ସଂପ୍ରସାଦ୍ଯ ଯଥାଯୋଗଂ ସର୍ଵାନୁଚିତ ଚଂଚୁରଃ 4.2.57.
ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ଭାବରେ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଲେ, ସେ ସମସ୍ତ ଅଯୋଗ୍ୟ କଥା ଦୂର କରିଦିଅନ୍ତି।
ଶ୍ରୁତ୍ଵାଧ୍ଯାଯମିମଂ ପୁଣ୍ଯଂ ନରଃ ଶ୍ରଦ୍ଧାସମନ୍ଵିତଃ
ଯେ କୌଣସି ଲୋକ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ଏହି ପୁଣ୍ୟ ଅଧ୍ୟାୟ ଶୁଣନ୍ତି—
ଅଗସ୍ତ୍ଯ ଉଵାଚ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କାଶୀଂ ଦୃଗାନଂଦାଂ ତାରକାରେ ପୁରାରିଣା
ଅଗସ୍ତ୍ୟ କହିଲେ: ତାରକାରୀ, ଯିଏ ପୁରମାନେର ଶତ୍ରୁ, ସେ ଦ୍ୱାରା ଦୃଷ୍ଟିକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା କାଶୀକୁ ଦେଖିଲେ—
ମୃଗାଂକଲକ୍ଷ୍ମଣୋତ୍କଂଠଂ କାଶୀ ନେତ୍ରାତିଥୀକୃତା
ମୃଗ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଚିହ୍ନ ଥିବା ଲାଗି, କାଶୀର ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକାଂକ୍ଷାକୁ ନେତ୍ରଧାରୀ ଭଗବାନ୍ ଅତିଥି କରିଥିଲେ।
ଅଥ ସର୍ଵଜ୍ଞନାଥେନ ଭକ୍ତଵତ୍ସଲଚେତସା
ତାପରେ, ସମସ୍ତ କଥା ଜାଣିଥିବା ଭକ୍ତପ୍ରିୟ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା—
ଯମନେହସମାରଭ୍ଯ ମଦଂରାଦ୍ରିଂ ଵିନିର୍ଯଯୌ
ଯମଙ୍କ ନିବାସରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ସେ ମଦମସ୍ତ ପାହାଡ଼ ପାଇଁ ଯାତ୍ରା କରିଥିଲେ।
ତଂ ଵାସରଂ ପୁରସ୍କୃତ୍ଯ ଜଗ୍ରାହ ନିଯମଂ ଦୃଢମ୍
ସେଇ ଦିନକୁ ଶୁଭ ମନି, ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପ ନେଇଥିଲେ।
ଵିଷମେକ୍ଷଣ ପାଦାବ୍ଜଂ ସମୀକ୍ଷିଷ୍ଯେ ଯଦା ପୁନଃ
ଏହି ଅସମ ଦୃଷ୍ଟି ଥିବା ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପଦପଦ୍ମକୁ ପୁଣି କେବେ ଦେଖିପାରିବି?
କୁତଶ୍ଚିଦ୍ଧାରଣାଯୋଗାଦଥଵା ଶଂଭ୍ଵନୁଗ୍ରହାତ
କେବେ କେବେ ଧ୍ୟାନ ଅଭ୍ୟାସ ଦ୍ୱାରା କିମ୍ବା ଶିବଙ୍କ କୃପାରେ,
ତଂ ଶଂଭୁରେଵ ଜାନାତି ନାନ୍ଯୋ ଜାନାତି କଶ୍ଚନ
ଏହି କଥା କେବଳ ଶିବ ଜାଣନ୍ତି, ଅନ୍ୟ କେହି ଜାଣନ୍ତି ନାହିଁ।
ଜ୍ଯେଷ୍ଠଶୁକ୍ଲଚତୁର୍ଦଶ୍ଯାଂ ସୋମଵାରାନୁରାଧଯୋଃ
ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ମାସର ଶୁକ୍ଳ ପକ୍ଷର ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ଓ ସୋମବାର ଦିନ ଅନୁରାଧା ନକ୍ଷତ୍ରରେ,
ଜ୍ଯେଷ୍ଠସ୍ଥାନଂ ତତଃ କାଶ୍ଯାଂ ତଦାଭୂଦପି ପୁଣ୍ଯଦମ୍ 4.2.63.
