ଶ୍ରୁତ୍ଵାଷ୍ଟଷଷ୍ଟିମେତାଂ ଵୈ ମହାଯତନ ସଂଶ୍ରଯାମ୍
ଏହି ଅଷ୍ଟଷଷ୍ଟି ପୀଠ ଶୁଣି, ସେମାନେ ମହାପୀଠରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଲେ।
ପାର୍ଵତୀହୃଦଯାନଂଦ ସ୍କଂଦ ସର୍ଵଜ୍ଞନଂଦନ
ପାର୍ବତୀଙ୍କ ହୃଦୟର ଆନନ୍ଦ, ସ୍କନ୍ଦ, ସର୍ବଜ୍ଞଙ୍କ ଆନନ୍ଦର ଉତ୍ସ,
ଆଖ୍ଯାମ୍ଯାଖ୍ଯାଂ ଶୃଣୁ ମୁନେ କୁଂଭସଂଭଵ ତତ୍ତ୍ଵତଃ
ମୁନି, କୁମ୍ଭରୁ ଜନ୍ମିତ, ଏହି କଥାକୁ ମୁଁ ଖରାପରି ଏବଂ ସତ୍ୟରେ କହିବି, ତୁମେ ଶୁଣ।
ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଵିଜଯା ତାରା କ୍ଷମା ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯସୁଂଦରୀ
ତାରା, ତିନି ଜଗତର ବିଜୟିନୀ; କ୍ଷମା, ତିନି ଜଗତର ସବୁଠୁ ସୁନ୍ଦରୀ;
କାମାଖ୍ଯା କମଲାକ୍ଷୀ ଚ ଧୃତିସ୍ତ୍ରିପୁରତାପନୀ ।। ଜଯା ଜଯଂତୀ ଵିଜଯା ଜଲେଶୀ ଚାପରାଜିତା
କାମାଖ୍ୟା, କମଳାକ୍ଷୀ; ଧୃତି, ତ୍ରିପୁରାକୁ ଦହିଥିବା; ଜୟା, ଜୟନ୍ତୀ, ବିଜୟା, ଜଳେଶୀ ଓ ଅପରାଜିତା;
ଶଂଖିନୀ ଗଜଵକ୍ତ୍ରା ଚ ମହିଷଘ୍ନୀ ରଣପ୍ରିଯା
ଶଂଖିନୀ, ଗଜବକ୍ତ୍ରା, ମହିଷଘ୍ନୀ ଓ ଯୁଦ୍ଧରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଥିବା;
ତ୍ରିନେତ୍ରା ଚ ତ୍ରିଵକ୍ତ୍ରା ଚ ତ୍ରିପଦା ସର୍ଵମଂଗଲା
ତିନି ଚକ୍ଷୁ, ତିନି ମୁହଁ, ତିନି ପଦ ଓ ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳର ଉତ୍ସ;
ସିଦ୍ଧିର୍ବୁଦ୍ଧିଃ ସ୍ଵଧା ସ୍ଵାହା ମହାନିଦ୍ରା ଶରାଶନା
ସିଦ୍ଧି, ବୁଦ୍ଧି, ସ୍ୱଧା, ସ୍ୱାହା, ମହାନିଦ୍ରା ଓ ଶରାଶନା;
ମଯୂରଵଦନା କାକୀ ଶୁକୀ ଭାସୀ ଗରୁତ୍ମତୀ
ମୟୂରବଦନା, କାକୀ, ଶୁକୀ, ଭାସୀ ଓ ଗରୁଡମତୀ;
ଅକ୍ଷରା ତ୍ର୍ଯକ୍ଷରା ତଂତୁଃ ପ୍ରଣଵେଶୀ ସ୍ଵରାତ୍ମିକା
ଅକ୍ଷରା, ତ୍ରୟକ୍ଷରା, ତନ୍ତୁ, ପ୍ରଣବର ନାୟିକା ଓ ସ୍ୱରର ଆତ୍ମା;
ଜପସିଦ୍ଧିସ୍ତପଃସିଦ୍ଧିର୍ଯୋଗସିଦ୍ଧିଃ ପରାମୃତା 4.2.72.
