ଯତ୍ରଯତ୍ର ଧରାଯାଂ ସ ଚରଣଂ ପ୍ରମିଣୋତି ହି
ପୃଥିବୀରେ ଯେଉଁଠି ସେ ପା ଦେଇଥାଏ—
ଊରୁଵେଗେନ ତରଵଃ ପତଂତି ଶିଖରୈଃ ସହ
ତାଙ୍କ ଉରୁର ଶକ୍ତିରେ ଗଛମାନେ ତାଙ୍କ ଶିଖର ସହିତ ଭାଙ୍ଗି ପଡ଼ିଯାଏ।
ଯସ୍ଯ ମୌଲିଜସଂଘର୍ଷାଦ୍ଘ(?)ନାଵ୍ଯୋମ ତ୍ଯଜଂତ୍ଯପି
ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡର ଘସାଘସିରେ ଘନ ଆକାଶ ମଧ୍ୟ କମ୍ପିଉଠେ।
ଯସ୍ଯ ନିଃଶ୍ଵାସସଂଭାରୈରୁତ୍ତରଂଗା ମହାବ୍ଧଯଃ
ତାଙ୍କ ଶ୍ୱାସର ତାକତରେ ବଡ଼ ସାଗରମାନେ ତରଙ୍ଗରେ ଉଠିଯାଏ।
ଯୋଜନାନାଂ ସହସ୍ରାଣି ନଵଯସ୍ଯ ସମୁଚ୍ଛ୍ରଯଃ
ତାଙ୍କ ଉଚ୍ଚତା ନଉ ହଜାର ଯୋଜନ।
ଯନ୍ନେତ୍ରଯୋଃ ପିଂଗଲିମା ତଥା ତରଲିମା ପୁନଃ
ତାଙ୍କ ଦୁଇ ଚକ୍ଷୁରେ ପିଙ୍ଗଳ ରଙ୍ଗ ଓ ଫୁରୁଫୁରା ଆଲୋକ ରହିଛି।
ଯାଂଯାଂ ଦିଶଂ ସମଭ୍ଯେତି ସୋଯଂ ଦୁଃସହ ଦାନଵଃ 4.2.68.
ଏହି ଭୟଙ୍କର ଦାନବ ଯେଉଁ ଦିଗକୁ ଯାଏ, ସେଠାରେ ସବୁଠି ଭୟ ଛାଇଯାଏ।
ବ୍ରହ୍ମଲବ୍ଧଵରଶ୍ଚାଯଂ ତୃଣୀକୃତଜଗତ୍ତ୍ରଯଃ
ଏହି ଦାନବ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କଠାରୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ପାଇଛି, ଏବଂ ସେ ତିନି ଲୋକକୁ କିଛି ମାନେ ନାହିଁ।
ତତସ୍ତ୍ରିଶୂଲହେତିସ୍ତମାଯାଂତଂ ଦୈତ୍ଯପୁଂଗଵମ୍
ତାପରେ ତ୍ରିଶୂଳ ହାତରେ ଧରି, ସେ ଆସୁଥିବା ଦାନବମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗଜାସୁରଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ।
ପ୍ରୋତସ୍ତେନ ତ୍ରିଶୂଲେନ ସ ଚ ଦୈତ୍ଯୋ ଗଜାସୁରଃ
ସେଇ ତ୍ରିଶୂଳରେ ବିଦ୍ଧ ହୋଇ, ଦାନବ ଗଜାସୁର ପଡ଼ିଗଲେ।
ତଵ ହସ୍ତେ ମମ ଵଧଃ ଶ୍ରେଯାନେଵ ପୁରାଂତକ
ହେ ପୁରନାଶକ, ଆପଣଙ୍କ ହାତରେ ମୋର ମୃତ୍ୟୁ ହେବା ମୋ ପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
କିଂଚିଦ୍ଵିଜ୍ଞପ୍ତୁମିଚ୍ଛାମି ଅଵଧେହି ମମେରିତମ୍
ମୁଁ କିଛି କହିବାକୁ ଚାହେଁ, ଦୟାକରି ମୋ କଥା ଶୁଣନ୍ତୁ।
ତ୍ଵମେକୋ ଜଗତାଂ ଵଂଦ୍ଯୋ ଵିଶ୍ଵସ୍ଯୋପରି ସଂସ୍ଥିତଃ
ସମସ୍ତ ଜଗତ ଆପଣଙ୍କୁ ପୂଜେ, ଆପଣ ସମସ୍ତ ଭୁବନ ଉପରେ ବିରାଜିତ।
ଧନ୍ଯୋସ୍ମ୍ଯନୁଗୃହୀତୋସ୍ମି ତ୍ଵତ୍ତ୍ରିଶୂଲାଗ୍ରସଂସ୍ଥିତଃ
ମୁଁ ଧନ୍ୟ, ମୁଁ କୃପାପାତ୍ର, ଆପଣଙ୍କ ତ୍ରିଶୂଳ ଶିରାରେ ଦଢ଼ିଛି।
ଇତି ତସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଦେଵଦେଵଃ କୃପାନିଧିଃ
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଦେବମାନ୍ୟ ଦେବ, ଦୟାର ଭଣ୍ଡାର,
ସ୍ଵାନୁକୂଲ ଵରଂ ବ୍ରୂହି ଦଦାମି ସୁମତେଽସୁର
ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଅସୁର, ତୁମେ ଯେଉଁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହଁ, ମୁଁ ଦେବି।
ଇତ୍ଯାକର୍ଣ୍ଯ ସ ଦୈତ୍ଯେଂଦ୍ରଃ ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚ ମହେଶ୍ଵରମ୍ ଗଜାସୁର ଉଵାଚ ଯଦି ପ୍ରସନ୍ନୋ ଦିଗ୍ଵାସସ୍ତଦା ନିତ୍ଯଂ ଵସାନ ମେ ।। 4.2.68.
