ନ ଵର୍ଣ୍ଯତେ କୈଃ କିଲ କାଶିକେଯଂ ଜଂତୋଃ ସ୍ଥିତସ୍ଯାତ୍ର ଯତୋଂତକାଲେ
ମୃତ୍ୟୁ ସମୟରେ ଏଠାରେ ଥିବା ଜନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି କାଶୀକୁ କେହି ବର୍ଣ୍ଣନା କରିପାରିବେ ନାହିଁ ।
ସଂସାରିଚିଂତାମଣିରତ୍ର ଯସ୍ମାତ୍ତଂ ତାରକଂ ସଜ୍ଜନକର୍ଣିକାଯାମ୍
ଏଠାରେ ସଂସାରର ଇଚ୍ଛାପୂରଣ ମଣି ଅଛି, ଯାହାଠାରୁ ସଜ୍ଜନମାନେ ମଣିକର୍ଣ୍ଣିକାରେ ମୋକ୍ଷଦାୟକ ମନ୍ତ୍ର ପାଆନ୍ତି ।
ମୁକ୍ତିଲକ୍ଷ୍ମୀ ମହାପୀଠ ମଣିସ୍ତଚ୍ଚରଣାବ୍ଜଯୋଃ 4.1.7.
ମୁକ୍ତିର ମହାସିଂହାସନର ମଣି ତାଙ୍କର ପଦପଦ୍ମରେ ଚମକୁଛି।
ଜରାଯୁଜାଂଡଜୋଦ୍ଭିଜ୍ଜାଃ ସ୍ଵେଦଜାହ୍ଯତ୍ର ଵାସିନଃ
ଏଠାରେ ଗର୍ଭ, ଡିଂଗ, ଉତ୍ସର୍ଜନ ଓ ଅଙ୍କୁରରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ପ୍ରାଣୀମାନେ ବସୁଛନ୍ତି।
ମମ ଜନ୍ମ ଵୃଥାଜାତଂ ଦୁର୍ଵୃତ୍ତସ୍ଯ ଜଡାତ୍ମନଃ
ମୋର ଜନ୍ମ ଅନର୍ଥକ ହେଲା, କାରଣ ମୁଁ ଅସୁଧା ମନ ଓ ଦୁଷ୍ଟ ଆଚରଣର ଅଧିକାରୀ।
ପୁନଃପୁନଶ୍ଚ ତତ୍କ୍ଷେତ୍ରମତିଥୀକୃତ୍ଯନେତ୍ରଯୋଃ
ପୁନିପୁନି ମୁଁ ସେ ଥିଲାକୁ ମୋ ଦୃଷ୍ଟିର ଅତିଥି କରିଛି।
ସପ୍ତାନାଂ ଚ ପୁରୀଣାଂ ହି ଧୁରୀ ଣାମଵଯାମ୍ଯହମ୍
ସାତଟି ପୁରୀର ଭାର ମୁଁ ବହିଛି।
ତଥାପି ନ ଚତସ୍ରୋନ୍ଯା ମଯା ଦୃଗ୍ଗୋଚରୀକୃତାଃ
ତଥାପି, ଚାରିଟିକୁ ମଧ୍ୟ ମୁଁ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଆଣିପାରିନି।
ତୀର୍ଥଯାତ୍ରାଂ ପ୍ରତିଦିନଂ କୁର୍ଵନ୍ନୂନଂ ସଵତ୍ସରମ୍
ପ୍ରତିଦିନ ଏକ ବର୍ଷ ଧରି ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ,
ନାନା ପ୍ରମାଣୈଃ ପ୍ରଵଣୋ ନିରଗାତ୍ସ ତଥାପ୍ଯହୋ
ବିଭିନ୍ନ ଉପାୟ ଓ ଉତ୍ସାହରେ ଚେଷ୍ଟା କଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ଲାଭ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ—ହା!
କିଂ କୁର୍ଵଂତି ହି ଶାସ୍ତ୍ରାଣି ସପ୍ରମାଣାନି ସୁଂଦରି
ଶାସ୍ତ୍ରଗୁଡିକ ଯଥାପି ପ୍ରମାଣ ସହିତ ରହିଛି, ସେମାନେ କଣ କରିପାରିବେ, ଶୁଭ୍ରା?
କଃ ସମୁଚ୍ଚଲିତଂ ଚେତସ୍ତୋଯଂଵା ସଂପ୍ରତୀପଯେତ୍
ଉତ୍କଳିତ ମନର ଜଳକୁ କିଏ ପୁନି ଶାନ୍ତ କରିପାରିବ?
ଶିଵଶର୍ମା ଵ୍ରଜନ୍ସୋଥ ଦେଶାଦ୍ଦେଶାଂତରଂ କ୍ରମାତ୍ 4.1.7.
