ତତସ୍ତୌ ଗ୍ରାହମାତଂଗୌ ଚକ୍ରଂ କ୍ଷିପ୍ତ୍ଵା ସମୁଦ୍ଧୃତୌ
ତାପରେ ଚକ୍ର ଛାଡ଼ି, ସେ ମଗର ଏବଂ ହାତୀ ଉଦ୍ଧାର ହେଲେ।
ତତଃପ୍ରଭୃତି ତତ୍ସ୍ଥାନଂ ହରିକ୍ଷେତ୍ରମିତିସ୍ମୃତମ୍
ସେଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ସେ ସ୍ଥାନକୁ 'ହରିକ୍ଷେତ୍ର' ବୋଲି ଚିହ୍ନାଯାଉଛି।
ତାଵୁଭୌ ଵିଶ୍ରୁତୌ ଲୋକେ ଜଯଶ୍ଚ ଵିଜଯସ୍ତଥା
ଏହିପରି, ଜୟ ଏବଂ ବିଜୟ ଦୁହେଁ ସଂସାରରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ।
ଅତସ୍ତ୍ଵମପି ଧର୍ମଜ୍ଞ ନିତ୍ଯଂ ଵିଷ୍ଣୁଵ୍ରତେ ସ୍ଥିତଃ
ତେଣୁ ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଧର୍ମକୁ ଜାଣି, ସଦା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ବ୍ରତରେ ଅଟୁଟ ରୁହ।
ତୁଲାମକରମେଷେଷୁ ପ୍ରାତଃସ୍ନାଯୀ ସଦା ଭଵ
ତୁଳା ଓ ମକର ମାସରେ, ପ୍ରତିଦିନ ସକାଳେ ସ୍ନାନ କର।
ବ୍ରାହ୍ମଣାନଥ ଗାଶ୍ଚାଽପି ଵୈଷ୍ଣଵାଂଶ୍ଚ ସଦା ଭଜ
ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଗାଈ ଏବଂ ବୈଷ୍ଣବମାନଙ୍କୁ ସଦା ସମ୍ମାନ କର।
ଏଵଂ ତ୍ଵମପି ଦେହାଂତେ ତଦ୍ଵିଷ୍ଣୋଃ ପରମଂ ପଦମ୍
ଏହିପରି, ଦେହ ଛାଡ଼ିବା ବେଳେ ତୁମେ ମଧ୍ୟ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପରମ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବ।
ତାଵଜ୍ଜନ୍ମ ଵ୍ରତାଦସ୍ମାଦ୍ଵିଷ୍ଣୁସଂତୁଷ୍ଟିକାରକାତ୍
ଏହି ଜନ୍ମ ଯାଏଁ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରୁଥିବା ଏହି ବ୍ରତକୁ ଅଟୁଟ ରଖ।
ଧନ୍ଯୋଽସି ଵିପ୍ରାଗ୍ର୍ଯ ଯତସ୍ତ୍ଵଯୈତଦ୍ଵ୍ରତଂ କୃତଂ ତୁଷ୍ଟିକରଂ ଜଗଦ୍ଗୁରୋଃ
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ, ତୁମେ ଏହି ପବିତ୍ର ବ୍ରତ କରିଛ, ଯାହା ସମସ୍ତ ଜଗତର ଗୁରୁଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରେ, ଏହି କାରଣରୁ ତୁମେ ଧନ୍ୟ।
ତଯା କଲହଯା ସାର୍ଦ୍ଧଂ ଵୈକୁଣ୍ଠଭଵନଂ ଗତୌ ।। 2.4.28.
