କୁଂଡୋଦରୋ ମଯୂରାଖ୍ଯୋ ବାଣୋ ଗୋକର୍ଣ ଏଵ ଚ
କୁଣ୍ଡୋଦର, ମୟୂର ନାମକ, ବାଣ ଓ ଗୋକର୍ଣ୍ଣ—
କୃତ୍ଵୋପାଯଶତଂ ତୈସ୍ତୁ ଦିଵୋଦାସସ୍ଯ ସଂଭ୍ରମେ ଯଦୈକୋପି ସମର୍ଥୋ ନ ତଦା ତତ୍ରୈଵ ସଂସ୍ଥିତମ୍
ଦିବୋଦାସଙ୍କ ଅସ୍ଥିରତାରେ ସେମାନେ ଶତ ଉପାୟ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, କିନ୍ତୁ ଏକଟିଓ ସଫଳ ହେଲା ନାହିଁ, ତେଣୁ ସେମାନେ ସେଠାରେ ରହିଗଲେ।
ଅପରାଧଶତେଷ୍ଵୀଶଃ କେନ ତୁଷ୍ଯତି କର୍ମଣା
ଶତ ଶତ ଅପରାଧ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, କେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟରେ ପ୍ରଭୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି?
ଏକସ୍ମିଞ୍ଶାଂଭଵେ ଲିଂଗେ ଵିଧିନାତ୍ର ସମର୍ଚିତେ
ଏଠାରେ ଏକ ଶିବ ଲିଙ୍ଗକୁ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ପୂଜା କଲେ—
ନ ତୁଷ୍ଯତି ତଥା ଶଂଭୁର୍ଯଜ୍ଞଦାନତପୋଵ୍ରତୈଃ
ଯଜ୍ଞ, ଦାନ କିମ୍ବା ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଶିବ ଏତେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ।
ଲିଂଗାର୍ଚନଵିଧାନଜ୍ଞୋ ଲିଂଗାର୍ଚନରତଃ ସଦା 4.2.53.
ଯିଏ ଲିଙ୍ଗ ପୂଜାର ନିୟମ ଜାଣେ ଓ ସଦା ଏହାରେ ଲାଗିଥାଏ—
ନ ଗୋଶତପ୍ରଦାନେନ ନ ସ୍ଵର୍ଣଶତଦାନତଃ
ଶତ ଗାଈ ଦାନ କଲେ କିମ୍ବା ଶତ ସୁନା ଦେଲେ ମଧ୍ୟ—
ଅଶ୍ଵମେଧାଦିଭିର୍ଯାଗୈର୍ନ ତତ୍ଫଲମଵାପ୍ଯତେ
ଅଶ୍ୱମେଧ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବଡ଼ ଯଜ୍ଞ କରିଲେ ମଧ୍ୟ ସେଉଁଠି ଫଳ ମିଳେ ନାହିଁ।
ସ୍ନାପଯିତ୍ଵା ଵିଧାନେନ ଯୋ ଲିଂଗସ୍ନପନୋଦକମ୍
ଯିଏ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଲିଙ୍ଗକୁ ସ୍ନାନ କରାଇ, ସେହି ସ୍ନାନର ପାଣି ବ୍ୟବହାର କରେ—
ଲିଂଗ ସ୍ନପନଵାର୍ଭିର୍ଯଃ କୁର୍ଯାନ୍ମୂର୍ଧ୍ନ୍ଯଭିଷେଚନମ୍
ଯିଏ ଲିଙ୍ଗ ସ୍ନାନର ପାଣି ନେଇ ମୁଣ୍ଡରେ ଅଭିଷେକ କରେ—
ଲିଂଗଂ ସମର୍ଚିତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଯଃ କୁର୍ଯାତ୍ପ୍ରଣତିଂ ସକୃତ୍
ଯେଉଁଠି କୌଣସି ଲୋକ ଭକ୍ତିସହିତ ପୂଜିତ ଲିଙ୍ଗକୁ ଦେଖି ଏକଥର ମାତ୍ର ମଣ୍ଡିଯାଏ,
ଲିଂଗଂ ଯଃ ସ୍ଥାପଯେଦ୍ଭକ୍ତ୍ଯା ସପ୍ତଜନ୍ମକୃତାଦଘାତ୍
ଯିଏ ଭକ୍ତିଭାବରେ ଲିଙ୍ଗ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରେ, ସେ ସାତଟି ଜନ୍ମର ସଂଚିତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଏ।
ଵିଚାର୍ଯେତି ଗଣୈଃ କାଶ୍ଯାଂ ସ୍ଵାମିଦ୍ରୋହୋପଶାଂତଯେ
ଏପରି ଭାବେ, କାଶୀରେ ଗଣମାନେ ସହିତ ଭଲଭାବେ ବିଚାର କରି, ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଦ୍ରୋହ କ୍ଷମା ପାଇଁ,
କୁଂଡୋଦରେଶ୍ଵରଂ ଲିଂଗଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଲୋଲାର୍କସନ୍ନିଧୌ
କୁଣ୍ଡୋଦରେଶ୍ୱର ଲିଙ୍ଗକୁ ଚଞ୍ଚଳ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ସାନିଧ୍ୟରେ ଦେଖି,
କୁଂଡୋଦରେଶ୍ଵରାଲ୍ଲିଂଗାତ୍ପ୍ରତୀଚ୍ଯାମସିରୋଧସି
କୁଣ୍ଡୋଦରେଶ୍ୱର ଲିଙ୍ଗରୁ ପଶ୍ଚିମ ଦିଗକୁ, ମୁଣ୍ଡର ଶୀର୍ଷଭାଗରେ,
ମଯୂରେଶପ୍ରତୀଚ୍ଯାଂ ଚ ଲିଂଗଂ ବାଣେଶ୍ଵରଂ ମହତ୍ 4.2.53.
ମୟୂରେଶ୍ୱରଙ୍କ ପଶ୍ଚିମରେ, ବଡ଼ ବାଣେଶ୍ୱର ନାମକ ଲିଙ୍ଗ ଅଛି,
ଗୋକର୍ଣେଶଂ ମହାଲିଂଗମଂତର୍ଗେହସ୍ଯ ପଶ୍ଚିମେ
ଗୋକର୍ଣ୍ଣେଶ୍ୱରଙ୍କ ବଡ଼ ଲିଙ୍ଗ ଘର ଭିତରେ, ପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ ଅଛି।
ଗୋକର୍ଣେଶ୍ଵର ଭକ୍ତସ୍ଯ ପଂଚତ୍ଵ ସମଯେ ସତି
ଗୋକର୍ଣ୍ଣେଶ୍ୱରଙ୍କ ଭକ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ, ମୃତ୍ୟୁ ସମୟରେ,
ମହିମାନଂ ମହତ୍ତ୍ଵଂ ତୁ ତତ୍କାଶ୍ଯାଃ ପର୍ଯଵର୍ଣଯତ୍
ସେ ଏହି କାଶୀର ମହିମା ଓ ବଡ଼ପଣକୁ ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ ବର୍ଣ୍ଣନା କଲେ।
ଵୈଷ୍ଣଵ୍ଯା ମାଯଯା ଵିଶ୍ଵଂ ଭ୍ରାମ୍ଯେତାତ୍ର ଯଯାଖିଲମ୍
ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମାୟାରେ, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଏଠାରେ ଭ୍ରମଣ କରୁଛି।
ଅପାସ୍ଯ ସୋଦରାନ୍ଦାରାନ୍ପୁତ୍ରଂ କ୍ଷେତ୍ରଂ ଗୃହଂ ଵସୁ
ଭାଇ, ଜଣାଣୀ, ପୁଅ, ଜମି, ଘର, ଧନ ଛାଡ଼ି,
ମରଣାଦପି ନୋ କାଶ୍ଯାଂ ଭଯଂ ଯତ୍ର ମନାଗପି
କାଶୀରେ ମୃତ୍ୟୁକୁ ନେଇ କିଛିମାତ୍ର ଭୟ ନାହିଁ।
ମରଣଂ ମଂଗଲଂ ଯତ୍ର ଵିଭୂତିର୍ଯତ୍ର ଭୂଷଣମ୍
ଯେଉଁଠି ମୃତ୍ୟୁ ମଙ୍ଗଳମୟ ଏବଂ ସମୃଦ୍ଧି ଭୂଷଣ ସ୍ୱରୂପ,
ନିର୍ଵାଣରମଣୀ ଯତ୍ର ରଂକଂ ଵାଽରଂକମେଵ ଵା
ଯେଉଁଠି ମୋକ୍ଷ ଆନନ୍ଦଦାୟକ, ଚାହେଁ ଗରିବ ହେଉନ୍ କି ସବୁଠାରୁ ଅଧମ,
ମୃତାନାଂ ଯତ୍ର ଜଂତୂନାଂ ନିର୍ଵାଣପଦମୃଚ୍ଛତାମ୍
ଯେଉଁଠି ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଥିବା ପ୍ରାଣୀମାନେ ମୋକ୍ଷ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି,
ଯତ୍ର କାଶ୍ଯାଂ ମୃତୋ ଜଂତୁର୍ବ୍ରହ୍ମନାରାଯଣାଦିଭିଃ 4.2.53.
ଯେଉଁଠି କାଶୀରେ, ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଥିବା ପ୍ରାଣୀକୁ ବ୍ରହ୍ମା, ନାରାୟଣ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ନେଇଯାନ୍ତି,
ଯତ୍ର କାଶ୍ଯାଂ ଶଵତ୍ଵେପି ଜଂତୁର୍ନାଶୁଚିତାଂ ଵ୍ରଜେତ୍
ଯେଉଁଠି କାଶୀରେ, ମୃତଦେହ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ପ୍ରାଣୀ ଅଶୁଚିତାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେନାହିଁ,
ଯସ୍ତୁ କାଶୀତି କାଶୀତି ଦ୍ଵିସ୍ତ୍ରିର୍ଜପତି ପୁଣ୍ଯଵାନ୍
ଯିଏ ଧର୍ମିକ ଭାବେ 'କାଶୀ, କାଶୀ' ଦୁଇ କିମ୍ବା ତିନିଥର ଉଚ୍ଚାରଣ କରେ,
ଯେନ କାଶୀ ହୃଦି ଧ୍ଯାତା ଯେନ କାଶୀହ ସେଵିତା
ଯେଉଁଠାରେ କାଶୀକୁ ହୃଦୟରେ ଧ୍ୟାନ କରାଯାଏ, ଯେଉଁଠାରେ କାଶୀରେ ସେବା କରାଯାଏ,
କାଶୀଂ ଯଃ ସେଵତେ ଜଂତୁର୍ନିର୍ଵିକଲ୍ପେନ ଚେତସା
ଯିଏ ଅଟୁଟ ମନେ କାଶୀର ସେବା କରେ,