ଶିବଶର୍ମା ଏଭଳି ଯାତ୍ରା କରି, ଦେଶରୁ ଦେଶକୁ କ୍ରମେ ଯାଇଥିଲେ।
କଲ୍ପେକଲ୍ପେଖିଲଂଵିଶ୍ଵଂ କାଲଯେଦ୍ଯଃ ସ୍ଵଲୀଲଯା
ଯେ ପ୍ରତି କଳ୍ପରେ ନିଜ ଲୀଳାରେ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ଲୟ କରିଥାଏ,
ପାପାଦଵଂତୀ ସା ଵିଶ୍ଵମଵଂତୀତି ନିଗଦ୍ଯତେ
ଯେ ଅପରାଧରୁ ଉଠାଇଥାଏ, ସେ ଜଗତକୁ ଉଠାଇଥାଏ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଵିପନ୍ନୋ ଯତ୍ର ଵୈ ଜଂତୁଃ ପ୍ରାପ୍ଯାପି ଶଵତାଂ ସ୍ଫୁଟମ୍
ଯେଉଁଠାରେ ପ୍ରାଣୀ ଶତ ଶରୀର ପାଇଲେ ମଧ୍ୟ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ନଷ୍ଟ ହୁଏ,
ଯମଦୂତା ନ ଯସ୍ଯାଂ ହି ପ୍ରଵିଶଂତି କଦାଚନ
ଯେଉଁଠାରେ ଯମଦୂତମାନେ କେବେ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି ନାହିଁ,
ହାଟକେଶୋ ମହାକାଲସ୍ତାରକେ ଶସ୍ତଥୈଵ ଚ
ହାଟକେଶ, ମହାକାଳ, ତାରକେଶ ଓ ଶସ୍ତ ଏହିପରି—
ଜ୍ଯୋତିଃ ସିଦ୍ଧଵଟେ ଜ୍ଯୋତିସ୍ତେ ପଶ୍ଯଂତୀହ ଯେ ଦ୍ଵିଜାଃ
ସିଦ୍ଧବଟରେ ଯେ ଦ୍ୱିଜମାନେ ଆଲୋକ ଦେଖନ୍ତି, ସେ ଆଲୋକଟି—
ମହାକାଲସ୍ଯ ତଲ୍ଲିଂଗଂ ଯୈର୍ଦୃଷ୍ଟଂ କଷ୍ଟିଭିଃ କ୍ଵଚିତ
ଯେଉଁମାନେ ଦୁଃଖରେ ମଧ୍ୟ ମହାକାଳଙ୍କ ଲିଙ୍ଗକୁ ଦେଖିଛନ୍ତି—
ମହାକାଲପତାକାଗ୍ରୈଃ ସ୍ପୃଷ୍ଟପୃଷ୍ଠାସ୍ତୁରଂଗମାଃ
ମହାକାଳଙ୍କ ପତାକା ଦ୍ୱାରା ପଛ ଛୁଇଁ ଦିଆଯାଇଥିବା ଘୋଡାଗୁଡିକ।
ମହାକାଲମହାକାଲମହାକାଲେତିସଂତତମ୍
ସବୁବେଳେ 'ମହାକାଳ, ମହାକାଳ, ମହାକାଳ' ବୋଲି ଉଚ୍ଚାରଣ କରାଯାଉଛି।
ଏଵମାରାଧ୍ଯ ଭୂତେଶଂ ମହାକାଲଂ ତତୋ ଦ୍ଵିଜଃ 4.1.7.
ଏଭଳି ଭୂତେଶ୍ୱର ମହାକାଳଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ତାପରେ ଦ୍ୱିଜ।
ଯୁଗେଯୁଗେ ଦ୍ଵାରଵତ୍ଯା ରତ୍ନାନି ପରିତୋ ମୁଷନ୍ 4.1.7.
ପ୍ରତ୍ୟେକ ଯୁଗରେ ଦ୍ୱାରାବତୀରୁ ଚାରିପାଖରୁ ରତ୍ନ ଚୋରାଯାଉଥିଲା।
ଚିଂତାର୍ଣଵେ ନିମଗ୍ନୋଭୂତ୍ତ୍ଯକ୍ତାଶୋ ଜୀଵିତେ ଧନେ 4.1.7.
ଚିନ୍ତାର ସାଗରରେ ବିଲିନ ହୋଇ, ଜୀବନ ଓ ଧନର ଆଶା ଛାଡି ଦେଇଥିଲେ।
ଏଵଂ ଚିଂତଯତସ୍ତସ୍ଯ ପୀଡାସୀଦତିଦାରୁଣା 4.1.7.
ଏଭଳି ଚିନ୍ତା କରୁଥିବାବେଳେ, ତାଙ୍କୁ ଅତି ଭୟଙ୍କର ଯନ୍ତ୍ରଣା ଆସିଗଲା।
ତଦ୍ଵିମାନମଥାରୁହ୍ଯ ପୀତଵାସାଶ୍ଚତୁର୍ଭୁଜଃ
ସେଉଁଠି ଏହି ଦିବ୍ୟ ଯାନରେ ଚଢ଼ି, ପିତାମ୍ବର ପିନ୍ଧି, ଚାରିଟି ହାତ ଥିଲେ।
ଗଣାଵୂଚତୁଃ ଇମାଂ ଗଂଧଵତୀଂ ପୁଣ୍ଯାଂ ପୁରୀଂ ଵାଯୋର୍ଵିଲୋକଯ
ଗଣମାନେ କହିଲେ: ଏହି ସୁଗନ୍ଧିତ, ପବିତ୍ର, ବାୟୁର ସହରକୁ ଦେଖ।
ଅସ୍ଯାଂ ପ୍ରଭଂଜନୋ ନାମ ଜଗତ୍ପ୍ରାଣୋଦିଗୀଶ୍ଵରଃ
ଏଠାରେ ପ୍ରଭଞ୍ଜନ ନାମକ ଦିଗର ଅଧିପତି, ସମସ୍ତ ଜଗତର ପ୍ରାଣବାୟୁ ବସୁଛନ୍ତି।
ପୁରା କଶ୍ଯପଦାଯାଦଃ ପୂତାତ୍ମେତି ଚ ଵିଶ୍ରୁତଃ
ପୂର୍ବେ କଶ୍ୟପଙ୍କ ସନ୍ତାନ, ପୁତାତ୍ମାନ୍ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଥିଲେ।