ଵ୍ରଜଂତୁ ଵିଜ୍ଵରାଃ ସର୍ଵେ ନ ସ ଵଃ ପଦମିଚ୍ଛତି
ସମସ୍ତେ ଚିନ୍ତା ଛାଡ଼ି ଚଲିଯାଅନ୍ତୁ; ସେ ତୁମେମାନେ ଚାହିଁଥିବା ସ୍ଥାନ ଚାହୁଁନାହାନ୍ତି।
ନ ତସ୍ମାଦ୍ଭଗଵଦ୍ଭକ୍ତାଦ୍ଭେତଵ୍ଯଂ କେନଚିତ୍କ୍ଵଚିତ୍
ଭଗବାନଙ୍କ ଭକ୍ତଙ୍କୁ କେହି କେବେ କୌଣସି ଠାରେ ଭୟ କରିବାକୁ ଦରକାର ନାହିଁ।
ଆରାଧ୍ଯ ଵିଷ୍ଣୁଂ ଦେଵେଶଂ ଲବ୍ଧ୍ଵା ତସ୍ମାତ୍ସ୍ଵକାଂକ୍ଷିତମ୍
ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପୂଜି, ଯେଉଁ ଇଚ୍ଛା ଥିଲା ତାହା ପାଇଲେ—
ନିଶମ୍ଯେତି ଚ ଗୀର୍ଵାଣାଃ ପ୍ରଣୀତଂ ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଵଚଃ 4.1.20.
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଦେବତାମାନେ ଅତି ଆଗ୍ରହରେ ଶୁଣିଲେ।
ଅଥ ନାରାଯଣୋ ଦେଵସ୍ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦୃଢମାନସମ୍
ତାପରେ ନାରାୟଣ ଦେବ, ତାଙ୍କୁ ଦୃଢ଼ ମନରେ ଦେଖିଲେ—
ଶ୍ରୀଵିଷ୍ଣୁରୁଵାଚ ପ୍ରସନ୍ନୋସ୍ମି ମହାଭାଗ ଵରଂ ଵରଯ ସୁଵ୍ରତ
ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁ କହିଲେ: ମୁଁ ତୁମ ପ୍ରତି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ, ମହାଭାଗ୍ୟବାନ; ନିଜ ଇଚ୍ଛା ଅନୁସାରେ ବର ମାଗ।
ଵଚୋଽମୃତଂ ସମାକର୍ଣ୍ଯ ପର୍ଯୁନ୍ମୀଲ୍ଯ ଵିଲୋଚନେ
ଏହି ଅମୃତ ଦ୍ୱନି ଶୁଣି, ସେ ଆଖି ଡେଗି ଖୋଲିଲେ।
ପ୍ରତ୍ଯଗ୍ରଵିକସନ୍ନୀଲୋତ୍ପଲାନାଂ ନିକୁରଂବକୈଃ
ତାଜା ଫୁଟିଥିବା ନୀଳ କମଳର ଗୁଛ ଦ୍ୱାରା—
ଲକ୍ଷ୍ମୀଦେଵୀକଟାକ୍ଷୋଘୈଃ କଟାକ୍ଷିତମିଵାଖିଲମ୍
ଲକ୍ଷ୍ମୀଦେବୀଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିର ଝରଣାରେ ସମସ୍ତ କିଛି ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ପାଇଥିବା ପରି ଲାଗୁଥିଲା।
ପ୍ରୋଦ୍ଯତ୍କାଦଂବିନୀମଧ୍ଯ ଵିଦ୍ଯୁଦ୍ଦାମସମାନରୁକ୍
ଉଠୁଥିବା ମେଘ ମଧ୍ୟରେ, ବିଜୁଳିର ରେଖା ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।
ନଭୋ ନିକଷ ପାଷାଣୋ ମେରୁକାଂଚନ ରେଖିତଃ
ଆକାଶଟିଏ ପରୀକ୍ଷାପାଷାଣ ପରି, ମେରୁ ପାହାଡ଼ର ସୁନା ରେଖାରେ ଚିହ୍ନିତ।
ସୁନୀଲଗଗନଂ ଯଦ୍ଵଦ୍ଭୂଷିତଂ ତୁ କଲାଵତା
ଯେପରି ନୀଳ ଆକାଶ ଚନ୍ଦ୍ରମା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ।
ଦଂଡଵତ୍ପ୍ରଣିପତ୍ଯାଥ ପରିତଃ ପରିଲୁଠ୍ଯ ଚ
ତାପରେ ସେ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କରି, ଚାରିପାଖରେ ଗଡ଼ିଗଡ଼ି ଗଲେ।
ନାରଦେନ ସନଂଦେନ ସନକେନ ସୁସଂସ୍ତୁତଃ 4.1.20.
ନାରଦ, ସନନ୍ଦ, ସନକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବଡ଼ ଭାବରେ ସ୍ତୁତି ପାଇଲେ।
ସ୍ପର୍ଶନାଦ୍ଦେଵଦେଵସ୍ଯ ସୁସଂସ୍କୃତମଯୀ ଶୁଭା
ଦେବମାନଙ୍କ ଦେବଙ୍କ ସ୍ପର୍ଶରେ, ଶୁଭ ଓ ଉତ୍ତମ ଦେହ ମିଳିଲା।
ନ ତୃପ୍ତିମଧିଗଚ୍ଛାମି ଶୃଣ୍ଵନ୍ଵାରାଣସୀକଥାମ୍
ମୁଁ ବାରାଣସୀର କଥା ଶୁଣି ଆତ୍ମାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣତା ଅନୁଭବ କରିପାରୁନାହିଁ।
ଅନୁଗ୍ରହୋ ଯଦି ମଯି ଯୋଗ୍ଯୋସ୍ମି ଶ୍ରଵଣେ ଯଦି
ମୋ ଉପରେ ତୁମର କୃପା ଥିଲେ ଏବଂ ମୁଁ ଶୁଣିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ହେଉଥିଲି,
କୋସୌ ଭୈରଵନାମାତ୍ର କାଶିପୁର୍ଯାଂ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତଃ
ଏହି କାଶୀନଗରରେ ଥିବା ଭୈରବ କିଏ?
କଥମାରାଧିତଶ୍ଚୈଵ ସିଦ୍ଧିଦଃ ସାଧକସ୍ଯ ଵୈ
ସେ କିପରି ପୂଜିତ ହୁଅନ୍ତି ଏବଂ ସାଧକଙ୍କୁ କିପରି ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥାନ୍ତି?
ତଥା ନ କସ୍ଯଚିନ୍ମନ୍ଯେ ତତୋ ଵକ୍ଷ୍ଯାମ୍ଯଶେଷତଃ
ମୁଁ ଏହିପରି କାହାକୁ ମଧ୍ୟ ଭାବେ ନାହିଁ, ତେଣୁ ମୁଁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ କହିବି।
ପ୍ରାଦୁର୍ଭାଵଂ ଭୈରଵସ୍ଯ ମହାପାତକନାଶନମ୍
ଭୈରବଙ୍କର ପ୍ରକଟି ମହାପାପକୁ ନଶ୍ୱନ କରେ।
ପାଣିଭ୍ଯାଂ ପରିତଃ ପ୍ରପୀଡ୍ଯ ସୁଦୃଢଂ ନିଶ୍ଚୋତ୍ଯ ନିଶ୍ଚୋତ୍ଯ ଚ ବ୍ରହ୍ମାଂଡଂ ସକଲଂ ପଚେଲିମରସାଲୋଚ୍ଚୈଃ ଫଲାଭଂ ମୁହୁଃ
ହାତରେ ଭଲଭାବେ ଚାପି, ପୁଣିପୁଣି ଚିପି, ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡକୁ ପଚେଲିମା ଫଳର ରସରେ ଫଳ ଭଳି ପୁଣିପୁଣି ଚିପାଯାଉଛି।
କୁଂଭଯୋନେ ନ ଵେତ୍ତ୍ଯେଵ ମହିମାନଂ ମହେଶିତୁଃ
ଘଡ଼ିରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ମହାଦେବଙ୍କର ମହିମାକୁ ଠିକ୍ ଭାବେ ଜାଣିପାରେ ନାହିଁ।
ନ ଚିତ୍ରମତ୍ର ଭୂଦେଵ ଭଵମାଯା ଦୁରତ୍ଯଯା
ହେ ପୃଥିବୀର ଦେବତା, ଏଠାରେ କିଛି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ନୁହେଁ, କାରଣ ଭବମାୟାକୁ ଜୟ କରିବା ଅତି କଠିନ।
ଵେଦଯେଦ୍ଯଦିଚାତ୍ମାନଂ ସ ଏଵ ପରମେଶ୍ଵରଃ 4.1.31.
ଯିଏ ନିଜକୁ ଜାଣେ, ସେଠି ନିଜେ ପରମେଶ୍ୱର।
ସ ସର୍ଵଗୋପି ନେକ୍ଷ୍ଯେତ ସ୍ଵାତ୍ମାରାମୋ ମହେଶ୍ଵରଃ
ସେ ସବୁଠାରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଦେଖାଯାଉନାହାନ୍ତି; ମହାଦେବ ନିଜରେ ଆନନ୍ଦ ପାଆନ୍ତି।
ପୁରା ପିତାମହଂ ଵିପ୍ର ମେରୁଶୃଂଗେ ମହର୍ଷଯଃ
ପୁରୁଣା କାଳରେ, ପିତାମହ ଓ ମହାର୍ଷିମାନେ ମେରୁ ପର୍ବତର ଶିଖରରେ ଥିଲେ,
ସମା ଯଯା ମହେଶସ୍ଯ ମୋହିତୋ ଲୋକସଂଭଵଃ
ଯାହା ଦ୍ୱାରା ମହେଶ୍ୱର ସହିତ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ଉତ୍ପତ୍ତି ମୋହିତ ହୋଇଥିଲା।
ଜଗଦ୍ଯୋନିରହଂ ଧାତା ସ୍ଵଯଂଭୂରେକ ଈଶ୍ଵରଃ
ମୁଁ ଏହି ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ମୂଳ, ପାଳକ, ନିଜେ ଉତ୍ପନ୍ନ, ଏକମାତ୍ର ଈଶ୍ୱର।
ପ୍ରଵର୍ତକୋ ହି ଜଗତାମହମେକୋ ନିଵର୍ତକଃ
ମୁଁ ଏକାମାତ୍ର ଏହି ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭକାରୀ ଏବଂ ମୁଁ ଏକାମାତ୍ର ଏହାର ସମାପ୍ତିକାରୀ।