ଧୁଵଂ କାଶ୍ଯାଂ ପ୍ରଵିଷ୍ଟା ଯେ ତେ ପ୍ରଵିଷ୍ଟା ମମୋଦରେ
ଯେମାନେ କାଶୀକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ମୋର ଗର୍ଭକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଛନ୍ତି।
ଯେଷାଂ ହି ସଂସ୍ଥିତିଃ କାଶ୍ଯାଂ ଲିଂଗାର୍ଚନରତାତ୍ମନାମ୍
ଯେମାନେ କାଶୀରେ ରହନ୍ତି ଓ ଲିଙ୍ଗ ପୂଜାରେ ଲିନ ରହନ୍ତି,
ସ୍ଥାଵରା ଜଂଗମାଃ କାଶ୍ଯାମଚେତନସଚେତନାଃ
କାଶୀରେ ଥିବା ସ୍ଥାବର ଓ ଚର, ଜଡ ଓ ଚେତନ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନେ,
ଵାଚି ଵାରାଣସୀ ଯେଷାଂ ଶ୍ରୁତୌ ଵୈଶ୍ଵେଶ୍ଵରୀ କଥା
ଯେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ବାରାଣସୀର କଥାରେ ବୈଶ୍ୱେଶ୍ୱରୀଙ୍କ ଗାଥା ଶୁଣାଯାଏ,
ଵାରାଣସୀତି କାଶୀତି ରୁଦ୍ରାଵାସ ଇତି ସ୍ଫୁଟମ୍
ବାରାଣସୀ ହେଉଛି କାଶୀ, ଏହା ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ନିବାସ।
ଆନଂଦକାନନଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଯେ ନିରାନଂଦଭୂମିକାମ୍
ଯେମାନେ ଆନନ୍ଦ ଉଦ୍ୟାନକୁ ପହଞ୍ଚନ୍ତି, ଦୁଃଖର ଭୂମିକୁ ଛାଡ଼ି ଆସି,
ଅଦ୍ଯୈଵ ଵାସ୍ତୁମରଣଂ ବହୁକାଲାଂତରେପି ଵା
ଆଜି ହେଉ କିମ୍ବା ବହୁ ଯୁଗ ପରେ, ବାସ କିମ୍ବା ମୃତ୍ୟୁ,
ଅଵଶ୍ଯଂଭାଵିନୋ ଭାଵା ଭଵିଷ୍ଯଂତି ପଦେପଦେ 4.2.55.
ଯାହା ଘଟିବାକୁ ନିଶ୍ଚିତ, ସେଗୁଡ଼ିକ ନିଶ୍ଚୟ ଘଟିବ ଏ ପଦେ ପଦେ।
ଵରଂ ଵିଘ୍ନସହସ୍ରାଣି ସୋଢଵ୍ଯାନି ପଦେପଦେ
ପ୍ରତି ପଦକୁ ହଜାର ଅବରୋଧ ଆସିଲେ ମଧ୍ୟ ସହିବା ଉତ୍ତମ।
କିଯନ୍ନିମେଷସଂଭୋଗ୍ଯାଃ ସଂତି ଲକ୍ଷ୍ମ୍ଯାଃ ପଦେପଦେ
ଲକ୍ଷ୍ମୀର ସଉଭାଗ୍ୟର ଉପଭୋଗ କେତେ ଦିନ ରହେ, ସେ ମାତ୍ର କ୍ଷଣିକ?
ଵିଶ୍ଵନାଥୋ ହ୍ଯହଂ ନାଥଃ କାଶିକାମୁକ୍ତିକାଶିକା
ମୁଁ ହେଉଛି ବିଶ୍ୱନାଥ, ପ୍ରଭୁ; କାଶୀ ହେଉଛି ମୁକ୍ତିର କାଶୀ।
ପଂଚକ୍ରୋଶ୍ଯାପରିମିତା ତନୁରେଷା ପୁରୀ ମମ
ଏହି ପଞ୍ଚ କ୍ରୋଶ ଅପରିମିତ ମୋର ସହର, ଏହା ମୋର ଦେହ।
ସଂସାରଭାରଖିନ୍ନାନାଂ ଯାତାଯାତକୃତାଂ ସଦା
ଏହି ସଂସାରର ଭାରରେ କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇଥିବା, ଆସିବାଯିବାର ଚକ୍ରରେ ସଦା ଫସିଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଇଁ,
ମଂଡପଃ କଲ୍ପଵଲ୍ଲୀନାଂ ମନୋରଥଫଲୈରଲମ୍
ମନୋରଥ ପୂରଣ କରୁଥିବା ଲତାରେ ଭରିଥିବା, ଇଚ୍ଛାର ଫଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏକ ମଣ୍ଡପ ଅଛି।
ଚକ୍ରଵର୍ତେରିଯଂ ଛତ୍ରଂ ଵିଚିତ୍ରଂ ସର୍ଵତାପହୃତ୍
ସମସ୍ତ ଦୁଃଖକୁ ଦୂର କରୁଥିବା, ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଛତା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଜଗତର ରାଜାଙ୍କ ଅଟୁଟ ସମ୍ରାଜ୍ୟର ଚିହ୍ନ।
ନିର୍ଵାଣଲକ୍ଷ୍ମୀଂ ଯେ ପୁଣ୍ଯାଃ ପରିଵାଂଛଂତି ଲୀଲଯା
ଯେଉଁ ପୁଣ୍ୟବାନ ଲୋକମାନେ ସହଜରେ ମୁକ୍ତିର ଶ୍ରୀକୁ ଆଶା କରନ୍ତି,
ମମାନଂଦଵନେ ଯେ ଵୈ ନିରଂ ତର ଵନୌକସଃ
ମୋ ଆନନ୍ଦ ଉଦ୍ୟାନରେ ଯେଉଁମାନେ ଦୁଃଖରେ ଅସ୍ପୃଶ୍ୟ ହୋଇ ବସୁଛନ୍ତି,
ନିର୍ମମଂ ଚାପି ନିର୍ମୋହଂ ଯା ମାମପି ଵିମୋହଯେତ୍ ।। 4.2.55.
