ତତୋଽଶପଜ୍ଜଯଃ କ୍ରୋଧାଦ୍ଵିଜଯଂ ଲୁବ୍ଧମାନସମ୍
ତାପରେ ଜୟ ରେ ରାଗ ଚଢି, ଲୋଭରେ ପଡ଼ିଥିବା ବିଜୟଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଲେ।
ଵିଜଯସ୍ତସ୍ଯ ତଂ ଶାପଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସୋପ୍ଯଶପଚ୍ଚ ତମ୍
ସେଇ ଶାପ ଶୁଣି ବିଜୟ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ପଛରୁ ଶାପ ଦେଲେ।
ତତ୍ତଦାଚଖ୍ଯତୁର୍ଵିଷ୍ଣୁଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନିତ୍ଯାର୍ଚନେ ଵିଭୁମ୍
ଏହି ସବୁ କଥା ଦୁହେଁ ମିଶି, ସଦା ପୂଜାରେ ଲିନ ଥିବା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଭଵିଷ୍ଯାଵଃ କୃପାସିଂଧୋ ତଚ୍ଛାପୋ ଵିନିଵର୍ତ୍ଯତାମ୍
ହେ କୃପାର ସାଗର, ସେଇ ଶାପଗୁଡ଼ିକୁ ଅପସାରଣ କରନ୍ତୁ।
ମଯାଽପି ନାନ୍ଯଥା କର୍ତୁଂ ଶକ୍ଯତେ ତତ୍କଦାଚନ
ମୋ ପକ୍ଷରୁ ମଧ୍ୟ କେବେ ଏହା ଅନ୍ୟ ଭାବେ କରିହେବ ନାହିଁ।
ପ୍ରହ୍ଲାଦଵଚସା ସ୍ତଂଭେଽପ୍ଯାଵିର୍ଭୂତୋ ହ୍ଯହଂ ପୁରା
ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କର କଥାରେ, ପୁରୁଣା ଦିନରେ ମୁଁ ଗଦାରୁ ପ୍ରକଟ ହୋଇଥିଲି।
ତସ୍ମାଦ୍ଯୁଵାମିମୌ ଶାପାଵନୁଽଭୂଯ ସ୍ଵଯଂକୃତୌ
ତେଣୁ ଦୁହେଁ ନିଜେ ଦିଆ ଏହି ଶାପ ଅନୁଭବ କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ।
ଗଣାଵୂଚତୁଃ ତତସ୍ତୌ ଗ୍ରାହମାତଂଗାଵଭୂତାଂ ଗଂଡକୀତଟେ
ସେଇ ସେବକମାନେ କହିଲେ: ତାପରେ ସେ ଦୁଇଜଣ ଗଣ୍ଡକୀ ତଟରେ ଏକ ମଗର ଏବଂ ଏକ ହାତୀ ହେଲେ।
କଦାଚିତ୍ସ ଗଜଃ ସ୍ନାତୁଂ କାର୍ତିକେ ଗଂଡକୀଂ ଗତଃ
ଏକ ଦିନ କାର୍ତ୍ତିକ ମାସରେ, ସେ ହାତୀ ଗଣ୍ଡକୀ ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରିବାକୁ ଗଲେ।
ଗ୍ରାହଗ୍ରସ୍ତୋ ହ୍ଯସୌ ନାଗଃ ସସ୍ମାର ଶ୍ରୀପତିଂ ତଦା 2.4.28.
ସେ ହାତୀକୁ ମଗର ଧରିଲା, ତେବେ ସେ ଶ୍ରୀପତିଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ।
ତତସ୍ତୌ ଗ୍ରାହମାତଂଗୌ ଚକ୍ରଂ କ୍ଷିପ୍ତ୍ଵା ସମୁଦ୍ଧୃତୌ
ତାପରେ ଚକ୍ର ଛାଡ଼ି, ସେ ମଗର ଏବଂ ହାତୀ ଉଦ୍ଧାର ହେଲେ।
ତତଃପ୍ରଭୃତି ତତ୍ସ୍ଥାନଂ ହରିକ୍ଷେତ୍ରମିତିସ୍ମୃତମ୍
ସେଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ସେ ସ୍ଥାନକୁ 'ହରିକ୍ଷେତ୍ର' ବୋଲି ଚିହ୍ନାଯାଉଛି।
ତାଵୁଭୌ ଵିଶ୍ରୁତୌ ଲୋକେ ଜଯଶ୍ଚ ଵିଜଯସ୍ତଥା
ଏହିପରି, ଜୟ ଏବଂ ବିଜୟ ଦୁହେଁ ସଂସାରରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ।
ଅତସ୍ତ୍ଵମପି ଧର୍ମଜ୍ଞ ନିତ୍ଯଂ ଵିଷ୍ଣୁଵ୍ରତେ ସ୍ଥିତଃ
ତେଣୁ ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଧର୍ମକୁ ଜାଣି, ସଦା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ବ୍ରତରେ ଅଟୁଟ ରୁହ।
ତୁଲାମକରମେଷେଷୁ ପ୍ରାତଃସ୍ନାଯୀ ସଦା ଭଵ
ତୁଳା ଓ ମକର ମାସରେ, ପ୍ରତିଦିନ ସକାଳେ ସ୍ନାନ କର।
ବ୍ରାହ୍ମଣାନଥ ଗାଶ୍ଚାଽପି ଵୈଷ୍ଣଵାଂଶ୍ଚ ସଦା ଭଜ
ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଗାଈ ଏବଂ ବୈଷ୍ଣବମାନଙ୍କୁ ସଦା ସମ୍ମାନ କର।
ଏଵଂ ତ୍ଵମପି ଦେହାଂତେ ତଦ୍ଵିଷ୍ଣୋଃ ପରମଂ ପଦମ୍
ଏହିପରି, ଦେହ ଛାଡ଼ିବା ବେଳେ ତୁମେ ମଧ୍ୟ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପରମ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବ।
ତାଵଜ୍ଜନ୍ମ ଵ୍ରତାଦସ୍ମାଦ୍ଵିଷ୍ଣୁସଂତୁଷ୍ଟିକାରକାତ୍
ଏହି ଜନ୍ମ ଯାଏଁ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରୁଥିବା ଏହି ବ୍ରତକୁ ଅଟୁଟ ରଖ।
ଧନ୍ଯୋଽସି ଵିପ୍ରାଗ୍ର୍ଯ ଯତସ୍ତ୍ଵଯୈତଦ୍ଵ୍ରତଂ କୃତଂ ତୁଷ୍ଟିକରଂ ଜଗଦ୍ଗୁରୋଃ
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ, ତୁମେ ଏହି ପବିତ୍ର ବ୍ରତ କରିଛ, ଯାହା ସମସ୍ତ ଜଗତର ଗୁରୁଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରେ, ଏହି କାରଣରୁ ତୁମେ ଧନ୍ୟ।
ତଯା କଲହଯା ସାର୍ଦ୍ଧଂ ଵୈକୁଣ୍ଠଭଵନଂ ଗତୌ ।। 2.4.28.