ସେତେବେଳେ କାଶୀରେ ଥିବା ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ସ୍ଥାନ ପବିତ୍ର ଓ ପୁଣ୍ୟମୟ ହେଲା।
ତଲ୍ଲିଂଗଦର୍ଶନାତ୍ପୁଂସାଂ ପାପଂ ଜନ୍ମଶତାର୍ଜିତମ୍
ସେ ଲିଙ୍ଗକୁ ଦର୍ଶନ କଲେ, ଲୋକମାନେ ଶତ ଜନ୍ମରେ କରିଥିବା ପାପ ଦୂର ହୁଏ।
ଜ୍ଯେଷ୍ଠଵାପ୍ଯାଂ ନରଃ ସ୍ନାତ୍ଵା ତର୍ପଯିତ୍ଵା ପିତାମହାନ୍
ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ବାପୀରେ ସ୍ନାନ କରି, ପିତୃପୁରୁଷଙ୍କୁ ତର୍ପଣ ଦେଇଥିବା ଲୋକ,
ଆଵିରାସୀତ୍ସ୍ଵଯଂ ତତ୍ର ଜ୍ଯେଷ୍ଠେଶ୍ଵର ସମୀପତଃ
ସେଠାରେ, ଜ୍ୟେଷ୍ଠେଶ୍ୱରଙ୍କ ନିକଟରେ, ସେ ନିଜେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ଜ୍ଯେଷ୍ଠେ ମାସି ସିତାଷ୍ଟମ୍ଯାଂ ତତ୍ର କାର୍ଯୋ ମହୋତ୍ସଵଃ
ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ମାସର ଶୁକ୍ଳ ଅଷ୍ଟମୀ ତିଥିରେ ସେଠାରେ ବଡ଼ ଉତ୍ସବ କରିବା ଉଚିତ।
ଜ୍ଯେଷ୍ଠାଂ ଗୌରୀଂ ନମସ୍କୃତ୍ଯ ଜ୍ଯେଷ୍ଠଵାପୀ ପରିପ୍ଲୁତା
ଜ୍ୟେଷ୍ଠା ଗୌରୀଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ବାପୀରେ ଡୁବିବା ପରେ,
ନିଵାସଂ କୃତଵାଞ୍ଶଂଭୁସ୍ତସ୍ମିନ୍ସ୍ଥାନେ ଯତଃ ସ୍ଵଯମ୍
ଶିବ ନିଜେ ସେ ସ୍ଥାନରେ ବାସ କଲେ।
ନିଵାସେଶ୍ଵରଲିଂଗସ୍ଯ ସେଵନାତ୍ସର୍ଵସଂପଦଃ
ସେଠାରେ ଥିବା ଇଶ୍ୱରଙ୍କ ଲିଙ୍ଗର ସେବା କଲେ ସମସ୍ତ ସମୃଦ୍ଧି ମିଳେ।
କୃତ୍ଵା ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ ଵିଧାନେନ ଜ୍ଯେଷ୍ଠସ୍ଥାନେ ନରୋତ୍ତମଃ
ଉତ୍ତମ ଲୋକ ଯଦି ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ସ୍ଥାନରେ ବିଧିପୂର୍ବକ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରନ୍ତି,
ଜ୍ଯେଷ୍ଠତୀର୍ଥେ ନରଃ କାଶ୍ଯାଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ଦାନାନି ଶକ୍ତିତଃ
କାଶୀର ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ତୀର୍ଥରେ ଲୋକ ନିଜ ଶକ୍ତିଅନୁସାରେ ଦାନ କଲେ,
ଜ୍ଯେଷ୍ଠେଶ୍ଵରୋ ର୍ଚ୍ଯଃ ପ୍ରଥମଂ କାଶ୍ଯାଂ ଶ୍ରେଯୋର୍ଥିଭିର୍ନରୈଃ 4.2.63.
ଉତ୍କୃଷ୍ଟତା ଚାହୁଁଥିବା ଲୋକମାନେ ପ୍ରଥମେ କାଶୀରେ ଜ୍ୟେଷ୍ଠେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ଅଥ ନଂଦିନମାହୂଯ ଧୂର୍ଜଟିଃ ସ କୃପାନିଧିଃ
ତାପରେ ନନ୍ଦିଙ୍କୁ ଡାକି, ଜଟାଧାରୀ ଶିବ, କୃପାର ସାଗର,
ତଦଂତରେସ୍ତି ମେ ଭକ୍ତୋ ଜୈଗୀଷଵ୍ଯସ୍ତପୋଧନଃ
କହିଲେ: 'ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୋର ଏକ ଭକ୍ତ ଅଛନ୍ତି, ତାଙ୍କ ନାମ ଜୈଗୀଷବ୍ୟ, ତିନି ତପସ୍ୱୀ।'
ମହାନିଯମଵାନ୍ନଂଦିସ୍ତ୍ଵଗସ୍ଥିସ୍ନାଯୁ ଶେଷିତଃ
ବଡ଼ ନିୟମରେ ଅଟୁଟ ଥିବା ନନ୍ଦି, କେବଳ ଚର୍ମ, ହାଡ଼ ଓ ସିରା ମାତ୍ର ରହିଥିଲେ।
ଯଦାପ୍ରଭୃତ୍ଯଗାଂ କାଶ୍ଯା ମଂଦରଂ ସର୍ଵସୁଂଦରମ୍
ସେ ଦିନଠାରୁ କାଶୀ ସମସ୍ତ ଶୋଭାରେ ମଣ୍ଡର ପରି ହେଇଗଲା।
ଗୃହାଣ ଲୀଲାକମଲମିଦଂ ପୀଯୂଷପୋଷଣମ୍
ଏହି ଖେଳା ଲୋଟସ୍ ଫୁଲଟିଏ, ଯାହା ଅମୃତରେ ପୋଷିତ, ଗ୍ରହଣ କର।
ତତୋ ନଂଦୀ ସମାଦାଯ ତଲ୍ଲୀଲାକମଲଂ ଵିଭୋଃ
ତାପରେ ନନ୍ଦୀ, ସେ ଖେଳା ଲୋଟସ୍ ଫୁଲଟିଏ ପ୍ରଭୁଙ୍କର ନିଅଇଲେ।
ନଂଦୀ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାଥ ତଂ ତତ୍ର ଧାରଣାଦୃଢମାନସମ୍
ସେଠାରେ ନନ୍ଦୀ, ଧ୍ୟାନରେ ଦୃଢ଼ ମନ ରଖି, ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ତପାଂତେ ଵୃଷ୍ଟିସଂଯୋଗାଚ୍ଛାଲୂର ଇଵ କୋଟରେ
ତପସ୍ୟା ଶେଷରେ, ବର୍ଷା ପରେ ଗୁହାରେ ଖିଳିଥିବା ଶାଳୁକ ଫୁଲ ପରି।