଗିଣ୍ଯ ଇତି ରାଗି ମୁଦାଵହାଃ
ସେ ଛବିଶି ରାଗରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିଲା, ଏହି ସମସ୍ତ ରାଗ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିଲା।
ଯାଵଂତ ଏଵ ତାଲାଃ ସ୍ଯୁ ରାଗାସ୍ତାଵଂତ ଏଵ ହି
ଯେତେ ତାଳ ଅଛି, ସେତେ ରାଗ ମଧ୍ୟ ଅଛି।
ମାଧଵୀ ମଧୁରାଲାପା ସଦୋଂକାରଂ ସମର୍ଚଯେତ୍
ମାଧବୀ, ମଧୁର କଥା କହୁଥିଲେ, ସେ ସଦା ଓଂକାର ଧ୍ୱନି ସହିତ ପୂଜା କରୁଥିଲେ।
ପ୍ରାଗ୍ଜନ୍ମଵାସନାଯୋଗାଦୋଂକାରଂ ବହ୍ଵମଂସ୍ତ ଵୈ
ପୂର୍ବଜନ୍ମର ଆଭିକ୍ ଚିହ୍ନର ପ୍ରଭାବରେ, ସେ ଓଁ ଶବ୍ଦକୁ ବହୁତ ଆଦର କରୁଥିଲେ।
ଦମନସ୍ଥୈର୍ଯମଗମଦ୍ଯୋଗେନେଵ ମହାତ୍ମନଃ
ସ୍ଵନିୟନ୍ତ୍ରଣ ଓ ଦୃଢତାର ଅଭ୍ୟାସରେ, ସେ ମହାତ୍ମା ଭାବକୁ ଅର୍ଜନ କରିଥିଲେ।
ଅତଂଦ୍ରିତମନା ଆସୀତ୍ସା ତଲ୍ଲିଂଗ ନିରୀକ୍ଷଣେ
ସେ ଏମିତି ଅଟୁଟ ମନରେ, ଏହି ଚିହ୍ନକୁ ଦେଖିଥିଲେ।
ତାଵତ୍କାଲସ୍ତଯା ସାଧ୍ଵ୍ଯା ମହାନ୍ଵିଘ୍ନୋଽନୁମୀଯତେ ଲିଂଗାନଵେକ୍ଷଣାତ୍ତତ୍ର ପ୍ରାଯଶ୍ଚିତ୍ତଂ କଥଂ ଭଵେତ
ଏହି ସାଧ୍ବୀ ଯେତେବେଳେ ଏହି ଚିହ୍ନକୁ ଦେଖିବାରୁ ବଞ୍ଚିଥିଲେ, ବଡ଼ ବାଧା ଦେଖାଯାଇଥିଲା; ଏଠି କିପରି ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ହେବ?
ଇତି ସଂଚିତଯଂତ୍ଯେଵ ସେଵାଂ ତତ୍ଯାଜ ନୋଂକୃତେଃ
ଏପରି ଭାବିବା ସମୟରେ, ସେ ଓଁର ସେବାକୁ କେବେ ଛାଡ଼ିନଥିଲେ।
ନାନ୍ଯ ଦ୍ଦିଦୃକ୍ଷିଣୀ ତସ୍ଯା ଅକ୍ଷିଣୀ ଶ୍ରୁତିଗେ ଅପି 4.2.74.
ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ କିଛି ଅନ୍ୟ କୁ ଦେଖିବାକୁ ଚାହିଲେ ନାହିଁ, ଶ୍ରବଣ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ୟ କିଛି ଶୁଣିବାକୁ ଚାହିଲେ ନାହିଁ।
ତସ୍ଯାଃ ଶବ୍ଦଗ୍ରହୌ ନାନ୍ଯ ଶବ୍ଦଗ୍ରହଣତତ୍ପରୌ
ତାଙ୍କର ଶ୍ରବଣ ଶକ୍ତି ଅନ୍ୟ କିଛି ଶବ୍ଦ ଧରିବାରେ ରୁଚି ଦେଉନଥିଲା।
ନାନ୍ଯତ୍ର ଚରଣୌ ତସ୍ଯାଶ୍ଚରତଃ ସୁଖଵାଂଛଯା
ତାଙ୍କର ପାଦ ଅନ୍ୟ କିଛି ଦିଗକୁ ଚାଲିନଥିଲା, କେବଳ ସୁଖ ଆଶାରେ ଚାଲୁଥିଲା।
ଓଂକାରଂ ପ୍ରଣଵଂ ସାରଂ ପରବ୍ରହ୍ମପ୍ରକାଶକମ୍
ଓଁ ଶବ୍ଦ, ପ୍ରଣବ, ଏହା ଏସେନ୍ସ, ପରମ ବ୍ରହ୍ମକୁ ପ୍ରକାଶ କରେ।
ସଦକ୍ଷରଂ ଚାଦିରୂପଂ ଵିଶ୍ଵରୂପଂ ପରାଵରମ୍
ଏହା ଚିରଅବିନାଶୀ ଅକ୍ଷର, ଆଦି ରୂପ, ବିଶ୍ୱର ରୂପ, ଉଚ୍ଚ ଓ ନିମ୍ନକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିବା।
307a ସର୍ଵଲୋକୈକଜନକଂ ସର୍ଵଲୋକୈକରକ୍ଷକମ୍
ଏହା ସମସ୍ତ ଲୋକର ଏକମାତ୍ର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଓ ଏକମାତ୍ର ରକ୍ଷକ।
ଆଦ୍ଯଂତରହିତଂ ନିତ୍ଯଂ ର୍ଶିଵଂ ଶଂକରମଵ୍ଯଯମ୍
ଏହା ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷ ନାହିଁ, ଚିରସ୍ଥାୟୀ, ଶୁଭ, ମଙ୍ଗଳମୟ ଓ ଅବିନାଶୀ।
ନିରୁପାଧିଂ ନିରାକାରଂ ନିର୍ଵିକାରଂ ନିରଂଜନମ୍
ଏହା କୌଣସି ଗୁଣ ନାହିଁ, ରୂପ ନାହିଁ, ପରିବର୍ତ୍ତନ ନାହିଁ, ଦୋଷ ନାହିଁ।
ସ୍ଵାତ୍ମାରାମମନଂତଂ ଚ ସର୍ଵଗଂ ସର୍ଵଦର୍ଶିନମ୍
ଏହା ସ୍ୱୟଂ ଆନନ୍ଦରେ ବସିଥିବା, ଅସୀମ, ସମସ୍ତରେ ବ୍ୟାପି, ସମସ୍ତକୁ ଦେଖୁଥିବା।