ସେ ସେଇ କଳହପ୍ରିୟା ସ୍ତ୍ରୀ ସହିତ ବୈକୁଣ୍ଠ ନିବାସକୁ ଗଲେ।
ଧର୍ମଦତ୍ତୋ ହ୍ଯସୌ ଜାତପ୍ରତ୍ଯଯସ୍ତଦ୍ଵ୍ରତେ ସ୍ଥିତଃ
ଧର୍ମଦତ୍ତ ନିଜ ବିଶ୍ୱାସରେ ଦୃଢ଼ ଥିଲେ ଏବଂ ସେଇ ବ୍ରତରେ ଅଟୁଟ ରହିଲେ।
ଇତିହାସମିମଂ ପୁରାଭଵଂ ଶୃଣୁତେ ଶ୍ରାଵଯତେ ଚ ଯଃ ପୁମାନ୍
ଯେ କୌଣସି ପୁରୁଷ ଏହି ପୁରାତନ କଥା ଶୁଣେ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟମାନେ ଶୁଣାଏ,
ଇତି ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପୃଥୁର୍ଵିସ୍ମିତମାନସଃ
ଏହି କଥା ଶୁଣି ପୃଥୁଙ୍କ ମନ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା।
ପୁରାଽଵଂତୀପୁରେ କଶ୍ଚିଦ୍ଵିପ୍ର ଆସୀଦ୍ଧନେଶ୍ଵରଃ
ପୁରୁଣା ଦିନରେ ଅବନ୍ତୀ ନଗରରେ ଏକ ଧନୀ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିଲେ।
ଦେଶାଦ୍ଦେଶାତରଂ ଗଚ୍ଛନ୍କ୍ରଯଵିକ୍ରଯକାରଣାତ୍
ସେ କ୍ରୟ ବିକ୍ରୟ ପାଇଁ ଏକ ଦେଶରୁ ଅନ୍ୟ ଦେଶକୁ ଯାଉଥିଲେ।
ମହିଷେଣ କୃତା ପୂର୍ଵଂ ତସ୍ମାନ୍ମାହିଷ୍ମତୀତି ସା
ପୂର୍ବରୁ ଏହି ସ୍ଥାନ ଏକ ମହିଷ ଦ୍ୱାରା ସ୍ଥାପିତ ହୋଇଥିଲା, ତେଣୁ ଏହାକୁ ମାହିଷ୍ମତୀ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
କାର୍ତିକଵ୍ରତିନସ୍ତତ୍ର ନାନାଦେଶାଽଽଗତାନ୍ନରାନ୍
ସେଠାରେ ବିଭିନ୍ନ ଦେଶରୁ ଆସିଥିବା କାର୍ତ୍ତିକ ବ୍ରତ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରୁଥିବା ପୁରୁଷମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଥିଲେ।
ସ ନିତ୍ଯଂ ନର୍ମଦାତୀରେ ଭ୍ରମନ୍ଵିକ୍ରଯକାରଣାତ୍
ସେ ସଦା ନର୍ମଦା ତଟରେ ଚାଲିବା ଓ ବ୍ୟବସାୟ କାମରେ ଲାଗିଥାଏ।
କାଂଶ୍ଚିତ୍ପୁରାଣଂ ପଠତଃ କାଂଶ୍ଚିଚ୍ଚ ଶ୍ରଵଣେ ରତାନ୍
ସେ କେତେକଙ୍କୁ ପୁରାଣ ପଢ଼ୁଥିବା ଓ କେତେକଙ୍କୁ ଶ୍ରବଣରେ ଲଗିଥିବା ଦେଖିଲେ।
ଉଦ୍ଯାପନଵିଧୌ ସକ୍ତାନ୍କାଂଶ୍ଚିଜ୍ଜାଗରଣେ ରତାନ୍
କେତେକ ଉଦ୍ୟାପନ ବିଧିରେ ବ୍ୟସ୍ତ ଥିଲେ, ଆଉ କେତେକ ଜାଗରଣରେ ମନ ଲଗାଇଥିଲେ।
ଦଦର୍ଶ କୌତୁକାଵିଷ୍ଟସ୍ତତ୍ରତତ୍ର ଧନେଶ୍ଵରଃ
ସେଇ ଧନୀ ବ୍ୟକ୍ତି ଉତ୍ସୁକତାରେ ଏଠା ସେଠା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେଖୁଥିଲେ।
ଵୈଷ୍ଣଵାନାଂ ତଥା ଵିଷ୍ଣୋର୍ନାମଶ୍ରାଵାଦି ସୋଽଲଭତ୍ 2.4.29.
