ଯା ମେ ମୁକ୍ତିପୁରୀ କାଶୀ ସର୍ଵାଭ୍ଯୋପି ଗରୀଯସୀ
ମୋର ମୁକ୍ତିର ନଗରୀ କାଶୀ ସମସ୍ତ ନଗର ଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ତତ୍ର ଯେ ପାପକର୍ତାରସ୍ତେଷାଂ ଶାସ୍ତା ତ୍ଵମେଵ ହି
ସେଠାରେ, ପାପ କରୁଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କୁ ତୁମେ ଏକମାତ୍ର ଶାସ୍ତା।
ଏତାନ୍ଵରାନ୍ପ୍ରଗୃହ୍ଯାଽଥ ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍କାଲଭୈରଵଃ
ଏହି ସମସ୍ତ ଆଶୀର୍ବାଦ ଗ୍ରହଣ କରି, କାଳଭୈରବ ସେଇ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ—
ଯଦଂଗମପରାଧ୍ନୋତି କାର୍ଯଂ ତସ୍ଯୈଵ ଶାସନମ୍
ଯେଉଁଠି ବ୍ୟକ୍ତି କୌଣସି ଅପରାଧ କରେ, ତାଙ୍କର ଶାସନ କେବଳ ତୁମେ କରିବା।
ଯଜ୍ଞମୂର୍ତିଧରୋ ଵିଷ୍ଣୁସ୍ତତସ୍ତୁଷ୍ଟାଵ ଶଂକରମ୍ 4.1.31.
ଯଜ୍ଞର ଆକୃତି ଧାରଣ କରିଥିବା ବିଷ୍ଣୁ, ତାପରେ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ଆଶ୍ଵାସ୍ଯ ତୌ ମହାଦେଵଃ ପ୍ରୀତଃ ପ୍ରଣତଵତ୍ସଲଃ
ମହାଦେବ, ଯିଏ ନମସ୍କାର କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ସ୍ନେହ କରନ୍ତି, ସେ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଲେ।
ମାନ୍ଯୋଽଧ୍ଵରୋସୌ ଭଵତା ତଥା ଶତଧୃତିସ୍ତ୍ଵଯମ୍
ଏହିଜଣ ତୁମ ପାଇଁ ଯଜ୍ଞର ମାଲିକ ଭାବେ ପୂଜ୍ୟ, ଏହିଅଛନ୍ତି ଶତଧୃତି।
ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯାପନୋଦାଯ ଵ୍ରତଂ ଲୋକାଯ ଦର୍ଶଯନ୍ ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵାଂଽତର୍ହିତୋ ଦେଵସ୍ତେଜୋରୂପସ୍ତଦା ଶିଵଃ
ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାର ପାପ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ, ସେ ଏକ ବ୍ରତ ଦେଖାଇଲେ; ଏହା କହି, ଦେବତା ଶିବ ତେବେ ତେଜର ଆକୃତି ଧାରଣ କରି ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।
ଉତ୍ପାଦ୍ଯ କନ୍ଯାମେକାଂ ତୁ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯେତି ଵିଶ୍ରୁତାମ୍
ସେ ଏକ କନ୍ୟାଙ୍କୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ, ଯାହା 'ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟା' ନାମରେ ପରିଚିତ।
ଦଂଷ୍ଟାକରାଲଵଦନାଂ ଲଲଜ୍ଜିହ୍ଵାତିଭୀଷଣାମ୍
ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଭୟଙ୍କର ଥିଲା, ଦାନ୍ତ ବାହାରିଥିଲା ଓ ଜିଭ ଲମ୍ବା ଥିଲା।
କର୍ତ୍ରୀଂ କର୍ପରହସ୍ତାଗ୍ରାଂ ସ୍ଫୁରତ୍ପିଂଗୋଗ୍ରତାରକାମ୍
ତାଙ୍କର ହାତରେ ଛୁରି ଧରିଥିଲେ, ଆଉ ଆଙ୍ଗୁଳିର ଟିପରେ ଖୋପଡ଼ା ଧରିଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ତୀବ୍ର ରୂପେ ଜଳିଉଥିଲା ଏବଂ ପିତା ରଙ୍ଗରେ ଚମକୁଥିଲା।
ଯାଵଦ୍ଵାରାଣସୀଂ ଦିଵ୍ଯାଂ ପୁରୀମେଷ ଗମିଷ୍ଯତି
ଏହି ଯାତ୍ରା ତାକୁ ଦିବ୍ୟ ବାରାଣସୀ ପୁରୀକୁ ପହଞ୍ଚିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚାଲିଥାଏ।
ସର୍ଵତ୍ର ତେ ପ୍ରଵେଶୋସ୍ତି ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଵାରାଣସୀଂ ପୁରୀମ୍
ତୁମେ ସମସ୍ତ ଠାରେ ପ୍ରବେଶ କରିପାରିବ, କିନ୍ତୁ ବାରାଣସୀ ପୁରୀକୁ ଛାଡ଼ି।
ତତ୍ସାନ୍ନିଧ୍ଯାଦ୍ଭୈରଵୋପି କାଲୋଭୂତ୍କାଲକାଲତଃ
ତାଙ୍କର ସାନ୍ନିଧ୍ୟରେ, ଭୈରବ ମଧ୍ୟ କାଳର ଉପରେ କାଳ ହୋଇଯାଇଥିଲେ।
କପାଲପାଣିର୍ଵିଶ୍ଵାତ୍ମା ଚଚାର ଭୁଵନତ୍ରଯମ୍ 4.1.31.
