ଧର୍ମଦତ୍ତୋ ହ୍ଯସୌ ଜାତପ୍ରତ୍ଯଯସ୍ତଦ୍ଵ୍ରତେ ସ୍ଥିତଃ
ଧର୍ମଦତ୍ତ ନିଜ ବିଶ୍ୱାସରେ ଦୃଢ଼ ଥିଲେ ଏବଂ ସେଇ ବ୍ରତରେ ଅଟୁଟ ରହିଲେ।
ଇତିହାସମିମଂ ପୁରାଭଵଂ ଶୃଣୁତେ ଶ୍ରାଵଯତେ ଚ ଯଃ ପୁମାନ୍
ଯେ କୌଣସି ପୁରୁଷ ଏହି ପୁରାତନ କଥା ଶୁଣେ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟମାନେ ଶୁଣାଏ,
ଇତି ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପୃଥୁର୍ଵିସ୍ମିତମାନସଃ
ଏହି କଥା ଶୁଣି ପୃଥୁଙ୍କ ମନ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା।
ପୁରାଽଵଂତୀପୁରେ କଶ୍ଚିଦ୍ଵିପ୍ର ଆସୀଦ୍ଧନେଶ୍ଵରଃ
ପୁରୁଣା ଦିନରେ ଅବନ୍ତୀ ନଗରରେ ଏକ ଧନୀ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିଲେ।
ଦେଶାଦ୍ଦେଶାତରଂ ଗଚ୍ଛନ୍କ୍ରଯଵିକ୍ରଯକାରଣାତ୍
ସେ କ୍ରୟ ବିକ୍ରୟ ପାଇଁ ଏକ ଦେଶରୁ ଅନ୍ୟ ଦେଶକୁ ଯାଉଥିଲେ।
ମହିଷେଣ କୃତା ପୂର୍ଵଂ ତସ୍ମାନ୍ମାହିଷ୍ମତୀତି ସା
ପୂର୍ବରୁ ଏହି ସ୍ଥାନ ଏକ ମହିଷ ଦ୍ୱାରା ସ୍ଥାପିତ ହୋଇଥିଲା, ତେଣୁ ଏହାକୁ ମାହିଷ୍ମତୀ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
କାର୍ତିକଵ୍ରତିନସ୍ତତ୍ର ନାନାଦେଶାଽଽଗତାନ୍ନରାନ୍
ସେଠାରେ ବିଭିନ୍ନ ଦେଶରୁ ଆସିଥିବା କାର୍ତ୍ତିକ ବ୍ରତ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରୁଥିବା ପୁରୁଷମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଥିଲେ।
ସ ନିତ୍ଯଂ ନର୍ମଦାତୀରେ ଭ୍ରମନ୍ଵିକ୍ରଯକାରଣାତ୍
ସେ ସଦା ନର୍ମଦା ତଟରେ ଚାଲିବା ଓ ବ୍ୟବସାୟ କାମରେ ଲାଗିଥାଏ।
କାଂଶ୍ଚିତ୍ପୁରାଣଂ ପଠତଃ କାଂଶ୍ଚିଚ୍ଚ ଶ୍ରଵଣେ ରତାନ୍
ସେ କେତେକଙ୍କୁ ପୁରାଣ ପଢ଼ୁଥିବା ଓ କେତେକଙ୍କୁ ଶ୍ରବଣରେ ଲଗିଥିବା ଦେଖିଲେ।
ଉଦ୍ଯାପନଵିଧୌ ସକ୍ତାନ୍କାଂଶ୍ଚିଜ୍ଜାଗରଣେ ରତାନ୍
କେତେକ ଉଦ୍ୟାପନ ବିଧିରେ ବ୍ୟସ୍ତ ଥିଲେ, ଆଉ କେତେକ ଜାଗରଣରେ ମନ ଲଗାଇଥିଲେ।
ଦଦର୍ଶ କୌତୁକାଵିଷ୍ଟସ୍ତତ୍ରତତ୍ର ଧନେଶ୍ଵରଃ
ସେଇ ଧନୀ ବ୍ୟକ୍ତି ଉତ୍ସୁକତାରେ ଏଠା ସେଠା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେଖୁଥିଲେ।
ଵୈଷ୍ଣଵାନାଂ ତଥା ଵିଷ୍ଣୋର୍ନାମଶ୍ରାଵାଦି ସୋଽଲଭତ୍ 2.4.29.
