ପରିତଃ ପରିଵେଷାଭଂ ସୂର୍ଯସ୍ଯୋଚ୍ଚୈଃ ସ୍ଫୁରତ୍ପ୍ରଭମ୍
ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଘେରି, ମଧ୍ୟାହ୍ନ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ତେଜ ଦେଉଥିଲେ,
ଭୂତାଵଲୀ ତମାଲୋକ୍ଯ ସ୍ଫୁରଚ୍ଚକ୍ରସୁଦର୍ଶନମ୍
ସେ ଭୂତମାନେ, ତାଙ୍କୁ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ସହ ଦେଖି,
ଅତୀଵ ନିଷ୍କଂପହୃଦଂ ଗୋଵିଦାର୍ପିତଚେତସମ୍
ତାଙ୍କର ହୃଦୟ କିଛି ମଧ୍ୟ ଅଡ଼ିଗଲା ନାହିଁ, ମନ ଗୋବିନ୍ଦରେ ଲଗିଥିଲା,
ସାପି ପ୍ରତ୍ଯୁତଭୀତାତଂ ଧ୍ରୁଵଂ ଧ୍ରୁଵଵିନିଶ୍ଚଯମ୍ 4.1.20.
ସେ ମଧ୍ୟ, ଧ୍ରୁବଙ୍କ ଅଟୁଟ ସଙ୍କଳ୍ପ ଦେଖି, ଆଉ ଭୟଭୀତ ହେଲେ।
ଗର୍ଜତ୍କାଦଂବିନୀଜାଲଂ ଵ୍ଯୋମ୍ନି ଵୈ ଵ୍ଯାକୁଲଂ ଯଥା
ଆକାଶରେ ଗଜଗଜା ମେଘମାଳା ଯେପରି ଉତ୍ତେଜିତ ହୁଏ,
ଅଥ ଜଂଭାରିଣା ସାର୍ଧଂ ଭୀତାଃ ସର୍ଵେ ଦିଵୌକସଃ
ତାପରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ସହ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଭୟଭୀତ ହେଲେ।
ନତ୍ଵା ଵିଜ୍ଞାପଯାମାସୁଃ ପରିଷ୍ଟୁତ୍ଯା ପିତାମହମ୍
ସେମାନେ ଶିର ନମାଇ, ପିତାମହଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଓ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ।
ତପତା ତାପିତାଃ ସର୍ଵେ ତ୍ରିଲୋକୀ ତଲଵାସିନଃ
ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟାରେ ତିନି ଲୋକର ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ।
ସମ୍ଯକ୍ସଂଵିଦ୍ମହେ ତାତ ଧୁଵସ୍ଯ ନ ମନୀଷିତମ୍
ପ୍ରିୟ, ଆମେ ଭଲଭାବରେ ଜାଣୁଛୁ ଯେ ଧ୍ରୁବଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ଆମ ଇଚ୍ଛା ସମାନ ନୁହେଁ।
ଇତି ଵିଜ୍ଞାପିତୋ ଦେଵୈର୍ଵିହସ୍ଯ ଚତୁରାନନଃ
ଦେବତାମାନେ ଏଭଳି କହିଲେ, ଚତୁରମୁଖ ବ୍ରହ୍ମା ହସିଲେ।
ଵ୍ରଜଂତୁ ଵିଜ୍ଵରାଃ ସର୍ଵେ ନ ସ ଵଃ ପଦମିଚ୍ଛତି
ସମସ୍ତେ ଚିନ୍ତା ଛାଡ଼ି ଚଲିଯାଅନ୍ତୁ; ସେ ତୁମେମାନେ ଚାହିଁଥିବା ସ୍ଥାନ ଚାହୁଁନାହାନ୍ତି।
ନ ତସ୍ମାଦ୍ଭଗଵଦ୍ଭକ୍ତାଦ୍ଭେତଵ୍ଯଂ କେନଚିତ୍କ୍ଵଚିତ୍
ଭଗବାନଙ୍କ ଭକ୍ତଙ୍କୁ କେହି କେବେ କୌଣସି ଠାରେ ଭୟ କରିବାକୁ ଦରକାର ନାହିଁ।
ଆରାଧ୍ଯ ଵିଷ୍ଣୁଂ ଦେଵେଶଂ ଲବ୍ଧ୍ଵା ତସ୍ମାତ୍ସ୍ଵକାଂକ୍ଷିତମ୍
ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପୂଜି, ଯେଉଁ ଇଚ୍ଛା ଥିଲା ତାହା ପାଇଲେ—
ନିଶମ୍ଯେତି ଚ ଗୀର୍ଵାଣାଃ ପ୍ରଣୀତଂ ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଵଚଃ 4.1.20.
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଦେବତାମାନେ ଅତି ଆଗ୍ରହରେ ଶୁଣିଲେ।
ଅଥ ନାରାଯଣୋ ଦେଵସ୍ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦୃଢମାନସମ୍
ତାପରେ ନାରାୟଣ ଦେବ, ତାଙ୍କୁ ଦୃଢ଼ ମନରେ ଦେଖିଲେ—
ଶ୍ରୀଵିଷ୍ଣୁରୁଵାଚ ପ୍ରସନ୍ନୋସ୍ମି ମହାଭାଗ ଵରଂ ଵରଯ ସୁଵ୍ରତ
ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁ କହିଲେ: ମୁଁ ତୁମ ପ୍ରତି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ, ମହାଭାଗ୍ୟବାନ; ନିଜ ଇଚ୍ଛା ଅନୁସାରେ ବର ମାଗ।
ଵଚୋଽମୃତଂ ସମାକର୍ଣ୍ଯ ପର୍ଯୁନ୍ମୀଲ୍ଯ ଵିଲୋଚନେ
ଏହି ଅମୃତ ଦ୍ୱନି ଶୁଣି, ସେ ଆଖି ଡେଗି ଖୋଲିଲେ।
ପ୍ରତ୍ଯଗ୍ରଵିକସନ୍ନୀଲୋତ୍ପଲାନାଂ ନିକୁରଂବକୈଃ
ତାଜା ଫୁଟିଥିବା ନୀଳ କମଳର ଗୁଛ ଦ୍ୱାରା—
ଲକ୍ଷ୍ମୀଦେଵୀକଟାକ୍ଷୋଘୈଃ କଟାକ୍ଷିତମିଵାଖିଲମ୍
ଲକ୍ଷ୍ମୀଦେବୀଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିର ଝରଣାରେ ସମସ୍ତ କିଛି ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ପାଇଥିବା ପରି ଲାଗୁଥିଲା।
ପ୍ରୋଦ୍ଯତ୍କାଦଂବିନୀମଧ୍ଯ ଵିଦ୍ଯୁଦ୍ଦାମସମାନରୁକ୍
ଉଠୁଥିବା ମେଘ ମଧ୍ୟରେ, ବିଜୁଳିର ରେଖା ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।
ନଭୋ ନିକଷ ପାଷାଣୋ ମେରୁକାଂଚନ ରେଖିତଃ
ଆକାଶଟିଏ ପରୀକ୍ଷାପାଷାଣ ପରି, ମେରୁ ପାହାଡ଼ର ସୁନା ରେଖାରେ ଚିହ୍ନିତ।
ସୁନୀଲଗଗନଂ ଯଦ୍ଵଦ୍ଭୂଷିତଂ ତୁ କଲାଵତା
ଯେପରି ନୀଳ ଆକାଶ ଚନ୍ଦ୍ରମା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ।
ଦଂଡଵତ୍ପ୍ରଣିପତ୍ଯାଥ ପରିତଃ ପରିଲୁଠ୍ଯ ଚ
ତାପରେ ସେ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କରି, ଚାରିପାଖରେ ଗଡ଼ିଗଡ଼ି ଗଲେ।
ନାରଦେନ ସନଂଦେନ ସନକେନ ସୁସଂସ୍ତୁତଃ 4.1.20.
ନାରଦ, ସନନ୍ଦ, ସନକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବଡ଼ ଭାବରେ ସ୍ତୁତି ପାଇଲେ।
ସ୍ପର୍ଶନାଦ୍ଦେଵଦେଵସ୍ଯ ସୁସଂସ୍କୃତମଯୀ ଶୁଭା
ଦେବମାନଙ୍କ ଦେବଙ୍କ ସ୍ପର୍ଶରେ, ଶୁଭ ଓ ଉତ୍ତମ ଦେହ ମିଳିଲା।
ନ ତୃପ୍ତିମଧିଗଚ୍ଛାମି ଶୃଣ୍ଵନ୍ଵାରାଣସୀକଥାମ୍
ମୁଁ ବାରାଣସୀର କଥା ଶୁଣି ଆତ୍ମାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣତା ଅନୁଭବ କରିପାରୁନାହିଁ।
ଅନୁଗ୍ରହୋ ଯଦି ମଯି ଯୋଗ୍ଯୋସ୍ମି ଶ୍ରଵଣେ ଯଦି
ମୋ ଉପରେ ତୁମର କୃପା ଥିଲେ ଏବଂ ମୁଁ ଶୁଣିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ହେଉଥିଲି,
କୋସୌ ଭୈରଵନାମାତ୍ର କାଶିପୁର୍ଯାଂ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତଃ
ଏହି କାଶୀନଗରରେ ଥିବା ଭୈରବ କିଏ?
କଥମାରାଧିତଶ୍ଚୈଵ ସିଦ୍ଧିଦଃ ସାଧକସ୍ଯ ଵୈ
ସେ କିପରି ପୂଜିତ ହୁଅନ୍ତି ଏବଂ ସାଧକଙ୍କୁ କିପରି ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥାନ୍ତି?
ତଥା ନ କସ୍ଯଚିନ୍ମନ୍ଯେ ତତୋ ଵକ୍ଷ୍ଯାମ୍ଯଶେଷତଃ
ମୁଁ ଏହିପରି କାହାକୁ ମଧ୍ୟ ଭାବେ ନାହିଁ, ତେଣୁ ମୁଁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ କହିବି।