କର୍ତ୍ରୀଂ କର୍ପରହସ୍ତାଗ୍ରାଂ ସ୍ଫୁରତ୍ପିଂଗୋଗ୍ରତାରକାମ୍
ତାଙ୍କର ହାତରେ ଛୁରି ଧରିଥିଲେ, ଆଉ ଆଙ୍ଗୁଳିର ଟିପରେ ଖୋପଡ଼ା ଧରିଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ତୀବ୍ର ରୂପେ ଜଳିଉଥିଲା ଏବଂ ପିତା ରଙ୍ଗରେ ଚମକୁଥିଲା।
ଯାଵଦ୍ଵାରାଣସୀଂ ଦିଵ୍ଯାଂ ପୁରୀମେଷ ଗମିଷ୍ଯତି
ଏହି ଯାତ୍ରା ତାକୁ ଦିବ୍ୟ ବାରାଣସୀ ପୁରୀକୁ ପହଞ୍ଚିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚାଲିଥାଏ।
ସର୍ଵତ୍ର ତେ ପ୍ରଵେଶୋସ୍ତି ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଵାରାଣସୀଂ ପୁରୀମ୍
ତୁମେ ସମସ୍ତ ଠାରେ ପ୍ରବେଶ କରିପାରିବ, କିନ୍ତୁ ବାରାଣସୀ ପୁରୀକୁ ଛାଡ଼ି।
ତତ୍ସାନ୍ନିଧ୍ଯାଦ୍ଭୈରଵୋପି କାଲୋଭୂତ୍କାଲକାଲତଃ
ତାଙ୍କର ସାନ୍ନିଧ୍ୟରେ, ଭୈରବ ମଧ୍ୟ କାଳର ଉପରେ କାଳ ହୋଇଯାଇଥିଲେ।
କପାଲପାଣିର୍ଵିଶ୍ଵାତ୍ମା ଚଚାର ଭୁଵନତ୍ରଯମ୍ 4.1.31.
ଖୋପଡ଼ା ହାତରେ ଧରି, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆତ୍ମା ତିନି ଲୋକରେ ଘୁଞ୍ଚିଘୁଞ୍ଚି ଫିରୁଥିଲେ।
ସତ୍ଯଲୋକେପି ଵୈକୁଂଠେ ମହେଂଦ୍ରାଦି ପୁରୀଷ୍ଵପି
ସତ୍ୟଲୋକ, ବୈକୁଣ୍ଠ ଏବଂ ମହେନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପୁରୀରେ ମଧ୍ୟ,
ପ୍ରତିତୀର୍ଥଂ ଭ୍ରମନ୍ନାପି ଵିମୁକ୍ତୋ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯଯା
ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନକୁ ଘୁଞ୍ଚିଘୁଞ୍ଚି ଫିରିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାର ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହେଇପାରିଲେ ନାହିଁ।
ଅନେନୈଵାନୁମାନେନ ମହିମା ତ୍ଵଵଗମ୍ଯତାମ୍
ଏହି ଉଦାହରଣ ଦ୍ୱାରା ଏହି ମହିମାକୁ ବୁଝିବାଯାଉ।
ସଂତି ତୀର୍ଥାନ୍ଯନେକାନି ବହୂନ୍ଯାଯତନାନି ଚ
ଅନେକ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଏବଂ ବହୁ ଦେଉଳ ଅଛି।
ତାଵଦ୍ଗର୍ଜଂତି ପାପାନି ବ୍ରହତ୍ଯାଦିକାନ୍ଯଲମ୍
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନ ଶାନ୍ତି, ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ଭଳି ମହାପାପଗୁଡ଼ିକ ଗର୍ଜନ କରିଥାଏ।
ପ୍ରମଥୈଃ ସେଵ୍ଯମାନୋଽଯଂ ତ୍ରିଲୋକୀଂ ଵିଚରନ୍ହରଃ
ପ୍ରମଥମାନେ ସେବା କରୁଥିବା ହରା, ତିନି ଲୋକରେ ଘୁଞ୍ଚିଘୁଞ୍ଚି ଫିରୁଥିଲେ।
ଅଥାଯାଂତଂ ମହାକାଲଂ ତ୍ରିନେତ୍ରଂ ସର୍ପକୁଂଡଲମ୍
ତାପରେ ମହାକାଳ, ତିନି ଆଖି ଓ ସର୍ପ କୁଣ୍ଡଳ ପିନ୍ଧିଥିବା, ଆସିଲେ।
ପପାତ ଦଂଡଵଦ୍ଭୂମୌ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତଂ ଗରୁଡଧ୍ଵଜଃ
ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଗରୁଡ଼ ଧ୍ୱଜ ଭୂମିରେ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପଡ଼ିଗଲେ।
ନିପେତୁଃ ପ୍ରଣିପତ୍ଯୈନଂ ପ୍ରଣତଃ କମଲାପତିଃ
ସେମାନେ ସମ୍ମାନ କରି ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ; କମଳାପତି ମଧ୍ୟ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇଲେ।
କ୍ଷୀରୋଦମଥନୋ ତାଂ ପ୍ରାହ ପଦ୍ମାଲଯାଂ ହରିଃ 4.1.31.