ଜପରେ ସିଦ୍ଧି, ତପରେ ସିଦ୍ଧି, ଯୋଗରେ ସିଦ୍ଧି ଓ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଅମୃତ;
ସ୍ତଂଭନୀ ମୋହନୀମାଯା ବହୁମାଯା ବଲୋତ୍କଟା
ସ୍ତମ୍ଭନୀ, ମୋହିନୀ, ମାୟା, ବହୁ ମାୟା ଓ ବଳରେ ପ୍ରବଳ;
କ୍ଷେମକରୀ ସିଦ୍ଧିକରୀ ଛିନ୍ନମସ୍ତା ଶୁଭାନନା
କ୍ଷେମକରୀ, ସିଦ୍ଧିକରୀ, ଛିନ୍ନମସ୍ତା ଓ ଶୁଭାନନା;
ଵାର୍ତାଲୀ ଜଂଭଲୀ କ୍ଲିନ୍ନା ଅଶ୍ଵାରୂଢା ସୁରେଶ୍ଵରୀ
ବାର୍ତ୍ତାଳୀ, ଜମ୍ଭଳୀ, କ୍ଲିନ୍ନା, ଅଶ୍ୱାରୂଢ଼ା ଓ ସୁରେଶ୍ୱରୀ।
ବଲାନି ବଲିନାଂ ତାଭିର୍ଦାନଵାନାଂ ସ୍ଵଲୀଲଯା
ସେ ଶକ୍ତି ଦେଇ, ଦେବୀ ସହଜରେ ଦାନବମାନଙ୍କର ଶକ୍ତିକୁ ଦମନ କରିଦେଲେ।
ତାଵତ୍ସ ଦୁର୍ଗୋ ଦୈତ୍ଯେଂଦ୍ରଃ ପଯୋଦାଂତରତୋ ବଲୀ
ତାପରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦୁର୍ଗା, ଦାନବମାନଙ୍କର ମହାରାଜ, ସମୁଦ୍ର ଭିତରେ ରହିଲେ।
ତତୋ ଭଗଵତୀ ଦେଵୀ ଶୋଷଣାସ୍ତ୍ର ପ୍ରଯୋଗତଃ
ତାପରେ, ପବିତ୍ର ଦେବୀ ନିଜ ଶୋଷଣ ଅସ୍ତ୍ର ବ୍ୟବହାର କରିଲେ।
ଯୋଷିନ୍ମନୋରଥଵତୀ ଷଂଢଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଯଥାଽଫଲା
ଏହା ପରେ, ଦେବୀ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ଇଚ୍ଛା ଥିବା ଜନାନୀ ପରି ଫଳହୀନ ହେଲେ।
ଅଥ ଦୈତେଯରାଜେନ ବାହୁସଂକର୍ଷକୋପତଃ
ତାପରେ, ଦାନବରାଜ ତାଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ଭାହୁ ଟାଣିବାରେ ଦେବୀକୁ ଉତ୍ତେଜିତ କରିଦେଲେ।
ଅଦ୍ରେଃ ଶୃଂଗଂ ସୁଵିସ୍ତୀର୍ଣମାପତତ୍ପରିଵୀକ୍ଷ୍ଯ ସା
ସେ ଦେବୀ ପହାଡ଼ର ଚୌଡ଼ା ଶୃଙ୍ଗ ପଡ଼ିଯିବାକୁ ଦେଖିଲେ।
ଆଂଦୋଲ୍ଯ ମୌଲିମସକୃତ୍କୁଂଡଲାଭ୍ଯାଂ ଵିରାଜିତମ୍ 4.2.72.
ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ, ଝୁଲିଥିବା କୁଣ୍ଡଳରେ ଆବୃତ, ଅତି ଚମକୁଥିଲା।
ଶୈଲାକାରଂ ତମାଯାଂତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଭଗଵତୀ ଗଜମ୍
ପହାଡ଼ ପରି ଆକାର ଥିବା ହାତୀକୁ ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ପବିତ୍ର ଦେବୀ—
ତତୋତ୍ଯଂତଂ ସ ଚୀତ୍କୃତ୍ଯ ଦେଵ୍ଯାକୃତ୍ତକରଃକରୀ
ତାପରେ, ଦେବୀ ଦ୍ୱାରା ହାତ କାଟିଦିଆଯାଇଥିବା ହାତୀ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଚିତ୍କାର କଲା—
ଅଚଲାଂ ସଚଲାଂ ସର୍ଵାଂ ସ ଚକ୍ରେ ସୁରଘାତତଃ
ସେ ହାତୀ ଦେବତାମାନେ ମରିଯିବା ପରେ, ସମସ୍ତ ଚଳ-ଅଚଳ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଭୟରେ କମ୍ପିଯିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ନିଃଶ୍ଵାସଵାତନିହତାଃ ପେତୁରୁର୍ଵ୍ଯାଂ ମହାଦ୍ରୁମାଃ
ଦେବୀଙ୍କର ଶ୍ୱାସର ପବନରେ ଆଘାତ ପାଇ, ବଡ଼ ବଡ଼ ଗଛମାନେ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ମହାମହିଷରୂପେଣ ତେନ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯମଂଡପଃ
ବଡ଼ ମହିଷ ଆକାର ନେଇ, ସେ ତିନି ଲୋକର ମଣ୍ଡପକୁ ଘେରି ରଖିଲେ।
ବ୍ରହ୍ମାଂଡମପ୍ଯକାଂଡେନ ତଦ୍ଭଯେନ ସମାକୁଲମ୍
ତାଙ୍କର ଭୟରେ, ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ଏକ ଅଂଶ ମଧ୍ୟ ଭୟରେ ଭରିଯିଗଲା।
ତ୍ରିଶୂଲଘାତଵିଭ୍ରାଂତଃ ପତିତ୍ଵା ପୁନରୁତ୍ଥିତଃ
ତ୍ରିଶୂଳର ଆଘାତରେ ଅସ୍ତବ୍ୟସ୍ତ ହେଇ, ସେ ପଡ଼ିଗଲେ, ପରେ ପୁନି ଉଠିଲେ।
ସ ଦୁର୍ଗୋ ନିତରାଂ ଦୁର୍ଗୋ ଵିବଭୌ ସମରାଜିରେ
ସେ ଦୁର୍ଗା, ସତ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର, ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଚମକୁଥିଲେ।
ଅଥ ତୂର୍ଣଂ ସ ଦୈତ୍ଯେଂଦ୍ରସ୍ତାଂ ଦେଵୀଂ ରଣକୋଵିଦାମ୍
ତାପରେ, ଦାନବମାନଙ୍କର ମହାରାଜ ତୁରନ୍ତ, ଯୁଦ୍ଧରେ ପ୍ରବୀଣ ଦେବୀଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।