ଏଭଳି ଭାବରେ ସେ ବୈଷ୍ଣବମାନଙ୍କ ପାଖରୁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ନାମ ଶୁଣିଲେ।
ତାଵତ୍କୃଷ୍ଣାଽହିନା ଦଷ୍ଟୋ ଵିହ୍ଵଲଃ ସ ପପାତ ହ
ଏହି ସମୟରେ ଏକ କଳା ସାପ ଦ୍ୱାରା ଦଂଶିତ ହୋଇ ସେ ବେହୋଶ ହେଲେ ଏବଂ ପଡ଼ିଗଲେ।
ଯମାଜ୍ଞଯା କୁଂଭିପାକେ ଚିକ୍ଷିପୁସ୍ତଂ ଧନେଶ୍ଵରମ୍
ଯମଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ସେଇ ଧନୀକୁ କୁଁଭୀପାକ ନରକକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
କୁଂଭୀପାକୋ ଯଥା ଵହ୍ନିଃ ପ୍ରହ୍ଲାଦକ୍ଷେପଣାତ୍ପୁରା
କୁଁଭୀପାକ ନରକ ଅଗ୍ନି ପରି ତୀବ୍ର, ପୂର୍ବରୁ ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କୁ ଯେପରି ଛାଡ଼ାଯାଇଥିଲା।
ତାଵଦଭ୍ଯାଗତସ୍ତତ୍ର ନାରଦଃ ପ୍ରାହ ସତ୍ଵରମ୍ ନାରଦ ଉଵାଚ ନୈଵାଽଯଂ ନିରଯାନ୍ଭୋକ୍ତୁମର୍ହୋ ହ୍ଯରୁଣନଂଦନ
ଏହି ସମୟରେ ନାରଦ ଏଠାକୁ ଆସି ତୁରନ୍ତ କହିଲେ: 'ହେ ଅରୁଣନନ୍ଦନ, ଏହି ବ୍ୟକ୍ତି ନରକ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗିବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ।'
ଯସ୍ମାଦଂତେଽସ୍ଯ ସଂଜାତଂ କର୍ମ ଯନ୍ନିରଯାପହମ୍
ଯେହেতୁ ଜୀବନର ଶେଷରେ ସେଠାରେ ଏମିତି କର୍ମ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ, ଯାହା ନରକର ଯନ୍ତ୍ରଣାକୁ ଦୂର କରେ।
ତତଃ ଷଡଂଶମାପ୍ନୋତି ପୁଣ୍ଯସ୍ଯ ନିଯତଂ ନରଃ
ତେଣୁ ନିଶ୍ଚୟ ଏକ ଛଅଂଶ ପୁଣ୍ୟ ଲୋକେ ପାଇଥାଏ।
କାର୍ତିକଵ୍ରତିଭିର୍ମାସଂ ତେଷାଂ ପୁଣ୍ଯାଂଶଭାଗଯମ୍
କାର୍ତ୍ତିକ ବ୍ରତ ଏକ ମାସ ଧରି କରୁଥିବାମାନେ, ସେମାନଙ୍କର ପୁଣ୍ୟର ଏକ ଅଂଶ ଅନ୍ୟମାନେ ପାଆନ୍ତି।
ତସ୍ମାଦକାମପୁଣ୍ଯୋ ହି ଯକ୍ଷଯୋନିସ୍ଥିତୋ ହ୍ଯଯମ୍
ତେଣୁ ଏହିଜଣ ଯକ୍ଷ ଜନ୍ମରେ ଥିବା ସତ୍ତା, ପୁଣ୍ୟ ଓ ଆଶା ବିନା ଅଛନ୍ତି।