ଖୋପଡ଼ା ହାତରେ ଧରି, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆତ୍ମା ତିନି ଲୋକରେ ଘୁଞ୍ଚିଘୁଞ୍ଚି ଫିରୁଥିଲେ।
ସତ୍ଯଲୋକେପି ଵୈକୁଂଠେ ମହେଂଦ୍ରାଦି ପୁରୀଷ୍ଵପି
ସତ୍ୟଲୋକ, ବୈକୁଣ୍ଠ ଏବଂ ମହେନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପୁରୀରେ ମଧ୍ୟ,
ପ୍ରତିତୀର୍ଥଂ ଭ୍ରମନ୍ନାପି ଵିମୁକ୍ତୋ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯଯା
ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନକୁ ଘୁଞ୍ଚିଘୁଞ୍ଚି ଫିରିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାର ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହେଇପାରିଲେ ନାହିଁ।
ଅନେନୈଵାନୁମାନେନ ମହିମା ତ୍ଵଵଗମ୍ଯତାମ୍
ଏହି ଉଦାହରଣ ଦ୍ୱାରା ଏହି ମହିମାକୁ ବୁଝିବାଯାଉ।
ସଂତି ତୀର୍ଥାନ୍ଯନେକାନି ବହୂନ୍ଯାଯତନାନି ଚ
ଅନେକ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଏବଂ ବହୁ ଦେଉଳ ଅଛି।
ତାଵଦ୍ଗର୍ଜଂତି ପାପାନି ବ୍ରହତ୍ଯାଦିକାନ୍ଯଲମ୍
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନ ଶାନ୍ତି, ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ଭଳି ମହାପାପଗୁଡ଼ିକ ଗର୍ଜନ କରିଥାଏ।
ପ୍ରମଥୈଃ ସେଵ୍ଯମାନୋଽଯଂ ତ୍ରିଲୋକୀଂ ଵିଚରନ୍ହରଃ
ପ୍ରମଥମାନେ ସେବା କରୁଥିବା ହରା, ତିନି ଲୋକରେ ଘୁଞ୍ଚିଘୁଞ୍ଚି ଫିରୁଥିଲେ।
ଅଥାଯାଂତଂ ମହାକାଲଂ ତ୍ରିନେତ୍ରଂ ସର୍ପକୁଂଡଲମ୍
ତାପରେ ମହାକାଳ, ତିନି ଆଖି ଓ ସର୍ପ କୁଣ୍ଡଳ ପିନ୍ଧିଥିବା, ଆସିଲେ।
ପପାତ ଦଂଡଵଦ୍ଭୂମୌ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତଂ ଗରୁଡଧ୍ଵଜଃ
ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଗରୁଡ଼ ଧ୍ୱଜ ଭୂମିରେ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପଡ଼ିଗଲେ।
ନିପେତୁଃ ପ୍ରଣିପତ୍ଯୈନଂ ପ୍ରଣତଃ କମଲାପତିଃ
ସେମାନେ ସମ୍ମାନ କରି ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ; କମଳାପତି ମଧ୍ୟ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇଲେ।
କ୍ଷୀରୋଦମଥନୋ ତାଂ ପ୍ରାହ ପଦ୍ମାଲଯାଂ ହରିଃ 4.1.31.
କ୍ଷୀରସାଗର ମଥନ କରିଥିବା ହରି, ପଦ୍ମାଳୟାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଧନ୍ଯୋଽହଂ ଦେଵି ସୁଶ୍ରୋଣି ଯତ୍ପଶ୍ଯାଵୋ ଜଗତ୍ପତିମ୍
ସୁନ୍ଦର କଟି ଥିବା ଦେବୀ, ଆମେ ଜଗତ୍ପତିଙ୍କୁ ଦେଖିପାରୁଛୁ ବୋଲି ମୁଁ ଧନ୍ୟ।
ଅନାଦିଃ ଶରଣଃ ଶାଂତଃ ପରଃ ଷଡ୍ଵିଂଶସଂମିତଃ
ସେ ଆଦିହୀନ, ସରଣାର୍ଥୀଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ, ଶାନ୍ତ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଏବଂ ଛବିଶି ଗଣନାରେ ଅପରିମିତ।
ସର୍ଵଭୂତାଂତରାତ୍ମାଽଯଂ ସର୍ଵେଷାଂ ସର୍ଵଦଃ ସଦା
ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଅନ୍ତରାତ୍ମା, ସବୁବେଳେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେଇଥିବା।
ଧିଯା ପଶ୍ଯଂତି ହୃଦଯେ ସୋଯମଦ୍ଯ ସମୀକ୍ଷ୍ଯତାମ୍
ବୁଦ୍ଧି ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁମାନେ ହୃଦୟରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି, ସେଇ ଭଗବାନ୍ ଆଜି ଏଠାରେ ସାକ୍ଷାତ୍ ଦେଖାଯାଉନ୍ତୁ।
ଯଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ଲଭ୍ଯତେ ମାନଵୈର୍ଭୁଵି
ଯାହାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଏଇ ପୃଥିବୀରେ ମଣିଷମାନେ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ପାଉନାହାନ୍ତି।