ପାପିନାଂ ଯାନି ପାପାନି ପ୍ରସହ୍ଯ କ୍ଷାଲିତାନ୍ଯହୋ
ପାପୀମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ପାପ ଏଠାରେ ଜୋରକରି ଧୋଇଯାଏ, ହା!
ପ୍ରଯାଗସ୍ଯ ଗୁଣାନ୍ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଶିଵଶର୍ମା ଦ୍ଵିଜଃ ସୁଧୀଃ
ପ୍ରୟାଗର ମହିମା ଜାଣି, ଶିବଶର୍ମା ନାମକ ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ରାହ୍ମଣ,
ପ୍ରଵେଶ ଏଵ ସଂଵୀକ୍ଷ୍ଯ ସ ଦେହଲିଵିନାଯକମ୍ 4.1.7.
ସେ ପ୍ରବେଶ କରିବା ସମୟରେ ଦ୍ୱାରର ଦେବତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ।
ନିଵେଦ୍ଯମୋଦକାନ୍ପଂଚ ଵଂଚଯଂତଂ ନିଜଂ ଜନମ୍
ସେ ପାଞ୍ଚଟି ମିଠା ପିଠା ନିବେଦନ କଲେ, ନିଜ ଲୋକଙ୍କୁ ଠକାଇ ।
ଆଗତ୍ଯ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମଣିକର୍ଣିକାଯାମୁଦଗ୍ଵହାଂ ସ୍ଵର୍ଗତରଂଗିଣୀଂ ସଃ
ମଣିକର୍ଣ୍ଣିକାରେ ପହଞ୍ଚି, ସେ ଉଦଗ୍ବହା ନଦୀ, ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ଧାରାକୁ ଦେଖିଲେ ।
ସଚୈଲମାପ୍ଲୁତ୍ଯ ଜଲେଽମଲେଽମଲେଽଵିଲଂବମାଲଂବିତ ଶୁଦ୍ଧବୁଦ୍ଧିଃ
ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି ଶୁଭ୍ର ଜଳରେ ଡୁବିଲେ, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ରହି, ମନ ଶୁଦ୍ଧ ହେଲା ।
ଵିଧାଯ ଚ ଦ୍ରାକ୍ସ ହି ପଂଚତୀର୍ଥିକାଂ ଵିଶ୍ଵେଶମାରାଧ୍ଯ ତତୋ ଯଥାସ୍ଵମ୍
ପଞ୍ଚତୀର୍ଥିକା କ୍ରିୟା କରି, ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପୂଜି, ପରେ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ ।
ନ ସ୍ଵଃ ପୁରୀ ସା ତ୍ଵନଯା ପୁରାସମଂ ସମଂଜସାପି ପ୍ରତିସାମ୍ଯମାଵହେତ
ସେଇ ସହର ସ୍ୱର୍ଗ ନୁହେଁ; ଯଦି ହେଉଥିଲା ମଧ୍ୟ, ଏହି ସହର ସହିତ ସମାନ ହେବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ ।
ପଯୋପି ଯତ୍ରତ୍ଯମଚିଂତ୍ଯଵୈଭଵଂ ଦିଵିସ୍ଥିତା ସାଧୁସୁଧାପ୍ଯତୋମୁଧା
ଏଠାରେ ଥିବା ଜଳର ଅଚିନ୍ତ୍ୟ ମହିମା ଅଛି, ଯାହାକୁ ସ୍ୱର୍ଗରେ ବସୁଥିବା ସଜ୍ଜନମାନେ ଅମୃତ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି ।
ଅନାମଯାଶ୍ଚିଂତନଯା ନ ଯେଶିତୁର୍ଜନାମନାଗ୍ଯତ୍ର ଵିନା ପିନାକିନା
ଏଠାରେ ଯେଉଁମାନେ ଅନ୍ୟଙ୍କ ଅଧୀନ ନୁହନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ କୌଣସି ରୋଗ କିମ୍ବା ଚିନ୍ତା ନାହିଁ, କେବଳ ପିନାକଧାରୀଙ୍କ କୃପା ନଥିଲେ ଛାଡ଼ି ।
ନ ଵର୍ଣ୍ଯତେ କୈଃ କିଲ କାଶିକେଯଂ ଜଂତୋଃ ସ୍ଥିତସ୍ଯାତ୍ର ଯତୋଂତକାଲେ
ମୃତ୍ୟୁ ସମୟରେ ଏଠାରେ ଥିବା ଜନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି କାଶୀକୁ କେହି ବର୍ଣ୍ଣନା କରିପାରିବେ ନାହିଁ ।
ସଂସାରିଚିଂତାମଣିରତ୍ର ଯସ୍ମାତ୍ତଂ ତାରକଂ ସଜ୍ଜନକର୍ଣିକାଯାମ୍
ଏଠାରେ ସଂସାରର ଇଚ୍ଛାପୂରଣ ମଣି ଅଛି, ଯାହାଠାରୁ ସଜ୍ଜନମାନେ ମଣିକର୍ଣ୍ଣିକାରେ ମୋକ୍ଷଦାୟକ ମନ୍ତ୍ର ପାଆନ୍ତି ।
ମୁକ୍ତିଲକ୍ଷ୍ମୀ ମହାପୀଠ ମଣିସ୍ତଚ୍ଚରଣାବ୍ଜଯୋଃ 4.1.7.
ମୁକ୍ତିର ମହାସିଂହାସନର ମଣି ତାଙ୍କର ପଦପଦ୍ମରେ ଚମକୁଛି।
ଜରାଯୁଜାଂଡଜୋଦ୍ଭିଜ୍ଜାଃ ସ୍ଵେଦଜାହ୍ଯତ୍ର ଵାସିନଃ
ଏଠାରେ ଗର୍ଭ, ଡିଂଗ, ଉତ୍ସର୍ଜନ ଓ ଅଙ୍କୁରରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ପ୍ରାଣୀମାନେ ବସୁଛନ୍ତି।
ମମ ଜନ୍ମ ଵୃଥାଜାତଂ ଦୁର୍ଵୃତ୍ତସ୍ଯ ଜଡାତ୍ମନଃ
ମୋର ଜନ୍ମ ଅନର୍ଥକ ହେଲା, କାରଣ ମୁଁ ଅସୁଧା ମନ ଓ ଦୁଷ୍ଟ ଆଚରଣର ଅଧିକାରୀ।
ପୁନଃପୁନଶ୍ଚ ତତ୍କ୍ଷେତ୍ରମତିଥୀକୃତ୍ଯନେତ୍ରଯୋଃ
ପୁନିପୁନି ମୁଁ ସେ ଥିଲାକୁ ମୋ ଦୃଷ୍ଟିର ଅତିଥି କରିଛି।
ସପ୍ତାନାଂ ଚ ପୁରୀଣାଂ ହି ଧୁରୀ ଣାମଵଯାମ୍ଯହମ୍
ସାତଟି ପୁରୀର ଭାର ମୁଁ ବହିଛି।
ତଥାପି ନ ଚତସ୍ରୋନ୍ଯା ମଯା ଦୃଗ୍ଗୋଚରୀକୃତାଃ
ତଥାପି, ଚାରିଟିକୁ ମଧ୍ୟ ମୁଁ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଆଣିପାରିନି।
ତୀର୍ଥଯାତ୍ରାଂ ପ୍ରତିଦିନଂ କୁର୍ଵନ୍ନୂନଂ ସଵତ୍ସରମ୍
ପ୍ରତିଦିନ ଏକ ବର୍ଷ ଧରି ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ,
ନାନା ପ୍ରମାଣୈଃ ପ୍ରଵଣୋ ନିରଗାତ୍ସ ତଥାପ୍ଯହୋ
ବିଭିନ୍ନ ଉପାୟ ଓ ଉତ୍ସାହରେ ଚେଷ୍ଟା କଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ଲାଭ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ—ହା!
କିଂ କୁର୍ଵଂତି ହି ଶାସ୍ତ୍ରାଣି ସପ୍ରମାଣାନି ସୁଂଦରି
ଶାସ୍ତ୍ରଗୁଡିକ ଯଥାପି ପ୍ରମାଣ ସହିତ ରହିଛି, ସେମାନେ କଣ କରିପାରିବେ, ଶୁଭ୍ରା?
କଃ ସମୁଚ୍ଚଲିତଂ ଚେତସ୍ତୋଯଂଵା ସଂପ୍ରତୀପଯେତ୍
ଉତ୍କଳିତ ମନର ଜଳକୁ କିଏ ପୁନି ଶାନ୍ତ କରିପାରିବ?
ଶିଵଶର୍ମା ଵ୍ରଜନ୍ସୋଥ ଦେଶାଦ୍ଦେଶାଂତରଂ କ୍ରମାତ୍ 4.1.7.
ଶିବଶର୍ମା ଏଭଳି ଯାତ୍ରା କରି, ଦେଶରୁ ଦେଶକୁ କ୍ରମେ ଯାଇଥିଲେ।
କଲ୍ପେକଲ୍ପେଖିଲଂଵିଶ୍ଵଂ କାଲଯେଦ୍ଯଃ ସ୍ଵଲୀଲଯା
ଯେ ପ୍ରତି କଳ୍ପରେ ନିଜ ଲୀଳାରେ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ଲୟ କରିଥାଏ,
ପାପାଦଵଂତୀ ସା ଵିଶ୍ଵମଵଂତୀତି ନିଗଦ୍ଯତେ
ଯେ ଅପରାଧରୁ ଉଠାଇଥାଏ, ସେ ଜଗତକୁ ଉଠାଇଥାଏ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଵିପନ୍ନୋ ଯତ୍ର ଵୈ ଜଂତୁଃ ପ୍ରାପ୍ଯାପି ଶଵତାଂ ସ୍ଫୁଟମ୍
ଯେଉଁଠାରେ ପ୍ରାଣୀ ଶତ ଶରୀର ପାଇଲେ ମଧ୍ୟ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ନଷ୍ଟ ହୁଏ,
ଯମଦୂତା ନ ଯସ୍ଯାଂ ହି ପ୍ରଵିଶଂତି କଦାଚନ
ଯେଉଁଠାରେ ଯମଦୂତମାନେ କେବେ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି ନାହିଁ,
ହାଟକେଶୋ ମହାକାଲସ୍ତାରକେ ଶସ୍ତଥୈଵ ଚ
ହାଟକେଶ, ମହାକାଳ, ତାରକେଶ ଓ ଶସ୍ତ ଏହିପରି—
ଜ୍ଯୋତିଃ ସିଦ୍ଧଵଟେ ଜ୍ଯୋତିସ୍ତେ ପଶ୍ଯଂତୀହ ଯେ ଦ୍ଵିଜାଃ
ସିଦ୍ଧବଟରେ ଯେ ଦ୍ୱିଜମାନେ ଆଲୋକ ଦେଖନ୍ତି, ସେ ଆଲୋକଟି—
ମହାକାଲସ୍ଯ ତଲ୍ଲିଂଗଂ ଯୈର୍ଦୃଷ୍ଟଂ କଷ୍ଟିଭିଃ କ୍ଵଚିତ
ଯେଉଁମାନେ ଦୁଃଖରେ ମଧ୍ୟ ମହାକାଳଙ୍କ ଲିଙ୍ଗକୁ ଦେଖିଛନ୍ତି—