ଅଥ ନାରଦ ନିର୍ଦିଷ୍ଟମଵଜ୍ଞାଫଲମାତ୍ମନଃ
ଏହାପରେ, ନାରଦ, ତାଙ୍କର ଅବମାନର ଫଳ, ଯେପରି ଘୋଷିତ ହୋଇଥିଲା, ସେ ତାଙ୍କୁ ଭୋଗିଲେ।
ଶିଵଭୂମିରିଯଂ ଖ୍ଯାତା ପରିତୋ ଯୋଜନଦ୍ଵଯମ୍ 1.3.1.6.
ଏହି ଶିବଭୂମି ସମସ୍ତଠାରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଦୁଇ ଯୋଜନା ଚାରିପାଖରେ ବିସ୍ତୃତ।
ସପ୍ତର୍ଷଯଃ ପୁରା ଭୂମୌ ଶାପଦୋଷସମନ୍ଵିତାଃ
ପୁରୁଣା ଦିନରେ, ସପ୍ତୃଷିମାନେ ଭୂମିରେ ଶାପର ଦୋଷରେ ପୀଡିତ ହେଇଥିଲେ।
ଶାପମୋକ୍ଷଂ ଦଦୌ ଶ୍ରୀମାନ୍ସପ୍ତର୍ଷୀଣାଂ ମହାତ୍ମନାମ୍
ଏକ ମହାନ ବ୍ୟକ୍ତି ସପ୍ତୃଷିମାନଙ୍କୁ ଶାପରୁ ମୁକ୍ତି ଦେଲେ।
ଶୋଣାଚଲସ୍ଯ ନିକଟେ ଦୃଶ୍ଯତେ ପାଵନଂ ଶୁଭମ୍
ଶୋଣାଚଳ ନିକଟରେ ଏକ ପବିତ୍ର ଓ ଶୁଭ୍ର ସ୍ଥାନ ଦେଖାଯାଏ।
ଅଂତର୍ହିତପ୍ରାର୍ଥିତାର୍ଥୋ ଦାରୁହସ୍ତପୁଟେ ଵହନ୍
ଏକ କାଠର ହାତପୁଟିରେ ଲୁଚାଇ ଚାହିଦା ଜିନିଷ ବହନ କରିଥିଲେ।
ଦାରୁହସ୍ତପୁଟେ ତୀର୍ଥେ ନିଚିକ୍ଷେପ ପିପାସତଃ
ପାଣିପାଇବା ଇଚ୍ଛାରେ, ସେ ତାହାକୁ ପବିତ୍ର କାଠର ହାତପୁଟିରେ ତୀରଥରେ ରଖିଲେ।
ଅଥ ଶୋଣାଚଲଂ ପ୍ରାପ୍ତଃ କଥଂ ଵା ଦାରୁହସ୍ତକଃ
ତାପରେ, ଶୋଣାଚଳକୁ ପହଞ୍ଚି, କିପରି ଏହି କାଠର ହାତପୁଟି ଧାରଣକାରୀ—
ଲବ୍ଧପାଦଶ୍ଚ ସହସା ଜଗାମ ଚ ନିଜାଲଯମ୍
ଅଚନ୍ତିତ ଭାବରେ ପାଦ ମିଳିଲାପରେ, ସେ ନିଜ ଘରକୁ ଗଲେ।
ସ୍ଵଯଂ ଗୃହୀତ୍ଵା ଚାଲୋକ୍ଯ ଵଵଂଦେଽରୁଣପର୍ଵତମ୍
ନିଜେ ଧରି, ଦେଖି, ସେ ଅରୁଣ ପର୍ବତକୁ ନମସ୍କାର କଲେ।
ଵିସ୍ମଯୋତ୍ଫୁଲ୍ଲନଯନୈଃ ଶିଵଭକ୍ତୈର୍ମହାତ୍ମଭିଃ
ବିସ୍ମୟରେ ଫୁଲିଥିବା ଚକ୍ଷୁ ନିଆଁ, ଶିବଭକ୍ତ ମହାତ୍ମାମାନେ—
ଵାଲୀ ଶକ୍ରସୁତଃ ଶ୍ରୀମାଞ୍ଛ୍ରଂଗାଦୁଦଯଭୂଭୃତଃ 1.3.1.6.
