ଭଲ୍ଲୂକାକାରସର୍ଵାଂଗ ଉଷ୍ଟ୍ରଲଂବଶିରୋଧରଃ
ସେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦେହରେ ଭାଲୁ ଆକୃତି ଧାରଣ କରି, ଉଠ ଓ ଗଳା ଉଠର ଭଳି ଲଟକିଥିଲା।
ତଂ ଵ୍ଯାଘ୍ରଵଦନଃ କଶ୍ଚିଦ୍ଵ୍ଯାଦାଯ ଵିକଟାନନମ୍
ଅନ୍ୟେଜଣ ବ୍ୟକ୍ତି ବାଘର ମୁହଁ ଧାରଣ କରି, ଭୟଙ୍କର ମୁହଁ ଡେଙ୍ଗାଇ ଖୋଲିଥିଲେ।
ରଯାତ୍ତୁ ମାଂସକଂ ଭୁଂଜନ୍କଶ୍ଚିଦ୍ଵିକଟଦଂଷ୍ଟ୍ରକଃ
ଅନ୍ୟେଜଣ ଭୟଙ୍କର ଦାନ୍ତ ନେଇ, ଭୂମିରୁ ମାଂସ ଖାଉଥିଲେ।
ଅତିତୀକ୍ଷ୍ଣୈର୍ଵିଷାଣାଗ୍ରୈସ୍ତଟାନୁଚ୍ଚାନ୍ଵିଦାରଯନ୍ 4.1.20.
ଅତ୍ୟନ୍ତ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶିଙ୍ଗର ଟିପ୍ପାରେ ଜମିକୁ ଚିରି, ଉଠାଇ ଦେଉଥିଲେ।
କଶ୍ଚିଦ୍ଧି ପନ୍ନଗୀ ଭୂଯ ଫଟାଟୋପଭଯାନକଃ
ଅନ୍ୟେଜଣ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ସର୍ପ ଆକୃତି ଧାରଣ କରି, ତାଙ୍କର ଫଣାର ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦରେ ସବୁକୁ ଭୟଭୀତ କରୁଥିଲେ।
କଶ୍ଚିଚ୍ଚ ମହିଷାକାରଃ କ୍ଷିପଞ୍ଶୃଂଗାଗ୍ରତୋ ଗିରୋନ୍
ଅନ୍ୟେଜଣ ମହିଷ ଆକୃତି ଧାରଣ କରି, ଶିଙ୍ଗର ଟିପ୍ପାରେ ପାହାଡ଼ ଛାଡ଼ି ମାରୁଥିଲେ।
କଶ୍ଚିଦ୍ଦାଵାନଲାଲୀଢ ଖର୍ଜୂରଦ୍ରୁମସନ୍ନିଭମ୍
ଅନ୍ୟେଜଣ ଦାହୁଛିଥିବା ଅଗ୍ନିରେ ଜଳିଯାଉଥିବା ଖଜୁରୀ ଗଛ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ମୌଲିଜୈରଭ୍ରସଂଘର୍ଷଂ କୁର୍ଵନ୍ଦୀର୍ଘକୃଶୋଦରଃ
ଲମ୍ବା ଓ ପତଳା ପେଟ ଥିବା, ମୁଣ୍ଡର ଚୁଡିଆ ଦ୍ୱାରା ମେଘକୁ ଆଘାତ କରୁଥିଲେ।
କୃପାଣପାଣିର୍ଭଗ୍ନାସ୍ଯୋ ଵାମହସ୍ତକପାଲଧୃତ୍
ତାଙ୍କର ହାତରେ ତଳୱାର ଧରିଥିଲେ, ମୁହଁ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିଲା, ବାମ ହାତରେ ଖପର ଧରିଥିଲେ।
ଵିଶାଲ ସାଲମାଦାଯ କୁର୍ଵନ୍କିଲ କିଲାରଵମ୍
ବଡ଼ ସାଳ ଗଛ ଧରି, ଭୟଙ୍କର ଓ ପୁନିପୁନି ଗର୍ଜନ କରୁଥିଲେ।
ତମଃ ସଂକେତସଦନଂ ଵ୍ଯାଘ୍ରଂ ଵୈ ଵଦନଂ ମହତ୍
ଏକ ବଡ଼ ବାଘର ମୁହଁ, ଅନ୍ଧକାର ଓ ଗୁପ୍ତତାର ଘର ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ଉଲୂକାକାରତାଂ ଧୃତ୍ଵା ଫୂତ୍କାରୈରତିଦାରୁଣୈଃ
ଉଲୁକ ଆକୃତି ଧାରଣ କରି, ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠୋର ଚିତ୍କାର କରୁଥିଲେ।
ଯକ୍ଷିଣୀ କାଚିଦାନୀଯ ରୁଦଂତଂ କସ୍ଯଚିଚ୍ଛିଶୁମ୍
ଏକ ଯକ୍ଷିଣୀ କାହାରୋ ଏକ ଦୁଃଖିତ ଶିଶୁକୁ ନେଇ ଆସିଲା।
ପିପାସିତାଦ୍ଯ ରୁଧିରଂ ତେପି ପାସ୍ଯାମ୍ଯହଂ ଧୁଵ 4.1.20.
ଆଜି ମୁଁ ତିବ୍ର ପିପାସିତ, ନିଶ୍ଚୟ ତୋର ରକ୍ତ ପିଇବି।
ଅନୀଯ ତୃଣଦାରୂଣି ପରିସ୍ତୀର୍ଯ ସମଂତତଃ
ସେ ଘାସ ଓ କାଠ ଆଣି, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ପିଛାଇଦେଲା।
ଵେତାଲୀ ରୂପମାସ୍ଥାଯ ଭଂକ୍ତ୍ଵା କାଚିତ୍ତରୂନ୍ଗିରୀନ୍
ଏକ ବେତାଳି ଅନ୍ୟ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ବିଭିନ୍ନ ପାହାଡ଼ ଶିଖର ଭାଙ୍ଗିଦେଲା।
ଅନ୍ଯା ସୁନୀତିରୂପେଣ ତମଭିପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ଦୂରତଃ
ଅନ୍ୟ ଜଣେ ସୁନୀତି ରୂପ ଧାରଣ କରି, ସେଠାରୁ ଦୂରରେ ଥିବା ସେଉଁଠି ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଉଵାଚ ଚ ଵଚଶ୍ଚାଟୁ ବହୁମାଯା ଵିନିର୍ମିତମ୍
ସେ ବହୁ ଚତୁରାଇ ଓ ମିଥ୍ୟା ସହିତ ମଧୁର କଥା କହିଲେ।
ତ୍ଵଦେକଶରଣାଂ ଵତ୍ସ ବତ ମୃତ୍ଯୁର୍ଜିଘାଂସତି
ହା ବଳକ, ତୁମେ ମୋ ପାଖରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛ, କିନ୍ତୁ ମୃତ୍ୟୁ ତୁମକୁ ନଶ୍ଟ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛି।
ପ୍ରତିଗ୍ରାମଂ ପ୍ରତିପୁରଂ ପ୍ରତ୍ଯଧ୍ଵଂ ପ୍ରତିକାନନମ୍
ଗାଁରୁ ଗାଁ, ସହରରୁ ସହର, ପଥରୁ ପଥ, ଜଙ୍ଗଲରୁ ଜଙ୍ଗଲ—
ଯଦା ପ୍ରଭୃତି ରେ ବାଲ ନିରଗାତ୍ତପସେ ଭଵାନ୍
ଏ ବାଳକ, ଯେଉଁଦିନ ତୁମେ ତ୍ୟାଗ ଓ ତପସ୍ୟା ପାଇଁ ବାହାରିଗଲା, ସେଠାରୁ—
ତୈସ୍ତୈଃ ସପତ୍ନୀଦୁର୍ଵାକ୍ଯୈର୍ଦୁନୋପି ତ୍ଵଂ ଯଥାର୍ଭକ
ସହପତ୍ନୀମାନଙ୍କର କଠୋର କଥାରେ, ତୁମେ ଏକ ଶିଶୁ ପରି ଦୁଃଖିତ ହେଉଛ।
ନ ନିଦ୍ରାମି ନ ଜାଗର୍ମି ନାଶ୍ନାମି ନ ପିବାମ୍ଯହମ୍
ମୁଁ ନ ଶୁଏ, ନ ଜାଗୁଛି, ନ ଖାଏ, ନ ପିଏ।
ନିଦ୍ରାଦରିଦ୍ରନଯନା ସ୍ଵପ୍ନେପି ନ ତଵାନନମ୍ 4.1.20.
ନିଦ୍ରାହୀନ ଚକ୍ଷୁ ନେଇ, ସ୍ବପ୍ନରେ ମଧ୍ୟ ତୋର ମୁହଁ ଦେଖିପାରୁନାହିଁ।
ତ୍ଵଦାନନପ୍ରତିନିଧିର୍ଵିଧୁର୍ଵିଧୁରଯା ମଯା
ତୋର ମୁହଁ ପରି ଚାନ୍ଦକୁ ମୁଁ ଏତେ ଦୁଃଖିତ କରିଦେଇଛି।
ତ୍ଵଦାଲାପସମାଲାପଂ କଲଯନ୍କିଲକାକଲୀମ୍
ତୋର କଥା ଓ ମୋର କଥା ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ମୁଁ ମୃଦୁ ଗୁଙ୍ଗୁନାହୁଁ।
ତ୍ଵଦଂଗସଂଗମଧୁରୋ ଧ୍ରୁଵଧୂପିତଯାମଯା
ତୋର ଦେହ ସଂସ୍ପର୍ଶର ମାଧୁର୍ଯ୍ୟ, ନିଶ୍ଚୟ ମୋ ଜ୍ୱରରେ ଜଳିଯାଉଛି।
କେ ଦେଶାଃ କାଶ୍ଚ ସରିତଃ କେ ଶୈଲାସ୍ତ୍ଵତ୍କୃତେ ଧ୍ରୁଵ
ତୋର ପାଇଁ କେଉଁ ଦେଶ, କେଉଁ ନଦୀ, କେଉଁ ପାହାଡ଼ ଅଛି, କହ।
ଅଧ୍ରୁଵଂ ସର୍ଵମେଵୈତତ୍ପଶ୍ଯଂତ୍ଯଂଧୀକୃତାସ୍ମ୍ଯହମ୍
ଏ ସବୁ କିଛି ଅସ୍ଥାୟୀ; ଏହାକୁ ଦେଖି, ମୋ ଦୃଷ୍ଟି ଅନ୍ଧା ହେଉଛି।
ମୃଦୁଲାନି ତଵାଂଗାନି କ୍ଵେମାନି କ୍ଵ ତପସ୍ତ୍ଵିଦମ୍
ତୋର ଦେହ ମୃଦୁ, ଏହି ତପସ୍ୟା ଏଠାରେ କେଉଁଠି ମିଳିବ?