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଦାନବମାନ୍ୟ ଗଜାସୁର ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ କହିଲେ: ଯଦି ଆପଣ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ, ହେ ଦିଗଂବର, ତେବେ ସଦା ମୋ ଭିତରେ ବସିବେ।
ଇମାଂ କୃତ୍ତିଂ ଵିରୂପାକ୍ଷ ତ୍ଵତ୍ତ୍ରିଶୂଲାଗ୍ନିପାଵିତାମ୍
ହେ ବିରୂପାକ୍ଷ, ଆପଣଙ୍କ ତ୍ରିଶୂଳ ଅଗ୍ନିରେ ପବିତ୍ର ହୋଇଥିବା ଏହି ମୋ ଚର୍ମ,
ଇଷ୍ଟଗଂଧିଃ ସଦୈଵାସ୍ତୁ ସଦୈଵାସ୍ତ୍ଵତିକୋମଲା
ସଦା ମଧୁର ସୁଗନ୍ଧ ଓ ଅତ୍ୟନ୍ତ କୋମଳ ରହୁ।
ମହାତପୋଽନଲଜ୍ଵାଲାଃ ପ୍ରାପ୍ଯାପି ସୁଚିରଂ ଵିଭୋ
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କ ମହାତପସ୍ୟାର ଅଗ୍ନିରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଜଳିଲେ ମଧ୍ୟ,
ଯଦି ପୁଣ୍ଯଵତୀ ନୈଷା ମମକୃତ୍ତିର୍ଦିଗଂବର
ଯଦି ଏହି ମୋର ଚର୍ମ ପୁଣ୍ୟମୟ ନୁହେଁ, ହେ ଦିଗଂବର,
ଅନ୍ଯଂ ଚ ମେ ଵରଂ ଦେହି ଯଦି ତୁଷ୍ଟୋସି ଶଂକର
ଏବଂ ଯଦି ଆପଣ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ, ହେ ଶଙ୍କର, ଆଉ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ମୋତେ ଦିଅ।
ଇତି ତସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତଥେତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଚ ଶଂକରଃ
ତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଶଙ୍କର କହିଲେ, 'ଏହା ହେଉ।'
ଶୃଣୁ ପୁଣ୍ଯନିଧେ ଦୈତ୍ଯ ଵରମନ୍ଯଂ ସୁଦୁର୍ଲଭମ୍
ହେ ପୁଣ୍ୟର ଭଣ୍ଡାର ଦାନବ, ଏବେ ଆଉ ଏକ ଦୁର୍ଲଭ ଆଶୀର୍ବାଦ ଶୁଣ।
ଇଦଂ ପୁଣ୍ଯଶରୀରଂ ତେ କ୍ଷେତ୍ରେସ୍ମିନ୍ମୁକ୍ତିସାଧନେ
ଏହି ପୁଣ୍ୟମୟ ଦେହ ତୁମର, ଏହି କ୍ଷେତ୍ରରେ ଯାହା ମୁକ୍ତିକୁ ଦେଇଥାଏ—
କୃତ୍ତିଵାସେଶ୍ଵରଂ ନାମ ମହାପାତକନାଶନମ୍
ଏହାକୁ କୃତ୍ତିବାସେଶ୍ୱର ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଯେଉଁଥିରେ ବଡ଼ ବଡ଼ ପାପ ନଶ୍ୱର ହୁଏ।
ଯାଵଂତି ସଂତି ଲିଂଗାନି ଵାରାଣସ୍ଯାଂ ମହାଂତ୍ଯପି 4.2.68.
ବାରାଣସୀରେ ଯେତେ ମହାନ ଲିଙ୍ଗ ଅଛି—
ମାନଵାନାଂ ହିତାଯାତ୍ର ସ୍ଥାସ୍ଯେହଂ ସପରିଗ୍ରହଃ କୃତକୃତ୍ଯୋ ଭଵେନ୍ମର୍ତ୍ଯଃ ସଂସାରଂ ନ ଵିଶେତ୍ପୁନଃ
ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କର ଭଲ ପାଇଁ, ମୁଁ ଏଠାରେ ମୋ ସହଚରମାନେ ସହିତ ରହିବି; ଯିଏ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଛି, ସେ ପୁନି ସଂସାରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବ ନାହିଁ।
ରୁଦ୍ରାଃ ପାଶୁପତାଃ ସିଦ୍ଧା ଋଷଯସ୍ତତ୍ତ୍ଵଚିଂତକାଃ
ରୁଦ୍ର, ପାଶୁପତ, ସିଦ୍ଧ, ଏବଂ ତତ୍ତ୍ୱ ଚିନ୍ତା କରୁଥିବା ଋଷିମାନେ—
ଅଵିମୁକ୍ତେ ସ୍ଥିତା ଯେ ତୁ ମମ ଭକ୍ତା ମୁମୁକ୍ଷଵଃ
ଏଠାରେ ଅବିମୁକ୍ତରେ ଯେଉଁମାନେ ମୋର ଭକ୍ତ ଏବଂ ମୁକ୍ତି ଚାହାନ୍ତି—