ତପୋଭିର୍ବହୁଭିସ୍ସୋଯଂ ଶୋଣାଦ୍ରୀଶମତୋଷଯତ୍
ଅନେକ ତପସ୍ୟା କରି, ସେ ଶୋଣାଦ୍ରୀର ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିଥିଲେ।
ପ୍ରଖ୍ଯାତାଶ୍ଚ ପ୍ରକାଶଂତେ ଦୁର୍ବୋଧାସ୍ତ୍ଵଲ୍ପଚେତସାମ୍ ।। 1.3.1.6.
ପ୍ରସିଦ୍ଧ ସ୍ଥାନଗୁଡିକ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଏ, କିନ୍ତୁ ଅଳ୍ପ ବୁଦ୍ଧି ଥିବା ଲୋକମାନେ ଏହାକୁ ବୁଝିପାରନ୍ତି ନାହିଁ।
କଥମେକତ୍ର ସାଂନିଧ୍ଯଂ ଲଭେରନ୍ଭୁଵି ମାନଵାଃ
ମାନବମାନେ କିପରି ଏହାମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ଉପସ୍ଥିତିକୁ ଏକ ସ୍ଥାନରେ ପାଇପାରିବେ?
ଅଂତର୍ନିଗୂଢତେଜାସ୍ତ୍ଵଂ ଗତ୍ଵା ଯସ୍ସକଲୈଃ ସୁରୈଃ
ତୁମର ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ତେଜ ଲୁଚିଥିଲା, ତୁମେ ସମସ୍ତ ଦେବମାନଙ୍କ ସହିତ ସେଠାକୁ ଗଲା।
ଅହଂ ଚ ଶଂଭୁମଭ୍ଯର୍ଚ୍ଯ ତପସାରୁଣପର୍ଵତମ୍
ମୁଁ ଅରୁଣ ପର୍ବତରେ ତପସ୍ୟା କରି ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଥିଲି।
ଵିଶ୍ଵକର୍ମକୃତଂ ଦିଵ୍ଯଂ ଵିମାନଂ ଵିଵିଧୋତ୍ସଵମ୍
ବିଶ୍ବକର୍ମା ତିଆରି କରିଥିବା ଦିବ୍ୟ ଦୁର୍ଗ, ଅନେକ ଉତ୍ସବରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ମୁଁ ପାଇଥିଲି।
ଧର୍ମଶାସ୍ତ୍ରାଣି ଵିଵିଧାନ୍ଯଵାପୁର୍ମୁନିପୁଂଗଵାଃ
ମହାନ ଋଷିମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଧର୍ମ ଶାସ୍ତ୍ର ଅଧିଗତ କରିଥିଲେ।
ମଯା ଚ ଶଂଭୁମଭ୍ଯର୍ଚ୍ଯ କୃତାଗ୍ନ୍ଯାହୁତିସଂଭଵାଃ
ମୁଁ ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ଅଗ୍ନିକୁ ଆହୁତି ଦେଇ ଯାହା ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ତାହା ପାଇଥିଲି।
ହତଶତ୍ରୁଗଣୈଭୂପୈର୍ଲବ୍ଧରାଜ୍ଯୈଃ ପୁରା ନୃପୈଃ
ପୂର୍ବକାଳରେ, ଶତ୍ରୁମାନେ ହତ ହେଇ ରାଜ୍ୟ ଲାଭ କରିଥିବା ରାଜାମାନେ—
ଇଦମନୁଭଵଵୈଭଵଂ ଵିଚିତ୍ରଂ ଦୁରିତହରଂ ଶିଵଲିଂଗମଦ୍ରିରୂପମ୍
—ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଏବଂ ଶ୍ରୀମୟ ଅନୁଭବ, ପାପ ନାଶ କରୁଥିବା ଶିବଲିଙ୍ଗ ଆଦ୍ରିରୂପ ଦେଖିଥିଲେ।
ଅଵନତଜନରକ୍ଷଣୋଚିତସ୍ଯ ସ୍ମରଣନିରାକୃତଵିଶ୍ଵକଲ୍ମଷସ୍ଯ
ଯେଉଁମାନେ ନମନ କରନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ଏହା ଯୋଗ୍ୟ; ସ୍ମରଣ କରିଲେ, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ବର ଅପବିତ୍ରତା ଦୂର କରିଦିଏ।
ପ୍ରାଣିନାମପି ସର୍ଵେଷାମୁପଶାଂତିଂ କଥଂ ଗତଃ
ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କୁ କିପରି ଶାନ୍ତି ମିଳିଲା?
ତୀର୍ଥାନାମୁଦ୍ଭଵଃ ପୁଣ୍ଯାତ୍କଥଂ ଚାରୁଣପର୍ଵତାତ୍
ଅରୁଣ ପର୍ବତରୁ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନଗୁଡିକ କିପରି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା?
ଦ୍ଵାପରଂ ହାଟକଗିରିଃ କଲୌ ମରକତାଚଲଃ
ଦ୍ୱାପର ଯୁଗରେ ହାଟକ ପର୍ବତ, କଳି ଯୁଗରେ ମରକତ ପର୍ବତ।
ବହୁଯୋଜନପର୍ଯଂତଂ କୃତେ ଵହ୍ନିମଯେ ସ୍ଥିତେ
କୃତ ଯୁଗରେ, ଏହା ଅନେକ ଯୋଜନ ଯାଏଁ ବିସ୍ତାରିତ ଥିଲା ଏବଂ ଅଗ୍ନିରେ ତିଆରି ହୋଇଥିଲା।
ଶନୈଃ ଶାଂତୋରୁଣାଦ୍ରୀଶଃ ଶ୍ରୀମାନଭ୍ଯର୍ଥିତଃ ସୁରୈଃ
ଧୀରେ ଧୀରେ, ଦେବମାନେ ଅନୁରୋଧ କରିବା ପରେ, ଅରୁଣାଦ୍ରୀର ଶ୍ରୀମୟ ପ୍ରଭୁ ଶାନ୍ତ ହେଇଗଲେ।
ଅଥ ଗୌରୀ ମୁନିଂ ପ୍ରାହ କଥଂ ଶାଂତୋଽରୁଣାଚଲଃ
ତାପରେ ଗୌରୀ ମୁନିଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, ଅରୁଣାଚଳ କିପରି ଶାନ୍ତ ହେଲା?
ଇତି ତସ୍ଯା ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଗୌତମସ୍ତ୍ଵଭ୍ଯଭାଷତ
ଗୌରୀଙ୍କର କଥା ଶୁଣି ଗୌତମ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ପୁରା ସୁରାଃ ସ୍ତୁତିଂ ଚକ୍ରୁରଭ୍ଯର୍ଚ୍ଯ କ୍ରତୁସଂଭଵୈଃ
ପୁରୁଣା ଦିନରେ ଦେବତାମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଯଜ୍ଞରେ ପୂଜା କରି ଶ୍ରୀଅରୁଣାଚଳଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିଥିଲେ।
ଭଗଵନ୍ନରୁଣାଦ୍ରୀଶ ସର୍ଵଲୋକହିତାଵହ
ହେ ଅରୁଣାଦ୍ରୀର ନାଥ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ମଙ୍ଗଳକାରୀ!
ଅସୌ ଯସ୍ତାମ୍ରୋ ଅରୁଣ ଉତ ବଭ୍ରୁଃ ସୁମଂଗଲଃ 1.3.1.7.
ଯିଏ ତାମ୍ରବର୍ଣ୍ଣ, ଲାଲ ରଙ୍ଗର, ଶୁଭ ଅରୁଣାଚଳ, ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ମଙ୍ଗଳମୟ।
ନମସ୍ତାମ୍ରାଯାରୁଣାଯ ଶିଵାଯ ପରମାତ୍ମନେ
ତାମ୍ରବର୍ଣ୍ଣ, ଲାଲ ଅରୁଣା, ଶିବ ଏବଂ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆତ୍ମାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ତ୍ଵଦ୍ରୂପମଖିଲଂ ଦେଵ ଜଗଦେତଚ୍ଚରାଚରମ୍
ହେ ଦେବ, ତୁମର ଆକୃତି ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ଅଛି; ଏହି ଚଳାଚଳ ଏବଂ ଅଚଳ ଜଗତ ସବୁ ତୁମେ।
ଵର୍ଷତାଂ ଚ ପଯୋଦାନାଂ ନିର୍ଝରାଣାଂ ଚ ଭୂଯସାମ୍
ବଦଳ ଏବଂ ଅନେକ ଝରଣାରୁ ପ୍ରଚୁର ବର୍ଷା ହେଉ।
ଅଗ୍ନେରାପଃ ସମୁଦ୍ଭୂତାସ୍ତ୍ଵତ୍ତୋ ହି ପରମାତ୍ମନଃ
ଅଗ୍ନିରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଜଳ, ହେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆତ୍ମା, ସେ ସବୁ ତୁମଠାରୁ ଆସିଛି।
ଶୀତୋ ଭଵ ମହାଦେଵ ଶୋଣାଚଲ କୃପାନିଧେ
ହେ ମହାଦେବ, ହେ ଦୟାମୟ ଶୋଣାଚଳ, ତୁମେ ଶୀତଳ ହେଉ।
ଇତି ସ୍ତୁତଃ ସୁରୈଃ ସର୍ଵେରାନତୈର୍ଭକ୍ତଵତ୍ସଲଃ
ଏଭଳି ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଭକ୍ତିଭାବରେ ନମନ କରି ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିଥିଲେ।
ପ୍ରାଵର୍ତ୍ତତ ପୁନର୍ନଦ୍ଯୋ ନିର୍ଝରାଶ୍ଚ ବହୂଦକାଃ
ପୁଣି ନଦୀ ଏବଂ ଝରଣାରେ ପ୍ରଚୁର ଜଳ ବହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ ହେଲା।
ତଥାପି ତରୁଣାର୍କୋଦ୍ଯତ୍କାଲାଗ୍ନିଶତକୋଟିଭିଃ
ତଥାପି ତରୁଣ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଉତ୍ତପ୍ତ ଅଗ୍ନିର ଶତ କୋଟି ଆଲୋକରେ,
ଵିସୃଜ୍ଯ ଵିଶ୍ଵସଲିଲଂ ନଦୀଶ୍ଚ ରସଵିକ୍ଷରୈଃ
ସମସ୍ତ ଜଗତର ଜଳ ଏବଂ ନଦୀ ତାଙ୍କର ଧାରା ଛାଡି ଦେଲେ।