ଵିଶ୍ଵା ସୌଭାଗ୍ଯଗୌରୀ ଚ ସୃଷ୍ଟାଃ ପ୍ରାଚ୍ଯାଦିମଧ୍ଯତଃ
ବିଶ୍ୱା, ସୌଭାଗ୍ୟ ଓ ଗୌରୀ ପୂର୍ବ, ମଧ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟ ଦିଗରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିଲେ।
ତଥୈଵ ଭୈରଵାଶ୍ଚାଷ୍ଟୌ ଦିକ୍ଷ୍ଵଷ୍ଟାସୁ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତାଃ
ଏହିପରି, ଅଷ୍ଟ ଭୈରବ ଅଷ୍ଟ ଦିଗରେ ଅବସ୍ଥିତ।
ରୁରୁଶ୍ଚଂଡୋସିତାଂଗଶ୍ଚ କପାଲୀ କ୍ରୋଧନସ୍ତଥା
ରୁରୁ, ଚଣ୍ଡ, ଅସିତାଙ୍ଗ, କପାଳୀ ଓ କ୍ରୋଧନ ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଛନ୍ତି।
ଚତୁଃଷଷ୍ଟିସ୍ତୁ ଵେତାଲା ମହାଭୀଷଣମୂର୍ତଯଃ
ଚଉଷଠି ଭୟାନକ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା ବେତାଳ ଏଠାରେ ଅଛନ୍ତି।
ଶ୍ଵଵାହନା ରକ୍ତମୁଖା ମହାଦଂଷ୍ଟ୍ରା ମହାଭୁଜାଃ
ସେମାନେ କୁକୁର ଉପରେ ଚଡ଼ନ୍ତି, ଲାଲ୍ ମୁହଁ, ବଡ଼ ଦାନ୍ତ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁ ଅଛି।
ନାନାରୂପଧରାଃ ସର୍ଵେ ନାନାଶସ୍ତ୍ରାସ୍ତ୍ର ପାଣଯଃ
ସେମାନେ ବିଭିନ୍ନ ରୂପ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ହାତରେ ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଶସ୍ତ୍ର ଧରିଛନ୍ତି।
ଵିଦ୍ଯୁଜ୍ଜିହ୍ଵୋ ଲଲଜ୍ଜିହ୍ଵଃ କ୍ରୂରାସ୍ଯଃ କ୍ରୂରଲୋଚନଃ
କେହି ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଭଳି ଜିହ୍ବା, କେହି କମ୍ପିଥିବା ଜିହ୍ବା, ଭୟଙ୍କର ମୁହଁ ଓ କ୍ରୂର ଦୃଷ୍ଟି ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି।
ଜଂଭକୋ ଜୃଂଭଣମୁଖୋ ଜ୍ଵାଲାନେତ୍ରୋ ଵୃକୋଦରଃ
ଜମ୍ଭକ, ଯାହାର ବଡ଼ ହାଁସି ମୁହଁ, ଜ୍ୱାଳାମୟ ଚକ୍ଷୁ ଓ ବଘା ପେଟ ଅଛି।
ଜ୍ଵଲତ୍କେଶଃ କଂବୁଶିରାଃ ଖର୍ଵଗ୍ରୀଵୋ ମହାହନୁଃ
ଜ୍ୱାଳା ଭରା କେଶ, ଶଂଖ ଭଳି ମୁଣ୍ଡ, ଛୋଟ ଗଳା ଓ ବଡ଼ ମଣ୍ଡିବା ଅଛି।
ଇତ୍ଯାଦଯୋ ମୁନେ କ୍ଷେତ୍ରଂ ଦୁର୍ଵୃତ୍ତରୁଧିରପ୍ରିଯାଃ 4.2.72.
ଏପରି ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ପ୍ରାଣୀମାନେ, ମୁନି, ଏହି କ୍ଷେତ୍ରରେ ବାସ କରନ୍ତି, ଦୁଷ୍ଟଙ୍କ ରକ୍ତ ପ୍ରିୟ।
ତସ୍ମାତ୍ସର୍ଵପ୍ରଯତ୍ନେନ କାଶୀଭକ୍ତିପରୈର୍ନରୈଃ ।। 4.2.72.