କ୍ଷୀରସାଗର ମଥନ କରିଥିବା ହରି, ପଦ୍ମାଳୟାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଧନ୍ଯୋଽହଂ ଦେଵି ସୁଶ୍ରୋଣି ଯତ୍ପଶ୍ଯାଵୋ ଜଗତ୍ପତିମ୍
ସୁନ୍ଦର କଟି ଥିବା ଦେବୀ, ଆମେ ଜଗତ୍ପତିଙ୍କୁ ଦେଖିପାରୁଛୁ ବୋଲି ମୁଁ ଧନ୍ୟ।
ଅନାଦିଃ ଶରଣଃ ଶାଂତଃ ପରଃ ଷଡ୍ଵିଂଶସଂମିତଃ
ସେ ଆଦିହୀନ, ସରଣାର୍ଥୀଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ, ଶାନ୍ତ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଏବଂ ଛବିଶି ଗଣନାରେ ଅପରିମିତ।
ସର୍ଵଭୂତାଂତରାତ୍ମାଽଯଂ ସର୍ଵେଷାଂ ସର୍ଵଦଃ ସଦା
ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଅନ୍ତରାତ୍ମା, ସବୁବେଳେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେଇଥିବା।
ଧିଯା ପଶ୍ଯଂତି ହୃଦଯେ ସୋଯମଦ୍ଯ ସମୀକ୍ଷ୍ଯତାମ୍
ବୁଦ୍ଧି ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁମାନେ ହୃଦୟରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି, ସେଇ ଭଗବାନ୍ ଆଜି ଏଠାରେ ସାକ୍ଷାତ୍ ଦେଖାଯାଉନ୍ତୁ।
ଯଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ଲଭ୍ଯତେ ମାନଵୈର୍ଭୁଵି
ଯାହାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଏଇ ପୃଥିବୀରେ ମଣିଷମାନେ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ପାଉନାହାନ୍ତି।
ସୋଯମାଯାତି ଭଗଵାଂସ୍ତ୍ର୍ଯଂବକଃ ଶଶିଭୂଷଣଃ
ସେଇ ତିନି ଆଖିଅଳି ଭଗବାନ୍, ଚନ୍ଦ୍ରମା ଶୋଭିତ ମସ୍ତକରେ, ଏବେ ଆସୁଛନ୍ତି।
ଧିଗ୍ଧିକ୍ପଦଂ ତୁ ଦେଵାନାଂ ପରଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାଽତ୍ର ଶଂକରମ୍
ଦେବତାମାନଙ୍କର ସ୍ଥାନକୁ ଅପମାନ କର, କାରଣ ଏଠାରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ଦେଖାଯାଉଛି।
ଦେଵତ୍ଵାଦଶୁଭଂ କିଂଚିଦ୍ଦେଵଲୋକେ ନ ଵିଦ୍ଯତେ
ଦେବତା ହେବା ଦ୍ୱାରା ଦେବଲୋକରେ କୌଣସି ଅଶୁଭ ନାହିଁ।
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ହୃଷୀକେଶଃ ସଂପ୍ରହୃଷ୍ଟତନୂରୁହଃ 4.1.31.
ଏଭଳି କହି, ହୃଷୀକେଶଙ୍କ ଶରୀର ଆନନ୍ଦରେ କମ୍ପିତ ହେଲା।
କିମିଦଂ ଦେଵଦେଵେନ ସର୍ଵଜ୍ଞେନ ତ୍ଵଯା ଵିଭୋ
ହେ ଦେବଦେବ, ସର୍ବଜ୍ଞ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଆପଣ କଣ କରିଛନ୍ତି?
କ୍ରୀଡେଯଂ ତଵ ଦେଵେଶ ତ୍ରିଲୋଚନ ମହାମତେ
ହେ ଦେବେଶ, ତ୍ରିନୟନ, ମହାବୁଦ୍ଧିମାନ୍, ଏହି ଲୀଳା ଆପଣଙ୍କର।
କିମର୍ଥଂ ଭଗଵତ୍ର୍ଛଂଭୋ ଭିକ୍ଷାଂ ଚରସି ଶକ୍ତିପ
ହେ ଭଗବାନ୍ ଶମ୍ଭୁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, କିଏ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଆପଣ ଭିକ୍ଷା ମାଗୁଛନ୍ତି?
ଏଵମୁକ୍ତସ୍ତତଃ ଶଂଭୁର୍ଵିଷ୍ଣୁମେତଦୁଦାହରତ୍
ଏଭଳି କଥା ଶୁଣି, ଶମ୍ଭୁ ଏହି କଥା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ କହିଲେ।
ତଦଘପ୍ରତିଘଂ ଵିଷ୍ଣୋ ଚରାମ୍ଯେତଦ୍ଵ୍ରତଂ ଶୁଭମ୍
ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ପାପ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ ମୁଁ ଏହି ଶୁଭ ବ୍ରତ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରୁଛି।
ସ୍ମିତ୍ଵା କିଂଚିନ୍ନତଶିରାଃ ପୁନରେଵଂ ଵ୍ଯଜିଜ୍ଞପତ୍
ସେ ହଲକା ହସି, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ, ପୁଣିଥରେ ଏଭଳି କହିଲେ।