ବାଲୀ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପୁତ୍ର ଓ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଉଦୟ ପର୍ବତର ଶିଖରରୁ—
ଆଲୁଲୋକେଽରୁଣଗିରିଂ ମଧ୍ଯେ ଦେଵନମସ୍କୃତମ୍
ସେ ମଧ୍ୟରେ ଦେବମାନେ ପୂଜିତ କରୁଥିବା ଅରୁଣ ପର୍ବତକୁ ଦେଖିଲେ।
ପିତ୍ରା ଶକ୍ରେଣ ସଂଗମ୍ଯ ଚୋଦିତଃ ଶୋଣପର୍ଵତମ୍
ତାଙ୍କ ପିତା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଉତ୍ତେଜନାରେ, ସେ ଶୋଣ ପର୍ବତକୁ ଯାଇଥିଲେ।
ନଲଃ ପୂର୍ଵଂ ସମଭ୍ଯର୍ଚ୍ଯ ସ୍ଵସୃଷ୍ଟା ମାନଵପ୍ରିଯାଃ
ନଳ ପ୍ରଥମେ ପୂଜା କରି, ନିଜେ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିବା ମାନବମାନଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଜନନୀମାନେଙ୍କୁ ଆଦର ସହ ରଖିଥିଲେ।
ଇଲଃ ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ସହସା ଗୌରୀଵନମଖଂଡିତମ୍
ଇଳ ହଠାତ୍ ଗୌରୀର ଅଟୁଟ ଅରଣ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ସେଠି ଅଭିଞ୍ଜ ରହିଗଲେ।
ଵଶିଷ୍ଠେନ ସମାଦିଷ୍ଟଃ ଶୋଣାଦ୍ରିଂ ସମପୂଜଯତ୍
ବଶିଷ୍ଠଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶରେ, ସେ ଶୋଣ ପାହାଡକୁ ଯଥାଯଥ ପୂଜା କଲେ।
ସୋମୋପଦେଶାଦ୍ଭକ୍ତ୍ଯାଥ ସସ୍ମାରାରୁଣପର୍ଵତମ୍
ସୋମଙ୍କ ଉପଦେଶ ଓ ଭକ୍ତି ସହିତ, ସେ ଅରୁଣ ପାହାଡକୁ ସ୍ମରଣ କଲେ।
ଲେଭେ ଚ ପରମଂ ସ୍ଥାନମପ୍ରାପ୍ଯମମରୈରପି
ସେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସ୍ଥାନ ପାଇଲେ, ଯାହା ଅମରମାନେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ।
ନ ମୁକ୍ତିଂ ପ୍ରାପ ଯୋଗେନ ମୃଗଜନ୍ମନି ସଂଗତଃ
ମୃଗ ଜନ୍ମରେ ଥିବା ସମୟରେ, ସେ ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ପୁନର୍ଭୃଗୂପଦେଶେନ ଶୋଣାଦ୍ରିମିମମର୍ଚଯନ୍
ପୁନଃ ଭୃଗୁଙ୍କ ଉପଦେଶରେ, ସେ ଶୋଣ ପାହାଡକୁ ପୂଜା କଲେ।
ସରସ୍ଵତୀ ଚ ସାଵିତ୍ରୀ ଶ୍ରୀର୍ଭୂମିଃ ସରିତସ୍ତଥା 1.3.1.6.
ସରସ୍ୱତୀ, ସାବିତ୍ରୀ, ଶ୍ରୀ, ଭୂମି ଓ ଏହିପରି ନଦୀମାନେ ମଧ୍ୟ—
ଭାସ୍କରଃ ପୂର୍ଵଦିଗ୍ଭାଗେ ଵିଶ୍ଵାମିତ୍ରସ୍ତୁ ଦକ୍ଷିଣେ
ଭାସ୍କର ପୂର୍ବ ଦିଗରେ ଅଛନ୍ତି, ଓ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରେ।
ଯୋଜନଦ୍ଵଯପର୍ଯଂତେ ସୀମାଃ ଶୈଲେଷୁ ସଂସ୍ଥିତାଃ
ଦୁଇ ଯୋଜନ ଦୂରରେ ପାହାଡମାନେ ଉପରେ ସୀମା ନିର୍ମାଣ ହୋଇଛି।
ସ୍ଥିତାଃ ସୀମାଵସାନେଷୁ ଶୋଣାଦ୍ରୀଶମଵସ୍ଥିତମ୍
ସୀମାର ସମାପ୍ତି ସ୍ଥଳରେ, ଶୋଣ ପାହାଡର ନାଥ ବସିଛନ୍ତି।
ଅସ୍ଯୋତ୍ତରସ୍ମିଞ୍ଛିଖରେ ଦୃଶ୍ଯତେ ଵଟଭୂରୁହଃ
ଏହାର ଉତ୍ତର ଶିଖରରେ, ଏକ ବଡ଼ ବଟବୃକ୍ଷ ଦେଖାଯାଏ।
ଯସ୍ଯ ଚ୍ଛାଯାତିମହତୀ ସର୍ଵଦା ମଣ୍ଡଲାକୃତିଃ
ଏହି ବୃକ୍ଷର ବଡ଼ ଛାୟା ସଦା ଗୋଳାକାର ରହିଥାଏ।
ଅଷ୍ଟଭିଃ ପରିତୋ ଲିଂଗୈରଷ୍ଟଦିକ୍ପାଲପୂଜିତୈଃ
ଏହି ବୃକ୍ଷକୁ ଚାରିପାଖରେ ଅଷ୍ଟ ଲିଙ୍ଗ ଅଛି, ଯାହାକୁ ଅଷ୍ଟ ଦିଗର ରକ୍ଷକମାନେ ପୂଜା କରନ୍ତି।
ନୃପାଣାଂ ଶମ୍ଭୁଭକ୍ତାନାଂ ଶଂକରାଜ୍ଞାନୁପାଲିନାମ୍
ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରୁଥିବା ରାଜାମାନେ, ଶଙ୍କରଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଅନୁସରଣ କରି, ସେଠି ଅଛନ୍ତି।
ବକୁଲଶ୍ଚ ମହାଂସ୍ତତ୍ର ସଦାର୍ଥିତଫଲପ୍ରଦଃ
ସେଠି ଏକ ବଡ଼ ବକୁଳ ବୃକ୍ଷ ମଧ୍ୟ ଅଛି, ଯାହା ସଦା ଚାହିଦାର ଫଳ ଦେଇଥାଏ।