ଯଦା ଯଦୈଵ ତାଂ ପୃଚ୍ଛେଦଯେଗୁଣନିଧିଃ ସୁତଃ
ଯେତେବେଳେ ଗୁଣର ଧାରୀ ପୁଅ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରେ,
ତଦା ତଦେତି ସା ବ୍ରୂଯାଦିଦାନୀଂ ସ ବହିର୍ଗତଃ
ସେ ତେବେ କହିଥାଏ: 'ସେ ଏବେ ବାହାରକୁ ଯାଇଛି।'
ଅଧୀତ୍ଯାଧ୍ଯଯନାର୍ଥଂ ସ ଦ୍ଵିତ୍ରୈର୍ମିତ୍ରୈଃ ସମଂ ଯଯୌ
ଅଧ୍ୟୟନ ପାଇଁ ସେ ଦୁଇ-ତିନି ମିତ୍ର ସହିତ ଯାଇଥିଲେ।
ନ ତତ୍କର୍ମ ଚ ତଦ୍ଵୃତ୍ତଂ କିଂଚିଦ୍ଵେତ୍ତି ସ ଦୀକ୍ଷିତଃ
ସେ ଦୀକ୍ଷିତ କିଛି କାର୍ଯ୍ୟ କିମ୍ବା ଆଚରଣ ବିଷୟରେ ଜାଣିନଥିଲେ।
ଗୃହ୍ଯୋକ୍ତେନ ଵିଧାନେନ ପାଣିଗ୍ରାହମକାରଯତ୍
ସଂସାରୀ ରୀତି ଅନୁଯାୟୀ ନିୟମରେ ହାତ ଧରିବା ବିବାହ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପନ୍ନ କଲେ ।
ଶାସ୍ତି ସ୍ନେହାର୍ଦ୍ରହୃଦଯା କ୍ରୋଧନସ୍ତେ ପିତେତ୍ଯଲମ୍ 4.1.13.
ସ୍ନେହରେ ମୃଦୁ ହୃଦୟ ନେଇ, ସେ ତୁମକୁ ଶିଖାଏ — 'ବସ, ଏତେ କ୍ରୋଧ କରିବା ଚାଲିବ ନାହିଁ, ପୁଆ ।'
ଆଚ୍ଛାଦଯାମି ତେ ନିତ୍ଯଂ ପିତୁରଗ୍ରେ କୁଚେଷ୍ଟିତମ୍
ମୁଁ ସଦା ତୁମର ଅସଦାଚାରକୁ ବାପାଙ୍କ ଆଗରେ ଲୁଚାଇ ଦେଉଛି ।
ବ୍ରାହ୍ମଣାନାଂ ଧନଂ ପୁତ୍ର ସଦ୍ଵିଦ୍ଯା ସାଧୁସଂଗମଃ
ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପାଇଁ ଧନ ହେଉଛି ସତ୍ୟ ଜ୍ଞାନ ଓ ଭଲ ଲୋକଙ୍କ ସଙ୍ଗ ।
ଇତି ରୂଢିମିହ ପ୍ରାପ୍ତାସ୍ତଵ ପୂର୍ଵପିତାମହାଃ
ଏଭଳି ତୁମ ପୂର୍ବପିତାମହମାନେ ଏଠାରେ ଖ୍ୟାତି ଲାଭ କରିଥିଲେ ।
ସଦ୍ଵିଦ୍ଯା ସୁମନୋ ଧେହି ବ୍ରାହ୍ମଣାଚାରମାଚର
ସତ୍ୟ ଜ୍ଞାନକୁ ମୂଲ୍ୟ ଦିଅ, ଶୁଭ ମନ ରଖ, ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଆଚରଣ ଅନୁସର ।
ଊନଵିଂଶତିକୋଽସି ତ୍ଵମେଷା ଷୋଡଶଵାର୍ଷିକୀ
ତୁମେ ଏଯାଁ ଏଉଁନିଶ୍ଚିତି ଉନନିଶ ବର୍ଷର ନୁହଁ, ଏଉଁ ସେ ଶୋଳ ବର୍ଷର ।
ଏତାଂ ସଂଵୃଣୁ ସଦ୍ଵୃତ୍ତାଂ ପିତୃଭକ୍ତିଯୁତା ଭଵ
ଏହି ଭଲ ଚରିତ୍ର ନାରୀକୁ ଗ୍ରହଣ କର, ବାପାଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ରଖ ।
ତତୋଽପତ୍ରପସେ କିଂ ନ ତ୍ଯଜ ଦୁର୍ଵୃତ୍ତତାଂ ଶିଶୋ
ତୁମେ କାହିଁକି ଲଜ୍ଜିତ ହେଉନାହିଁ? ମନ୍ଦ ଆଚରଣ ଛାଡ, ପୁଆ ।
ତେଭ୍ଯୋପି ନ ବିଭେଷି ତ୍ଵଂ ଶୁଦ୍ଧୋସ୍ଯୁଭଯ ଵଂଶତଃ
ତୁମେ ସେମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଭୟ କରୁନାହିଁ; ଦୁଇ ଗୋଟିଏ ବଂଶରୁ ଶୁଧ୍ଧ ଅଛ ।
ଗୃହେପି ଶିଷ୍ଯାନ୍ପଶ୍ଯୈତାନ୍ପିତୁସ୍ତେ ଵିନଯୋଚିତାନ୍
ଘରେ ମଧ୍ୟ ବାପାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟମାନେ, ଯେମାନେ ଶିଷ୍ଟ, ସେମାନେକୁ ଦେଖ ।
ଶ୍ରଦ୍ଧାଂ ଵିହାଯ ତେ ତାତେ ଵୃତ୍ତିଲୋପଂ କରିଷ୍ଯତି 4.1.13.
ତୁମେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଛାଡିଦେଲେ, ବାପାଙ୍କ ଜୀବିକା ହରାଇଯିବ ।
ଅନଂତରଂ ହସିଷ୍ଯଂତି ଯୁକ୍ତଂ ଦୀକ୍ଷିତତାସ୍ତ୍ଵିତି
ସିଘ୍ରେ ସେମାନେ ହସିବେ, 'ଏହି ହେଉଛି ତାଙ୍କର ଦୀକ୍ଷା' ବୋଲି କହିବେ ।
ମାତୁଶ୍ଚରିତ୍ରଂ ତନଯୋ ଧତ୍ତେ ଦୁର୍ଭାଷଣୈରିତି
ପୁଆ ମାଆଙ୍କ ଚରିତ୍ରକୁ କଠୋର କଥାରେ ଧାରଣ କରେ ।
ତଦଂଘ୍ରିଲୀନମନସୋ ମମ ସାକ୍ଷୀ ମହେଶ୍ଵରଃ
ମୋ ମନ ଯେଉଁଥିରେ ତାଙ୍କ ପାଦରେ ଲଗିଛି, ତାହାର ସାକ୍ଷୀ ମହେଶ୍ୱର ।
ଅହୋ ବଲୀଯାନ୍ସଵିଧିର୍ଯେନ ଜାତା ଭଵାନିତି
ବିଧି କେତେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଜନ୍ମ ନେଇଛ ।
ନ ତତ୍ଯାଜ ଚ ତଦ୍ଧର୍ମଂ ଦୁର୍ବୋଧୋ ଵ୍ଯସନୀ ଯତଃ
ସେ ଦୁଃଖ ଓ ଅବୁଝ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସେଇ ଧର୍ମକୁ ଛାଡିନାହିଁ ।
ସପାରଦାରୈର୍ଵ୍ଯସନୈରେଭିଃ କୋତ୍ର ନ ଖଂଡିତଃ
ଅନ୍ୟ ଜନଙ୍କ ଜନାନୀ ସମ୍ପର୍କର ଦୁଃଖରେ କିଏ ଏଠାରେ ଅକ୍ଷତ ରହିଛି ?
ଅର୍ପଯେଦ୍ଦ୍ଯୂତକାରାଣାଂ ସକୁପ୍ଯଂ ଵସନାଦିକମ୍
ସେ ଜୁଆଡିମାନୋଁକୁ କ୍ରୋଧରେ ବସ୍ତ୍ର ଓ ଭାଣ୍ଡପାତ୍ର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସାମଗ୍ରୀ ଦେଇଥିଲେ।
ସ୍ଵପଂତ୍ଯାସ୍ତ୍ଵେକଦାଽଽଦାଯ ଦୁରୋଦରିକରେଽର୍ପଯତ୍
ଏକଥର ସେ ଶୋଇବା ପାଇଁ ଛାଡ଼ ନେଇ ଦ୍ୱାରପାଳଙ୍କୁ ଦେଇଦେଲେ।
ଦୀକ୍ଷିତେନ ପରିଜ୍ଞାତା ଦୈଵାଦ୍ଦ୍ଯୂତକୃତଃ କରେ ପୃଷ୍ଟସ୍ତେନାଥ ନିର୍ବଂଧାଦସକୃତ୍ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚ କିମ୍
ଦୀକ୍ଷିତଜନେ ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ଜୁଆଡିଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ଚିହ୍ନି ପୁନିପୁନି ଜିଦ୍ଧି କରି ପଚାରିଲେ, 'ଏହା କଣ?'
ମମାକ୍ଷିପସି ଵିପ୍ରୋଚ୍ଚୈଃ କିଂ ମଯା ଚୌର୍ଯ କର୍ମଣା 4.1.13.
ମୁଁ କାହିଁକି ଏତେ ଉଚ୍ଚସ୍ୱରରେ ଅଭିଯୋଗ କରୁଛ, ବ୍ରାହ୍ମଣ? ମୁଁ କଣ ଚୋରି କରିଛି?
ମମ ମାତୁର୍ହି ପୂର୍ଵେ ଦ୍ଯୁର୍ଜିତ୍ଵାନୀତୋ ହି ଶାଟକଃ
ମୋ ମାଆ ଯେ ଶାଟି ଆଣିଥିଲେ, ସେଟି ପୂର୍ବରୁ ଜୁଆରେ ଜିତି ନେଇଥିଲେ।
ଅନ୍ଯେଷାଂ ଦ୍ଯୂତକର୍ତୃଣାଂ ଭୂରି ତେନାର୍ପିତଂ ଵସୁ
ସେ ଅନ୍ୟ ଜୁଆଡିମାନୋଁକୁ ବହୁତ ଧନ ଦେଇଥିଲେ।
ଭାଜନାନି ଵିଚିତ୍ରାଣି କାଂସ୍ଯ ତାମ୍ରମଯାନି ଚ
ତାଲି, ପିତଳ ଓ ତାମ୍ବାର ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଭାଣ୍ଡପାତ୍ର ମଧ୍ୟ ଥିଲା।
ନ ତେନ ସଦୃଶଃ କଶ୍ଚିଦାକ୍ଷିକୋ ଭୂମିମଂଡଲେ
ପୃଥିବୀରେ ତାଙ୍କ ପରି ଜୁଆ ଖେଳୁଥିବା କେହି ନଥିଲେ।