ସେମାନେ ମମତା ଓ ମୋହରୁ ମୁକ୍ତ, ଏବଂ ସେମାନେ ମୋତେ ମଧ୍ୟ ମୋହରୁ ମୁକ୍ତ କରିଦିଅନ୍ତି।
ନାମାପି ମଧୁରଂ ଯସ୍ଯାଃ ପରାନଂଦପ୍ରକାଶକମ୍
ଯାହା ପରମ ଆନନ୍ଦକୁ ପ୍ରକାଶ କରେ, ତାହାର ନାମ ମଧ୍ୟ ମଧୁର।
କାଶୀନାମସୁଧାପାନଂ ଯେ କୁର୍ଵଂତି ନିରଂତରମ୍
ଯେଉଁମାନେ କାଶୀର ନାମର ଅମୃତକୁ ନିରନ୍ତର ସ୍ବୀକାର କରନ୍ତି,
ମମତାରହିତସ୍ଯାପି ମମ ସର୍ଵାତ୍ମନୋ ଧ୍ରୁଵମ୍
ସେମାନେ ମମତା ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ମୋର।
ରହସ୍ଯମିତି ଵିଜ୍ଞାଯ ଵାରାଣସ୍ଯା ଗଣେଶ୍ଵରୈଃ
ଏହିକଥାକୁ ଗୁପ୍ତ ଭାବେ ବୁଝି, ବାରାଣସୀର ଗଣେଶ୍ବରମାନେ,
ଅନ୍ଯଥା ତାଶ୍ଚ ଯୋଗିନ୍ଯଃ ସରଵିଃ ସପିତାମହଃ
ନହେଲେ, ସେଠାରେ ଥିବା ଯୋଗିନୀମାନେ, ସମସ୍ତ ସରୋବର ଓ ପିତୃମାନେ,
ଅତୀଵ ଭଦ୍ରଂ ସଂଜାତଂ କାଶ୍ଯାଂ ତିଷ୍ଠତ୍ସୁ ତେଷୁ ହି
କାଶୀରେ ବସୁଥିବା ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ବଡ଼ ଶୁଭ ଘଟେ।
ଲବ୍ଧପ୍ରଵେଶାସ୍ତାଵଂତସ୍ତେ ସର୍ଵେ ମତ୍ସ୍ଵରୂପିଣଃ
ଯେଉଁମାନେ ସେଠାରେ ପ୍ରବେଶ ଲାଭ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ମୋ ରୂପରେ ପରିଣତ ହୁଅନ୍ତି।
ଅନ୍ଯାନପି ପ୍ରେଷଯାମି ମତ୍ପାର୍ଶ୍ଵପରିଵର୍ତିନଃ
ମୁଁ ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ପଠାଏ, ଯେଉଁମାନେ ସଦା ମୋ ପାଖରେ ଘୂରିବା କରନ୍ତି।
ଵିଚାର୍ଯେତି ମହାଦେଵଃ ସମାହୂଯ ଗଜାନନମ୍
ଏଭଳି ଭାବେ, ମହାଦେବ ଗଜାନନଙ୍କୁ ଡାକି, ଭଲଭାବେ ଚିନ୍ତା କଲେ।
ତତ୍ରସ୍ଥିତୋପି ସଂସିଦ୍ଧଯୈ ଯତସ୍ଵ ସହିତୋ ଗଣୈଃ 4.2.55.
ସେଠାରେ ରହିଲେ ମଧ୍ୟ, ଗଣମାନେ ସହିତ ଏକତ୍ରେ ସିଦ୍ଧି ପାଇବା ପାଇଁ ଉଦ୍ୟମ କର।
ଆଧାଯ ଶାସନଂ ମୂର୍ଧ୍ନି ଗଣାଧୀଶୋଥ ଧୂର୍ଜଟେଃ
ଧୂର୍ଜଟିଙ୍କ ଆଦେଶ ମୁଣ୍ଡରେ ଧରି, ଗଣାଧୀଶ ତାହାକୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ।
ମହାଶାଖଵିଶାଖାଭ୍ଯାଂ ନଂଦିଭୃଂଗିପୁରୋଗମଃ
ମହାଶାଖା ଓ ବିଶାଖା ସହିତ, ନନ୍ଦି ଓ ଭୃଙ୍ଗି ଆଗ୍ରଭାଗରେ ଥିଲେ।