ସେ ସେଇ କଳହପ୍ରିୟା ସ୍ତ୍ରୀ ସହିତ ବୈକୁଣ୍ଠ ନିବାସକୁ ଗଲେ।
ଧର୍ମଦତ୍ତୋ ହ୍ଯସୌ ଜାତପ୍ରତ୍ଯଯସ୍ତଦ୍ଵ୍ରତେ ସ୍ଥିତଃ
ଧର୍ମଦତ୍ତ ନିଜ ବିଶ୍ୱାସରେ ଦୃଢ଼ ଥିଲେ ଏବଂ ସେଇ ବ୍ରତରେ ଅଟୁଟ ରହିଲେ।
ଇତିହାସମିମଂ ପୁରାଭଵଂ ଶୃଣୁତେ ଶ୍ରାଵଯତେ ଚ ଯଃ ପୁମାନ୍
ଯେ କୌଣସି ପୁରୁଷ ଏହି ପୁରାତନ କଥା ଶୁଣେ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟମାନେ ଶୁଣାଏ,
ଇତି ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପୃଥୁର୍ଵିସ୍ମିତମାନସଃ
ଏହି କଥା ଶୁଣି ପୃଥୁଙ୍କ ମନ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା।
ପୁରାଽଵଂତୀପୁରେ କଶ୍ଚିଦ୍ଵିପ୍ର ଆସୀଦ୍ଧନେଶ୍ଵରଃ
ପୁରୁଣା ଦିନରେ ଅବନ୍ତୀ ନଗରରେ ଏକ ଧନୀ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିଲେ।
ଦେଶାଦ୍ଦେଶାତରଂ ଗଚ୍ଛନ୍କ୍ରଯଵିକ୍ରଯକାରଣାତ୍
ସେ କ୍ରୟ ବିକ୍ରୟ ପାଇଁ ଏକ ଦେଶରୁ ଅନ୍ୟ ଦେଶକୁ ଯାଉଥିଲେ।
ମହିଷେଣ କୃତା ପୂର୍ଵଂ ତସ୍ମାନ୍ମାହିଷ୍ମତୀତି ସା
ପୂର୍ବରୁ ଏହି ସ୍ଥାନ ଏକ ମହିଷ ଦ୍ୱାରା ସ୍ଥାପିତ ହୋଇଥିଲା, ତେଣୁ ଏହାକୁ ମାହିଷ୍ମତୀ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
କାର୍ତିକଵ୍ରତିନସ୍ତତ୍ର ନାନାଦେଶାଽଽଗତାନ୍ନରାନ୍
ସେଠାରେ ବିଭିନ୍ନ ଦେଶରୁ ଆସିଥିବା କାର୍ତ୍ତିକ ବ୍ରତ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରୁଥିବା ପୁରୁଷମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଥିଲେ।
ସ ନିତ୍ଯଂ ନର୍ମଦାତୀରେ ଭ୍ରମନ୍ଵିକ୍ରଯକାରଣାତ୍
ସେ ସଦା ନର୍ମଦା ତଟରେ ଚାଲିବା ଓ ବ୍ୟବସାୟ କାମରେ ଲାଗିଥାଏ।
କାଂଶ୍ଚିତ୍ପୁରାଣଂ ପଠତଃ କାଂଶ୍ଚିଚ୍ଚ ଶ୍ରଵଣେ ରତାନ୍
ସେ କେତେକଙ୍କୁ ପୁରାଣ ପଢ଼ୁଥିବା ଓ କେତେକଙ୍କୁ ଶ୍ରବଣରେ ଲଗିଥିବା ଦେଖିଲେ।
ଉଦ୍ଯାପନଵିଧୌ ସକ୍ତାନ୍କାଂଶ୍ଚିଜ୍ଜାଗରଣେ ରତାନ୍
କେତେକ ଉଦ୍ୟାପନ ବିଧିରେ ବ୍ୟସ୍ତ ଥିଲେ, ଆଉ କେତେକ ଜାଗରଣରେ ମନ ଲଗାଇଥିଲେ।