ଏହିପରି, କାଶୀକୁ ଭକ୍ତି କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ ସମସ୍ତ ଉଦ୍ୟମରେ ଲାଗିପଡ଼ିବା ଉଚିତ।
କାଶ୍ଯାଂ ଯସ୍ଯାସ୍ତି ଵୈ ପ୍ରେମ ତେନ କୃତ୍ଵାଽଽଦରଂ ଗୁରୁମ୍
ଯେଉଁଠାରେ କାଶୀ ପ୍ରତି ସତ୍ୟ ପ୍ରେମ ଅଛି, ସେ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଆଦର ଦେଇ—
ପଦ୍ମକଲ୍ପେ ତୁ ଯା ଵୃତ୍ତା ଦମନସ୍ଯ ଦ୍ଵିଜନ୍ମନଃ
ପଦ୍ମ କଳ୍ପରେ ଦ୍ୱିଜନ୍ମା ଦମନଙ୍କ କଥା ଘଟିଥିଲା।
ଭାରଦ୍ଵାଜସ୍ଯ ତନଯୋ ଦମନୋ ନାମ ନାମତଃ
ଭାରଦ୍ୱାଜଙ୍କ ପୁଅଙ୍କ ନାମ ଦମନ, ସେହି ନାମରେ ପରିଚିତ।
ସଂସାରଦୁଃଖବହୁଲଂ ଜୀଵିତଂ ଚାପି ଚଂଚଲମ୍
ଏହି ସଂସାରରେ ଜୀବନ ଦୁଃଖରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ଅସ୍ଥିର ।
କାଂଚିଦ୍ଦିଶଂ ସମାଲଂବ୍ଯ ନିର୍ଵେଦଂ ପରମଂ ଗତଃ
କିଛି ଦିଗକୁ ଆଶ୍ରୟ କରି, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବିରାକ୍ତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ ।
ପ୍ରତିତୀର୍ଥଂ ପ୍ରତିନଦି ସ ବଭ୍ରାମ ତପୋଯୁତଃ
ସେ ଏକ ତୀର୍ଥରୁ ଅନ୍ୟ ତୀର୍ଥ, ଏକ ନଦୀରୁ ଅନ୍ୟ ନଦୀକୁ ତପସ୍ୟା କରି ଘୁଞ୍ଚୁଥିଲେ ।
ଅଧ୍ଯୁଵାସ ସ ତାଵଂତି ସଂଯତେଂଦ୍ରିଯମାନସଃ
ସେ କିଛି ସମୟ ସେଠାରେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଓ ମନକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି ରହିଲେ ।
ମନୋରଥୋପଦେଷ୍ଟା ଚ କୁତ୍ରଚିତ୍କ୍ଵାପି ନେକ୍ଷିତଃ
ମନର ଇଚ୍ଛାକୁ ଶିଖାଉଥିବା ଗୁରୁ କେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ଦେଖାଯାଇଲେ ନାହିଁ ।
ରେଵାତଟେ ନିରୈକ୍ଷିଷ୍ଟ ତୀର୍ଥଂ ଚାମରକଂଟକମ୍
ରେବା ନଦୀର ତଟରେ ସେ ଅମରକଣ୍ଟକ ନାମକ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନକୁ ଦେଖିଲେ ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ହୃଷ୍ଟମନା ଆସୀଚ୍ଚେତଃ ସ୍ଥୈର୍ଯମଵାପ ହ
ସେଠାକୁ ଦେଖି, ତାଙ୍କର ମନ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲା ଏବଂ ହୃଦୟ ଶାନ୍ତ ହେଲା ।
304b ଵିଭୂତିଭୂଷିତତନୂନ୍କୃତଲିଂଗସମର୍ଚନାନ୍ 4.2.74.
ସେ ଦେଖିଲେ, କେହି ଦେହକୁ ଭସ୍ମ ଲଗାଇ, ଲିଙ୍ଗର ପୂଜାରେ ଲାଗିଥିଲେ ।
ସ୍ଵସ୍ଥୋପଵିଷ୍ଟାନ୍ସ୍ଵପୁରୋରଗ୍ରତୋଽଚଲମାନସାନ୍
ସେମାନେ ନିଜ ନଗର ସାମ୍ନାରେ ଶାନ୍ତ ଭାବରେ ବସିଥିଲେ, ମନ ଅଚଳ ଥିଲା ।
ପ୍ରବଦ୍ଧହସ୍ତଯୁଗଲଃ ପ୍ରଣମତରକଂଧରଃ
ହାତ ଯୋଡି ଓ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ, ସେ ପ୍ରଣାମ କଲେ ।
ଵାର୍ଧକେନ ସମାକ୍ରାଂତସ୍ତପସା କୃଶଵିଗ୍ରହଃ
ବୟସରେ ବୃଦ୍ଧ ଏବଂ ତପସ୍ୟାରେ ଦେହ ଶୁକାଇଯାଇଥିଲା ।
ପପ୍ରଚ୍ଛ ଦମନଂ ଚେତି କସ୍ତ୍ଵଂ କସ୍ମାଦିହାଗତଃ
ସେ ପଚାରିଲେ, 'ହେ ଦମନ, ତୁମେ କିଏ? କେଉଁ କାରଣରେ ଏଠାକୁ ଆସିଛ?'
ଭଗୋଃ ପାଶୁପତାଚାର୍ଯ ସର୍ଵଜ୍ଞାରାଧନପ୍ରିଯ
ମୁଁ ପାଶୁପତ ଶିକ୍ଷକ, ସର୍ବଜ୍ଞ ଭଗବାନଙ୍କ ପୂଜାରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିଛି ।
କଥଯାମି ଯଥାର୍ଥଂ ତେ ନିଜଚେତୋଵିଚେଷ୍ଟିତମ୍
ମୁଁ ତୁମକୁ ସତ୍ୟ ସତ୍ୟ କହିବି, ମୋ ମନେ ଯାହା ଭାବିଛି ।
ସଂସାରାସାରତାଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଵାନପ୍ରସ୍ଥମଶିଶ୍ରିଯମ୍
ସଂସାରର ଅନର୍ଥ ଜାଣି, ମୁଁ ବନବାସୀ ଜୀବନ ଗ୍ରହଣ କରିଛି ।
ସ୍ନାତଂ ବହୁଷୁ ତୀର୍ଥେଷୁ ମଂତ୍ରା ଜପ୍ତାସ୍ତୁ କୋଟିଶଃ
ମୁଁ ବହୁ ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କରିଛି, ଏବଂ କୋଟି କୋଟି ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରିଛି ।