କିଂ କୁର୍ଵଂତି ହି ଶାସ୍ତ୍ରାଣି ସପ୍ରମାଣାନି ସୁଂଦରି
ଶାସ୍ତ୍ରଗୁଡିକ ଯଥାପି ପ୍ରମାଣ ସହିତ ରହିଛି, ସେମାନେ କଣ କରିପାରିବେ, ଶୁଭ୍ରା?
କଃ ସମୁଚ୍ଚଲିତଂ ଚେତସ୍ତୋଯଂଵା ସଂପ୍ରତୀପଯେତ୍
ଉତ୍କଳିତ ମନର ଜଳକୁ କିଏ ପୁନି ଶାନ୍ତ କରିପାରିବ?
ଶିଵଶର୍ମା ଵ୍ରଜନ୍ସୋଥ ଦେଶାଦ୍ଦେଶାଂତରଂ କ୍ରମାତ୍ 4.1.7.
ଶିବଶର୍ମା ଏଭଳି ଯାତ୍ରା କରି, ଦେଶରୁ ଦେଶକୁ କ୍ରମେ ଯାଇଥିଲେ।
କଲ୍ପେକଲ୍ପେଖିଲଂଵିଶ୍ଵଂ କାଲଯେଦ୍ଯଃ ସ୍ଵଲୀଲଯା
ଯେ ପ୍ରତି କଳ୍ପରେ ନିଜ ଲୀଳାରେ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ଲୟ କରିଥାଏ,
ପାପାଦଵଂତୀ ସା ଵିଶ୍ଵମଵଂତୀତି ନିଗଦ୍ଯତେ
ଯେ ଅପରାଧରୁ ଉଠାଇଥାଏ, ସେ ଜଗତକୁ ଉଠାଇଥାଏ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଵିପନ୍ନୋ ଯତ୍ର ଵୈ ଜଂତୁଃ ପ୍ରାପ୍ଯାପି ଶଵତାଂ ସ୍ଫୁଟମ୍
ଯେଉଁଠାରେ ପ୍ରାଣୀ ଶତ ଶରୀର ପାଇଲେ ମଧ୍ୟ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ନଷ୍ଟ ହୁଏ,
ଯମଦୂତା ନ ଯସ୍ଯାଂ ହି ପ୍ରଵିଶଂତି କଦାଚନ
ଯେଉଁଠାରେ ଯମଦୂତମାନେ କେବେ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି ନାହିଁ,
ହାଟକେଶୋ ମହାକାଲସ୍ତାରକେ ଶସ୍ତଥୈଵ ଚ
ହାଟକେଶ, ମହାକାଳ, ତାରକେଶ ଓ ଶସ୍ତ ଏହିପରି—
ଜ୍ଯୋତିଃ ସିଦ୍ଧଵଟେ ଜ୍ଯୋତିସ୍ତେ ପଶ୍ଯଂତୀହ ଯେ ଦ୍ଵିଜାଃ
ସିଦ୍ଧବଟରେ ଯେ ଦ୍ୱିଜମାନେ ଆଲୋକ ଦେଖନ୍ତି, ସେ ଆଲୋକଟି—
ମହାକାଲସ୍ଯ ତଲ୍ଲିଂଗଂ ଯୈର୍ଦୃଷ୍ଟଂ କଷ୍ଟିଭିଃ କ୍ଵଚିତ
ଯେଉଁମାନେ ଦୁଃଖରେ ମଧ୍ୟ ମହାକାଳଙ୍କ ଲିଙ୍ଗକୁ ଦେଖିଛନ୍ତି—
ମହାକାଲପତାକାଗ୍ରୈଃ ସ୍ପୃଷ୍ଟପୃଷ୍ଠାସ୍ତୁରଂଗମାଃ
ମହାକାଳଙ୍କ ପତାକା ଦ୍ୱାରା ପଛ ଛୁଇଁ ଦିଆଯାଇଥିବା ଘୋଡାଗୁଡିକ।
ମହାକାଲମହାକାଲମହାକାଲେତିସଂତତମ୍
ସବୁବେଳେ 'ମହାକାଳ, ମହାକାଳ, ମହାକାଳ' ବୋଲି ଉଚ୍ଚାରଣ କରାଯାଉଛି।
ଏଵମାରାଧ୍ଯ ଭୂତେଶଂ ମହାକାଲଂ ତତୋ ଦ୍ଵିଜଃ 4.1.7.
ଏଭଳି ଭୂତେଶ୍ୱର ମହାକାଳଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ତାପରେ ଦ୍ୱିଜ।
ଯୁଗେଯୁଗେ ଦ୍ଵାରଵତ୍ଯା ରତ୍ନାନି ପରିତୋ ମୁଷନ୍ 4.1.7.
ପ୍ରତ୍ୟେକ ଯୁଗରେ ଦ୍ୱାରାବତୀରୁ ଚାରିପାଖରୁ ରତ୍ନ ଚୋରାଯାଉଥିଲା।
ଚିଂତାର୍ଣଵେ ନିମଗ୍ନୋଭୂତ୍ତ୍ଯକ୍ତାଶୋ ଜୀଵିତେ ଧନେ 4.1.7.
ଚିନ୍ତାର ସାଗରରେ ବିଲିନ ହୋଇ, ଜୀବନ ଓ ଧନର ଆଶା ଛାଡି ଦେଇଥିଲେ।
ଏଵଂ ଚିଂତଯତସ୍ତସ୍ଯ ପୀଡାସୀଦତିଦାରୁଣା 4.1.7.
ଏଭଳି ଚିନ୍ତା କରୁଥିବାବେଳେ, ତାଙ୍କୁ ଅତି ଭୟଙ୍କର ଯନ୍ତ୍ରଣା ଆସିଗଲା।
ତଦ୍ଵିମାନମଥାରୁହ୍ଯ ପୀତଵାସାଶ୍ଚତୁର୍ଭୁଜଃ
ସେଉଁଠି ଏହି ଦିବ୍ୟ ଯାନରେ ଚଢ଼ି, ପିତାମ୍ବର ପିନ୍ଧି, ଚାରିଟି ହାତ ଥିଲେ।
ଗଣାଵୂଚତୁଃ ଇମାଂ ଗଂଧଵତୀଂ ପୁଣ୍ଯାଂ ପୁରୀଂ ଵାଯୋର୍ଵିଲୋକଯ
ଗଣମାନେ କହିଲେ: ଏହି ସୁଗନ୍ଧିତ, ପବିତ୍ର, ବାୟୁର ସହରକୁ ଦେଖ।
ଅସ୍ଯାଂ ପ୍ରଭଂଜନୋ ନାମ ଜଗତ୍ପ୍ରାଣୋଦିଗୀଶ୍ଵରଃ
ଏଠାରେ ପ୍ରଭଞ୍ଜନ ନାମକ ଦିଗର ଅଧିପତି, ସମସ୍ତ ଜଗତର ପ୍ରାଣବାୟୁ ବସୁଛନ୍ତି।
ପୁରା କଶ୍ଯପଦାଯାଦଃ ପୂତାତ୍ମେତି ଚ ଵିଶ୍ରୁତଃ
ପୂର୍ବେ କଶ୍ୟପଙ୍କ ସନ୍ତାନ, ପୁତାତ୍ମାନ୍ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଥିଲେ।
ଵାରାଣସ୍ଯାଂ ମହାଭାଗୋ ଵର୍ଷାଣାମଯୁତଂ ଶତମ୍
ବାରାଣସୀରେ ସେ ପୁନ୍ୟବାନ ଜଣେ ଏକ ଲକ୍ଷ ବର୍ଷ ଜୀବନ କାଟିଥିଲେ।
ଯସ୍ଯ ଦର୍ଶନମାତ୍ରେଣ ପୂତାତ୍ମା ଜାଯତେ ନରଃ
ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାମାତ୍ରେ ମନୁଷ୍ୟର ଆତ୍ମା ପବିତ୍ର ହୋଇଯାଏ।
ଉଵାଚ ଚ ପ୍ରସନ୍ନାତ୍ମା କରୁଣାମୃତସାଗରଃ
ସେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ମନରେ କହିଲେ, କରୁଣାର ଅମୃତ ସାଗର।
ଅନେନ ତପସୋଗ୍ରେଣ ଲିଂଗସ୍ଯାରାଧନେନ ଚ
ଏହି କଠିନ ତପସ୍ୟା ଓ ଲିଙ୍ଗର ପୂଜା ଦ୍ୱାରା।
ଦେଵଦେଵମହାଦେଵ ଦେଵାନାମଭଯପ୍ରଦ
ଦେବମାନଙ୍କର ଦେବ, ମହାଦେବ, ଦେବମାନଙ୍କୁ ଭୟରୁ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥିବା।
ଵେଦାସ୍ତ୍ଵାଂ ନ ଚ ଵିଂଦଂତି କିମାତ୍ମକ ଇତି ପ୍ରଭୋ 4.1.13.
ବେଦମାନେ ତୁମକୁ ଜଣା ପାରିନାହନ୍ତି, ମହାପ୍ରଭୁ, ତୁମର ସ୍ୱଭାବ କଣ ତାହା ଚିନ୍ତା କରନ୍ତି।
ବ୍ରହ୍ମଵିଷ୍ଣ୍ଵୋପି ଗିରାଂ ଗୋଚରୋ ନ ଚ ଵାକ୍ପତେଃ
ବ୍ରହ୍ମା ଓ ବିଷ୍ଣୁ ମଧ୍ୟ ବାଣୀର ଅପରିଚୟରେ ଅଛନ୍ତି, ଏବଂ ବାକ୍ପତି ମଧ୍ୟ।
ପ୍ରସହ୍ଯ ପ୍ରମିମୀତେଶ ଭକ୍ତିର୍ମାଂସ୍ତୁତିକର୍ମଣି
ପ୍ରଭୁ, ମୋର ଭକ୍ତି ମାତ୍ର ମୋତେ ସ୍ତୁତି କରିବାରେ ବାଧ୍ୟ କରେ।
ଵିଶ୍ଵଂ ତ୍ଵଂ ନାସ୍ତି ଵୈ ଭେଦସ୍ତ୍ଵମେକଃ ସର୍ଵଗୋ ଯତଃ
ତୁମେ ସାରା ବିଶ୍ୱ; ଏଠାରେ କୌଣସି ଭେଦ ନାହିଁ, କାରଣ ତୁମେ ଏକା ଏବଂ ସବୁଠି ବ୍ୟାପିତ।
ସର୍ଗାତ୍ପୁରା ଭଵାନେକୋ ରୂପନାମ ଵିଵର୍ଜିତଃ
ସୃଷ୍ଟି ପୂର୍ବରୁ, ତୁମେ ଏକା ଅସ୍ତିତ୍ୱ ରଖିଥିଲା, ତୁମେ ରୂପ ଓ ନାମ ବିନା ଥିଲା।