ଏଭଳି ଭାବରେ ସେ ବୈଷ୍ଣବମାନଙ୍କ ପାଖରୁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ନାମ ଶୁଣିଲେ।
ତାଵତ୍କୃଷ୍ଣାଽହିନା ଦଷ୍ଟୋ ଵିହ୍ଵଲଃ ସ ପପାତ ହ
ଏହି ସମୟରେ ଏକ କଳା ସାପ ଦ୍ୱାରା ଦଂଶିତ ହୋଇ ସେ ବେହୋଶ ହେଲେ ଏବଂ ପଡ଼ିଗଲେ।
ଯମାଜ୍ଞଯା କୁଂଭିପାକେ ଚିକ୍ଷିପୁସ୍ତଂ ଧନେଶ୍ଵରମ୍
ଯମଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ସେଇ ଧନୀକୁ କୁଁଭୀପାକ ନରକକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
କୁଂଭୀପାକୋ ଯଥା ଵହ୍ନିଃ ପ୍ରହ୍ଲାଦକ୍ଷେପଣାତ୍ପୁରା
କୁଁଭୀପାକ ନରକ ଅଗ୍ନି ପରି ତୀବ୍ର, ପୂର୍ବରୁ ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କୁ ଯେପରି ଛାଡ଼ାଯାଇଥିଲା।
ତାଵଦଭ୍ଯାଗତସ୍ତତ୍ର ନାରଦଃ ପ୍ରାହ ସତ୍ଵରମ୍ ନାରଦ ଉଵାଚ ନୈଵାଽଯଂ ନିରଯାନ୍ଭୋକ୍ତୁମର୍ହୋ ହ୍ଯରୁଣନଂଦନ
ଏହି ସମୟରେ ନାରଦ ଏଠାକୁ ଆସି ତୁରନ୍ତ କହିଲେ: 'ହେ ଅରୁଣନନ୍ଦନ, ଏହି ବ୍ୟକ୍ତି ନରକ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗିବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ।'
ଯସ୍ମାଦଂତେଽସ୍ଯ ସଂଜାତଂ କର୍ମ ଯନ୍ନିରଯାପହମ୍
ଯେହেতୁ ଜୀବନର ଶେଷରେ ସେଠାରେ ଏମିତି କର୍ମ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ, ଯାହା ନରକର ଯନ୍ତ୍ରଣାକୁ ଦୂର କରେ।
ତତଃ ଷଡଂଶମାପ୍ନୋତି ପୁଣ୍ଯସ୍ଯ ନିଯତଂ ନରଃ
ତେଣୁ ନିଶ୍ଚୟ ଏକ ଛଅଂଶ ପୁଣ୍ୟ ଲୋକେ ପାଇଥାଏ।
କାର୍ତିକଵ୍ରତିଭିର୍ମାସଂ ତେଷାଂ ପୁଣ୍ଯାଂଶଭାଗଯମ୍
କାର୍ତ୍ତିକ ବ୍ରତ ଏକ ମାସ ଧରି କରୁଥିବାମାନେ, ସେମାନଙ୍କର ପୁଣ୍ୟର ଏକ ଅଂଶ ଅନ୍ୟମାନେ ପାଆନ୍ତି।
ତସ୍ମାଦକାମପୁଣ୍ଯୋ ହି ଯକ୍ଷଯୋନିସ୍ଥିତୋ ହ୍ଯଯମ୍
ତେଣୁ ଏହିଜଣ ଯକ୍ଷ ଜନ୍ମରେ ଥିବା ସତ୍ତା, ପୁଣ୍ୟ ଓ ଆଶା ବିନା ଅଛନ୍ତି।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଉଵାଚ ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଗତଵତି ନାରଦେ ସ ସୌରିସ୍ତଦ୍ଵାକ୍ଯଶ୍ରଵଣଵିବୁଦ୍ଧତତ୍ସୁକର୍ମା
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ: ଏଭଳି କହି ନାରଦ ଚାଲିଗଲାପରେ, ସୌରି ସେ ଉପଦେଶ ଶୁଣି ନିଜର ଭଲ କର୍ମକୁ ମନେ ପକାଇଲେ।
ତତୋ ଧନେଶ୍ଵରଂ ନୀତ୍ଵା ନିରଯାନ୍ପ୍ରେତପୋଽବ୍ରଵୀତ୍ 2.4.29.
