ଯାଯଜୂକେ କୁଲେ ଜନ୍ମ କ୍ଵକ୍ଵ ମେ ଵ୍ଯସନଂ ତଥା
ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା ପରିବାରରେ ଜନ୍ମ—ସେ କେଉଁଠି, ଆଉ ମୋ ଦୁଃଖ କେଉଁଠି?
ଭିକ୍ଷିତୁଂ ନାଧିଗଚ୍ଛାମି ନ ମେ ପରିଚିତଃ କ୍ଵଚିତ୍
ମୁଁ ଭିକ୍ଷା ମାଗିପାରୁନି; ମୋର କେଉଁଠି ଜଣାଶୁଣା ନାହିଁ।
ସଦାଭ୍ଯୁଦିତେ ଭାନୌ ପ୍ରସୂର୍ମେ ମୃଷ୍ଟଭୋଜନମ୍
ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ହେଲେ, ମୋ ମା ମୋତେ ସଦା ସୁସ୍ୱାଦୁ ଖାଦ୍ୟ ଦେଉଥିଲେ।
ଇତି ଚିଂତଯତସ୍ତସ୍ଯ ଭାନୁରସ୍ତାଚଲଂ ଗତଃ
ସେ ଏଭଳି ଚିନ୍ତା କରୁଥିବାବେଳେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପାହାଡ଼ ପଛକୁ ଲୁଚିଗଲା।
ମହୋପହାରାନାଦାଯ ନଗରାଦ୍ବହିରଭ୍ଯଗାତ୍
ବଡ଼ ବଡ଼ ଉପହାର ନେଇ ସେ ସହରରୁ ବାହାରିଗଲା।
ପକ୍ଵାନ୍ନଗଂଧମାଘ୍ରାଯ କ୍ଷୁଧିତଃ ସ ତମନ୍ଵଗାତ୍ 4.1.13.
ପାକା ଖାଦ୍ୟର ସୁଗନ୍ଧ ଶୁଣି, ଭୋକା ଥିବା ସେ ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କଲା।
ପଲାଯମାନୋ ନିହତଃ କ୍ଷଣାତ୍ପଂଚତ୍ଵମାଗତଃ
ପଳାଇବା ବେଳେ, ସେ ମାରାଯାଇ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲା।
କୁଲାଚାରପ୍ରତୀପୋଯଂ ପିତ୍ରୋର୍ଵାକ୍ଯପରାଙ୍ମୁଖଃ 4.1.13.
ସେ କୁଳର ଆଚାରକୁ ବିପରୀତ କରେ ଏବଂ ପିତାମାତାଙ୍କ କଥାକୁ ଅଗ୍ରାହ୍ୟ କରେ।
କଲିଂଗରାଜୋଭଵିତାଽଧୁନାଵିଧୁତକଲ୍ମଷଃ 4.1.13.
କଳିଙ୍ଗର ରାଜା ଏବେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହେବେ।
ସ୍ଵାର୍ଥଦୀପଦଶୋଦ୍ଯୋତ ଲିଂଗମୌଲି ତମୋହରଃ 4.1.13.
ଲିଙ୍ଗର ମୁଣ୍ଡରେ ଯେଉଁ ମଣି ଅଛି, ସେ ନିଜ ଆଲୋକରେ ଚମକୁଛି ଏବଂ ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରୁଛି।
ତାଵତ୍ତତାପ ସ ତପସ୍ତ୍ଵଗସ୍ଥିପରିଶେଷିତମ୍ 4.1.13.
ସେ ଏତେ ତପସ୍ୟା କଲେ ଯେ ତାଙ୍କ ଦେହରେ କେବଳ ଚର୍ମ ଓ ହାଡ଼ ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଗଲା।
କ୍ରୂରଦୃଗ୍ଵୀକ୍ଷତେ ଯାଵତ୍ପୁନଃପୁନରିଦଂ ଵଦନ୍ 4.1.13.
ସେ କ୍ରୂର ଦୃଷ୍ଟିରେ ବାରମ୍ବାର ଏହି କଥା କହି ଦେଖୁଛନ୍ତି।
ଦେଵେନ ଦତ୍ତା ଯେ ତୁଭ୍ଯଂ ଵରାଃ ସଂତୁ ତଥୈଵ ତେ 4.1.13.
ଦେବତା ତୁମକୁ ଯେଉଁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇଛନ୍ତି, ସେଗୁଡ଼ିକ ଏଭଳି ଅବିଚଳିତ ରହିବ।
ପୁର୍ଯାଂ ଯକ୍ଷେଶ୍ଵରାଣାଂ ତେ ସ୍ଵରୂପମିତି ଵର୍ଣିତମ୍
ନଗରରେ ଯକ୍ଷମାନଙ୍କର ଏହି ନିଜସ୍ୱ ରୂପ ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଛି।
ରମ୍ଯଂ ମଧୁଵନଂ ପ୍ରାପ ଯମୁନାଯାସ୍ତଟେ ମହତ
ସେ ଯମୁନା ନଦୀର ବଡ଼ ପାଡ଼ରେ ଥିବା ଆନନ୍ଦମୟ ମଧୁବନକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ଆଦ୍ଯଂ ଭଗଵତଃ ସ୍ଥାନଂ ତତ୍ପୁଣ୍ଯଂ ହରିମେଧସଃ
ଏହିଠାରେ ଭଗବାନ ହରିଙ୍କର ପ୍ରାଚୀନ ଏବଂ ପବିତ୍ର ନିବାସ ଅଛି।
ଜପନ୍ସ ଵାସୁଦେଵାଖ୍ଯଂ ପରଂବ୍ରହ୍ମ ନିରାମଯମ୍
ସେ ନିର୍ମଳ ଏବଂ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମ ବାସୁଦେବଙ୍କ ନାମ ଜପ କରିଲେ।
ହରିର୍ହରିତ୍ସୁ ସର୍ଵାସୁ ହରିର୍ହରିମରୀଚିଷୁ
ହରି ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀରେ ଏବଂ ହରିଙ୍କ ରଶ୍ମିରେ ବି ଅଛନ୍ତି।
ଜଲେ ଶାଲୂରକୂର୍ମାଦି ରୂପେଣ ଭଗଵାନ୍ହରିଃ
ପାଣିରେ ଭଗବାନ ହରି ଶାଳୁର ମାଛ, କଚ୍ଛପ ଓ ଅନ୍ୟ ରୂପ ଧାରଣ କରନ୍ତି।
ଅନଂତରୂପଃ ପାତାଲେ ଗଗନେଽନଂତସଂଜ୍ଞକଃ
ପାତାଳରେ ସେ ଅନେକ ରୂପରେ ଅଛନ୍ତି, ଆକାଶରେ ତାଙ୍କୁ ଅନନ୍ତ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଦେଵେଷୁ ଯୋ ଵସେନ୍ନିତ୍ଯଂ ଦେଵାନାଂ ଵସତିର୍ହି ଯଃ
ଯିଏ ସଦା ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବାସ କରନ୍ତି, ସେଇ ଦେବତାମାନଙ୍କର ନିବାସ।
ଵିଷ୍ଲୃଵ୍ଯାପ୍ତାଵଯଂଧାତୁର୍ଯତ୍ରସାର୍ଥକତାଂ ଗତଃ
ସେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଧାର, ସମସ୍ତ କିଛିକୁ ଭରି ରହିଛନ୍ତି, ଯେଉଁଠି ଅର୍ଥ ପୂର୍ଣ୍ଣତାକୁ ପାଏ।
ସର୍ଵେଷାଂ ଚ ହୃଷୀକାଣାମୀଶନାତ୍ପରମେଶ୍ଵରଃ
ସେ ସମସ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରିୟର ଅଧିପତି, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ନାୟକ।
ନ ଚ୍ଯଵଂତେପି ଯଦ୍ଭକ୍ତା ମହତି ପ୍ରଲଯେ ସତି 4.1.20.
ବଡ଼ ପ୍ରଳୟ ସମୟରେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ଭକ୍ତମାନେ କେବେ ଅବନତ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ।
ଇଦଂ ଚରାଚରଂ ଵିଶ୍ଵଂ ଯୋ ବଭାର ସ୍ଵଲୀଲଯା
ସେ ନିଜ ଲୀଳାରେ ଏହି ସମସ୍ତ ଚଳନଶୀଳ ଓ ଅଚଳ ବିଶ୍ୱକୁ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି।
ତସ୍ଯେକ୍ଷଣେ ସମୀକ୍ଷେତେ ନାନ୍ଯଦ୍ଵିପ୍ଣୁପଦାଦୃତେ
ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ପକାଇଲେ ସବୁ ଦେଖାଯାଏ; ପଦ୍ମପଦ ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ।
ନାନ୍ଯ ଶବ୍ଦଗ୍ରହୌ ତସ୍ଯ ଜାତୌ ଶବ୍ଦଗ୍ରହାଵପି
ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଶବ୍ଦ ଶୁଣିବାର ଅନୁଭୂତି ନାହିଁ, ଏହିପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶବ୍ଦ ଶୁଣିବାର ଅନୁଭୂତି ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ଭିତରେ ଜନ୍ମ ନେଇନାହିଁ।
ଗୋଵିଂଦଚରଣାର୍ଥାର୍ଚାଂ ତତ୍ପ୍ରିଯଂକର୍ମଵୈ ଵିନା
ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ଚରଣର ପୂଜା କିମ୍ବା ତାଙ୍କୁ ପ୍ରିୟ ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ।
ନିର୍ଦ୍ଵଂଦ୍ଵଚରଣଦ୍ଵଂଦ୍ଵଂ ତନ୍ମନୋ ମନୁତେ ହରେଃ
ହରିଙ୍କ ଦୁଇ ଚରଣକୁ ମନ ଚିନ୍ତା କରେ, ସମସ୍ତ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱକୁ ଛାଡ଼ି ଆଗେଇଯାଏ।
ଚରଣୌ ଵିଷ୍ଣୁଶରଣୌ ହିତ୍ଵା ନାରାଯଣାଂଗଣମ୍
ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଚରଣର ଆଶ୍ରୟକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ, ନାରାୟଣଙ୍କ ଅଙ୍ଗଣାକୁ ମଧ୍ୟ ତ୍ୟାଗ କରିଦିଅନ୍ତି।