ଦିନେଦିନେପରାଧୋ ଯଃ କ୍ରିଯତେ କାଶିଵାସିଭିଃ
କାଶୀବାସୀମାନେ ପ୍ରତିଦିନ ଯେଉଁ ପାପ କରନ୍ତି—
ନୈର୍ଋତେ ଦଂଢପାଣସ୍ତୁ ଵିରାଧେଶଂ ପ୍ରଯତ୍ନତଃ
ନୈୃତ୍ୟ ଦିଗରେ ଦଣ୍ଡପାଣି ବିରାଧେଶଙ୍କୁ ଏକାଗ୍ରତା ସହିତ ପୂଜା କରନ୍ତି।
ସୁମୁଖେଶଂ ମହାଲିଂଗଂ ସୁମୁଖାଖ୍ଯଗଣାର୍ଚିତମ୍
ସୁମୁଖ ନାମକ ଗଣମାନେ ପୂଜିଥିବା ସୁମୁଖେଶ୍ୱରଙ୍କ ମହାଲିଙ୍ଗ।
ସ୍ନାତ୍ଵା ପିଲିପିଲା ତୀର୍ଥେ ସୁମୁଖେଶଂ ଵିଲୋକ୍ଯ ଚ
ପିଲିପିଲା ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କରି, ସୁମୁଖେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦେଖି—
ଆଷାଢିନାର୍ଚିତଂ ଲିଂଗମାଷାଢୀଶ୍ଵରସଂଜ୍ଞକମ୍
ଆଷାଢ଼ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ଯେ ଲିଙ୍ଗ, ସେହିଠାରେ ଏହାକୁ ଆଷାଢ଼ୀଶ୍ୱର ବୋଲି ଜଣାଯାଏ।
ଉଦୀଚ୍ଯାଂ ଭାରଭୂତେଶାଦାଷାଢୀଶଂ ସମର୍ଚଯନ୍
ଉତ୍ତର ଦିଗର ଭାରଭୂତି ଠାରେ ଆଷାଢ଼ୀଶଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ସହିତ ପୂଜିବା ଉଚିତ।
ଶୁଚିଶୁକ୍ଲଚତୁର୍ଦଶ୍ଯାଂ ପଂଚଦଶ୍ଯାମଥାପି ଵା
ପବିତ୍ର ଓ ଧଳା ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ କିମ୍ବା ପଞ୍ଚଦଶୀ ଦିନରେ, କିମ୍ବା ଏହା ପରେ ମଧ୍ୟ,
ସ୍ଵନାମ୍ନା ସ୍ଥାପ୍ଯ ଲିଂଗାନି ଵିଶ୍ଵେଶପରିତୁଷ୍ଟଯେ 4.2.55.
ନିଜ ନାମରେ ଲିଙ୍ଗ ସ୍ଥାପନ କରିବା ଉଚିତ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରାଯାଏ।
ଵିଶ୍ଵେଶଶ୍ଚିଂତଯାଂ ଚକ୍ରେ ପୁନଃ କାଶୀପ୍ରଵୃତ୍ତଯେ
ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱର ଏବେ କାଶୀର ପୁନଃ ସୃଷ୍ଟି ପାଇଁ ଚିନ୍ତା କଲେ।
ଯୋଗିନ୍ଯସ୍ତିଗ୍ମଗୁର୍ଵେଧାଃ ଶଂକୁକର୍ଣମୁଖାଗଣାଃ
ଯୋଗିନୀମାନେ, ତୀବ୍ର ଗୁରୁମାନେ, ଓ ଶଂଖ ମୁହଁ ଓ କର୍ଣ୍ଣ ଥିବା ଗଣମାନେ,
ଧୁଵଂ କାଶ୍ଯାଂ ପ୍ରଵିଷ୍ଟା ଯେ ତେ ପ୍ରଵିଷ୍ଟା ମମୋଦରେ
ଯେମାନେ କାଶୀକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ମୋର ଗର୍ଭକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଛନ୍ତି।
ଯେଷାଂ ହି ସଂସ୍ଥିତିଃ କାଶ୍ଯାଂ ଲିଂଗାର୍ଚନରତାତ୍ମନାମ୍
ଯେମାନେ କାଶୀରେ ରହନ୍ତି ଓ ଲିଙ୍ଗ ପୂଜାରେ ଲିନ ରହନ୍ତି,
ସ୍ଥାଵରା ଜଂଗମାଃ କାଶ୍ଯାମଚେତନସଚେତନାଃ
କାଶୀରେ ଥିବା ସ୍ଥାବର ଓ ଚର, ଜଡ ଓ ଚେତନ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନେ,
ଵାଚି ଵାରାଣସୀ ଯେଷାଂ ଶ୍ରୁତୌ ଵୈଶ୍ଵେଶ୍ଵରୀ କଥା
ଯେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ବାରାଣସୀର କଥାରେ ବୈଶ୍ୱେଶ୍ୱରୀଙ୍କ ଗାଥା ଶୁଣାଯାଏ,
ଵାରାଣସୀତି କାଶୀତି ରୁଦ୍ରାଵାସ ଇତି ସ୍ଫୁଟମ୍
ବାରାଣସୀ ହେଉଛି କାଶୀ, ଏହା ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ନିବାସ।
ଆନଂଦକାନନଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଯେ ନିରାନଂଦଭୂମିକାମ୍
ଯେମାନେ ଆନନ୍ଦ ଉଦ୍ୟାନକୁ ପହଞ୍ଚନ୍ତି, ଦୁଃଖର ଭୂମିକୁ ଛାଡ଼ି ଆସି,
ଅଦ୍ଯୈଵ ଵାସ୍ତୁମରଣଂ ବହୁକାଲାଂତରେପି ଵା
ଆଜି ହେଉ କିମ୍ବା ବହୁ ଯୁଗ ପରେ, ବାସ କିମ୍ବା ମୃତ୍ୟୁ,
ଅଵଶ୍ଯଂଭାଵିନୋ ଭାଵା ଭଵିଷ୍ଯଂତି ପଦେପଦେ 4.2.55.
ଯାହା ଘଟିବାକୁ ନିଶ୍ଚିତ, ସେଗୁଡ଼ିକ ନିଶ୍ଚୟ ଘଟିବ ଏ ପଦେ ପଦେ।
ଵରଂ ଵିଘ୍ନସହସ୍ରାଣି ସୋଢଵ୍ଯାନି ପଦେପଦେ
ପ୍ରତି ପଦକୁ ହଜାର ଅବରୋଧ ଆସିଲେ ମଧ୍ୟ ସହିବା ଉତ୍ତମ।
କିଯନ୍ନିମେଷସଂଭୋଗ୍ଯାଃ ସଂତି ଲକ୍ଷ୍ମ୍ଯାଃ ପଦେପଦେ
ଲକ୍ଷ୍ମୀର ସଉଭାଗ୍ୟର ଉପଭୋଗ କେତେ ଦିନ ରହେ, ସେ ମାତ୍ର କ୍ଷଣିକ?
ଵିଶ୍ଵନାଥୋ ହ୍ଯହଂ ନାଥଃ କାଶିକାମୁକ୍ତିକାଶିକା
ମୁଁ ହେଉଛି ବିଶ୍ୱନାଥ, ପ୍ରଭୁ; କାଶୀ ହେଉଛି ମୁକ୍ତିର କାଶୀ।
ପଂଚକ୍ରୋଶ୍ଯାପରିମିତା ତନୁରେଷା ପୁରୀ ମମ
ଏହି ପଞ୍ଚ କ୍ରୋଶ ଅପରିମିତ ମୋର ସହର, ଏହା ମୋର ଦେହ।
ସଂସାରଭାରଖିନ୍ନାନାଂ ଯାତାଯାତକୃତାଂ ସଦା
ଏହି ସଂସାରର ଭାରରେ କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇଥିବା, ଆସିବାଯିବାର ଚକ୍ରରେ ସଦା ଫସିଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଇଁ,
ମଂଡପଃ କଲ୍ପଵଲ୍ଲୀନାଂ ମନୋରଥଫଲୈରଲମ୍
ମନୋରଥ ପୂରଣ କରୁଥିବା ଲତାରେ ଭରିଥିବା, ଇଚ୍ଛାର ଫଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏକ ମଣ୍ଡପ ଅଛି।
ଚକ୍ରଵର୍ତେରିଯଂ ଛତ୍ରଂ ଵିଚିତ୍ରଂ ସର୍ଵତାପହୃତ୍
ସମସ୍ତ ଦୁଃଖକୁ ଦୂର କରୁଥିବା, ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଛତା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଜଗତର ରାଜାଙ୍କ ଅଟୁଟ ସମ୍ରାଜ୍ୟର ଚିହ୍ନ।
ନିର୍ଵାଣଲକ୍ଷ୍ମୀଂ ଯେ ପୁଣ୍ଯାଃ ପରିଵାଂଛଂତି ଲୀଲଯା
ଯେଉଁ ପୁଣ୍ୟବାନ ଲୋକମାନେ ସହଜରେ ମୁକ୍ତିର ଶ୍ରୀକୁ ଆଶା କରନ୍ତି,
ମମାନଂଦଵନେ ଯେ ଵୈ ନିରଂ ତର ଵନୌକସଃ
ମୋ ଆନନ୍ଦ ଉଦ୍ୟାନରେ ଯେଉଁମାନେ ଦୁଃଖରେ ଅସ୍ପୃଶ୍ୟ ହୋଇ ବସୁଛନ୍ତି,
ନିର୍ମମଂ ଚାପି ନିର୍ମୋହଂ ଯା ମାମପି ଵିମୋହଯେତ୍ ।। 4.2.55.
ସେମାନେ ମମତା ଓ ମୋହରୁ ମୁକ୍ତ, ଏବଂ ସେମାନେ ମୋତେ ମଧ୍ୟ ମୋହରୁ ମୁକ୍ତ କରିଦିଅନ୍ତି।
ନାମାପି ମଧୁରଂ ଯସ୍ଯାଃ ପରାନଂଦପ୍ରକାଶକମ୍
ଯାହା ପରମ ଆନନ୍ଦକୁ ପ୍ରକାଶ କରେ, ତାହାର ନାମ ମଧ୍ୟ ମଧୁର।
କାଶୀନାମସୁଧାପାନଂ ଯେ କୁର୍ଵଂତି ନିରଂତରମ୍
ଯେଉଁମାନେ କାଶୀର ନାମର ଅମୃତକୁ ନିରନ୍ତର ସ୍ବୀକାର କରନ୍ତି,