ତାପରେ, ଧନେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ନରକରୁ ନେଇ, ପିତୃଦୂତ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଏଷୁ ପାପକରା ନିତ୍ଯଂ ପଚ୍ଯଂତେ ଯମକିଂକରୈଃ
ଏଠାରେ ଯେମାନେ ପାପ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସଦା ଯମର ସେବକମାନେ ଦ୍ୱାରା ରଣ୍ଧାଯାନ୍ତି।
ଅକାମାତ୍ପାତକଂ ଶୁଷ୍କଂ କାମାଦାର୍ଦ୍ରମୁଦାହୃତମ୍
ଇଚ୍ଛା ବିନା କରାଯାଇଥିବା ପାପକୁ 'ଶୁଷ୍କ', ଇଚ୍ଛା ସହିତ କରାଯାଇଥିବାକୁ 'ତରଳ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଚତୁରାଶୀତିସଂଖ୍ଯାକୈଃ ପୃଥଗ୍ଭେଦୈରଵସ୍ଥିତାନ୍
ଏମାନେ ଚଉରାଶି ପ୍ରକାର ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଭାଗରେ ବିଭକ୍ତ ଅଛନ୍ତି।
ଜାତିଭ୍ରଂଶକରଂ ତଦ୍ଵଦୁପପାତକସଂଜ୍ଞକମ୍
ଏଭଳି, ଯାହା ଜାତି ଖୋଇବାର କାରଣ ହୁଏ, ତାହାକୁ ଉପପାପ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଏଭିଃ ସପ୍ତସୁ ପଚ୍ଯଂତେ ନିରଯେଷୁ ଯଥାକ୍ରମମ୍
ଏହି ସାତଟି ଦ୍ୱାରା, ସେମାନେ ନରକରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ତାଙ୍କର କ୍ରମ ଅନୁଯାୟୀ ରଣ୍ଧାଯାନ୍ତି।
ତତ୍ପୁଣ୍ଯୋପଚଯାଦେତେ ନିର୍ହୃତା ନିରଯାଃ ଖଲୁ
ସେହି ପୁଣ୍ୟ ସଞ୍ଚୟ ଦ୍ୱାରା, ଏହି ନରକଗୁଡ଼ିକୁ ଛାଡ଼ି ଯିବାଯାଏ।
ଧନେଶ୍ଵରଂ ଯକ୍ଷଲୋକଂ ଯକ୍ଷଶ୍ଚାଽଭୂତ୍ସ ତତ୍ର ହି
ଧନେଶ୍ୱର ଯକ୍ଷଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ ଏବଂ ସେଠାରେ ଯକ୍ଷ ହେଲେ।
ସାଯଂସଂଧ୍ଯାଵିଧିଂ କର୍ତୁଂ ଜଗାମ ଜନନୀଗୃହମ୍
ସେ ସାଂଧ୍ୟା ବିଧି କରିବାକୁ ମାଆଁଙ୍କର ଘରକୁ ଗଲେ।