ନୈଵାଽଦ୍ଯାପି ସ ମେ ଦେଵଃ ପ୍ରସନ୍ନୋ ଜାଯତେ ଧ୍ରୁଵମ୍
ଏଯାଁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମଧ୍ୟ, ହେ ପ୍ରଭୁ, ସେ ମୋପରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇନାହାନ୍ତି, ନିଶ୍ଚିତ।
ତସ୍ମାଦ୍ଦାନୈଶ୍ଚ ଯଜ୍ଞୈଶ୍ଚ ନୈଵ ଵିଷ୍ଣୁଃ ପ୍ରସୀଦତି
ତେଣୁ ଦାନ କିମ୍ବା ଯଜ୍ଞ କରିଲେ ବି ବିଷ୍ଣୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ।
ଆବାଲ୍ଯାଦ୍ଦୀକ୍ଷିତୋ ଯଜ୍ଞେ ହ୍ଯପୁତ୍ରତ୍ଵମଗାଦ୍ଯତଃ
ଶିଶୁବେଳୁଠାରୁ ସେ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଦୀକ୍ଷିତ ହୋଇଥିଲେ, ଏହିକାରଣରୁ ସେ ସନ୍ତାନହୀନ ରହିଗଲେ।
ତସ୍ମାଦଦ୍ଯାଽପି ତଦ୍ଦେଶେ ସଦା ରାଜ୍ଯାଂଽଶଭାଗିନଃ
ଏହିକାରଣରୁ, ଆଜିଯାଏଁ ସେଠାରେ ସବୁବେଳେ ସେମାନେ ରାଜ୍ୟର ଅଂଶ ଭାଗ କରନ୍ତି।
ଯଜ୍ଞଵାଟଂ ତତୋଽଭ୍ଯେତ୍ଯ ଯଜ୍ଞକୁଣ୍ଡାଗ୍ରତଃ ସ୍ଥିତଃ
ତାପରେ ସେ ଯଜ୍ଞ ମଣ୍ଡପକୁ ଯାଇ, ଯଜ୍ଞକୁଣ୍ଡ ସାମ୍ନାରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ।
ଵିଷ୍ଣୋ ଭକ୍ତିଂ ସ୍ଥିରାଂ ଦେହି ମନୋଵାକ୍କାଯ କର୍ମଭିଃ
ମୋତେ ମନ, କଥା, ଶରୀର ଓ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଅଟୁଟ ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତି ଦିଅ।
ମୁଦ୍ଗଲସ୍ତୁ ତଦା କ୍ରୋଧାଚ୍ଛିଖାମୁତ୍ପାଟଯତ୍ସ୍ଵକାମ୍
ତାବେ ମୁଦ୍ଗଳ ରାଗରେ ନିଜ ଶିଖା ଚିରିଦେଲେ।
ତାଵଦାଵିରଭୂଦ୍ଵିଷ୍ଣୁଃ କୁଣ୍ଡାଗ୍ନୌ ଭକ୍ତଵତ୍ସଲଃ 2.4.27.
ସେଇ ସମୟରେ, ଭକ୍ତପ୍ରିୟ ବିଷ୍ଣୁ ଯଜ୍ଞକୁଣ୍ଡର ଅଗ୍ନିରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ତମାଲିଂଗ୍ଯାଽଽତ୍ମସାରୂପ୍ଯଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ଵୈକୁଣ୍ଠମଂଦିରମ୍
ସେ ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ନିଜ ସମାନ ରୂପ ଓ ବୈକୁଣ୍ଠ ନିବାସ ଦେଲେ।
ଏତାଵୁଭୌ ତତ୍ସମରୂପଭାଜୌ ଦ୍ଵାଃସ୍ଥୌ କୃତୌ ତେନ ରମାପ୍ରିଯେଣ
ଏହି ଦୁଇଜଣ ତାଙ୍କ ସମାନ ରୂପ ପାଇଁ, ଲକ୍ଷ୍ମୀପ୍ରିୟ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରପାଳ ହେଲେ।
କିଂ ନୁ ତାଭ୍ଯାଂ ପୁରା ଚୀର୍ଣଂ ତସ୍ମାତ୍ତଦ୍ରୂପଧାରିଣୌ
ସେ ଦୁଇଜଣ ପୂର୍ବେ କଣ କରିଥିଲେ, ଯାହାର ଫଳରେ ଏମିତି ରୂପ ନେଇଥିଲେ?
ଗଣାଵୂଚତୁଃ ତୃଣବିଂଦୋସ୍ତୁ କନ୍ଯାଯାଂ ଦେଵହୂତ୍ଯାଂ ପୁରା ଦ୍ଵିଜ
ସେବାକମାନେ କହିଲେ: ପୂର୍ବେ ତୃଣବିନ୍ଦୁଙ୍କ କନ୍ୟା ଦେବହୂତିଙ୍କୁ,
ଜ୍ଯେଷ୍ଠୋ ଜଯଃ କନିଷ୍ଠୋଽଭୂଦ୍ଵିଜଯଶ୍ଚୈଵ ନାମତଃ
ବଡ଼ ଭାଇଙ୍କ ନାମ ଥିଲା ଜୟ, ଛୋଟ ଭାଇଙ୍କ ନାମ ଥିଲା ବିଜୟ।
ଜଯଶ୍ଚ ଵିଜଯଶ୍ଚୈଵ ଵିଷ୍ଣୁଭକ୍ତିରତୌ ସଦା
ଜୟ ଓ ବିଜୟ ସବୁବେଳେ ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତିରେ ଲିନ ଥିଲେ।
ନିତ୍ଯମଷ୍ଟାକ୍ଷରୀଜାପ୍ଯୌ ଵିଷ୍ଣୁଵ୍ରତକରାଵୁଭୌ
ସେମାନେ ସଦା ଅଷ୍ଟାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରୁଥିଲେ ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ବ୍ରତ ରଖୁଥିଲେ।
ମରୁତ୍ତେନ କଦାଚିତ୍ତାଵାହୂତୌ ଯଜ୍ଞକର୍ମଣି
ଏକଥର ମରୁତ୍ତ ତାଙ୍କୁ ଯଜ୍ଞ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଡାକିଥିଲେ।
ଜଯସ୍ତତ୍ରାଭଵଦ୍ବ୍ରହ୍ମାଯାଜକୋ ଵିଜଯୋଽଭଵତ୍
ସେଠାରେ ଜୟ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୂଜାରୀ ହେଲେ, ବିଜୟ ମଧ୍ୟ ତେଣୁ।
ମରୁତ୍ତୋଽଵଭୃଥସ୍ନାତସ୍ତାଭ୍ଯାଂ ଵିତ୍ତଂ ଦଦୌ ବହୁ
ମରୁତ୍ତ ଯଜ୍ଞ ଶେଷରେ ସ୍ନାନ କରି, ତାଙ୍କୁ ବହୁ ଧନ ଦେଲେ।
ଯଜନାଯ ପୃଥଗ୍ଵିଷ୍ଣୋସ୍ତୁଷ୍ଟ୍ଯର୍ଥଂ ତୌ ତତୋ ମୁନୀ
ତାପରେ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ, ମୁନିମାନେ ସେ ଧନ ଦ୍ୱାରା ପୃଥକ୍ ପୂଜା କଲେ।
ଜଯୋଽବ୍ରଵୀତ୍ସମୋ ଭାଗଃ କ୍ରିଯତାମିତି ତତ୍ର ସଃ 2.4.28.
ସେଠାରେ ଜୟ କହିଲେ, 'ସମାନ ଭାଗ କରାଯାଉ।'
ତତୋଽଶପଜ୍ଜଯଃ କ୍ରୋଧାଦ୍ଵିଜଯଂ ଲୁବ୍ଧମାନସମ୍
ତାପରେ ଜୟ ରେ ରାଗ ଚଢି, ଲୋଭରେ ପଡ଼ିଥିବା ବିଜୟଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଲେ।
ଵିଜଯସ୍ତସ୍ଯ ତଂ ଶାପଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସୋପ୍ଯଶପଚ୍ଚ ତମ୍
ସେଇ ଶାପ ଶୁଣି ବିଜୟ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ପଛରୁ ଶାପ ଦେଲେ।
ତତ୍ତଦାଚଖ୍ଯତୁର୍ଵିଷ୍ଣୁଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନିତ୍ଯାର୍ଚନେ ଵିଭୁମ୍
ଏହି ସବୁ କଥା ଦୁହେଁ ମିଶି, ସଦା ପୂଜାରେ ଲିନ ଥିବା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଭଵିଷ୍ଯାଵଃ କୃପାସିଂଧୋ ତଚ୍ଛାପୋ ଵିନିଵର୍ତ୍ଯତାମ୍
ହେ କୃପାର ସାଗର, ସେଇ ଶାପଗୁଡ଼ିକୁ ଅପସାରଣ କରନ୍ତୁ।
ମଯାଽପି ନାନ୍ଯଥା କର୍ତୁଂ ଶକ୍ଯତେ ତତ୍କଦାଚନ
ମୋ ପକ୍ଷରୁ ମଧ୍ୟ କେବେ ଏହା ଅନ୍ୟ ଭାବେ କରିହେବ ନାହିଁ।
ପ୍ରହ୍ଲାଦଵଚସା ସ୍ତଂଭେଽପ୍ଯାଵିର୍ଭୂତୋ ହ୍ଯହଂ ପୁରା
ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କର କଥାରେ, ପୁରୁଣା ଦିନରେ ମୁଁ ଗଦାରୁ ପ୍ରକଟ ହୋଇଥିଲି।
ତସ୍ମାଦ୍ଯୁଵାମିମୌ ଶାପାଵନୁଽଭୂଯ ସ୍ଵଯଂକୃତୌ
ତେଣୁ ଦୁହେଁ ନିଜେ ଦିଆ ଏହି ଶାପ ଅନୁଭବ କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ।
ଗଣାଵୂଚତୁଃ ତତସ୍ତୌ ଗ୍ରାହମାତଂଗାଵଭୂତାଂ ଗଂଡକୀତଟେ
ସେଇ ସେବକମାନେ କହିଲେ: ତାପରେ ସେ ଦୁଇଜଣ ଗଣ୍ଡକୀ ତଟରେ ଏକ ମଗର ଏବଂ ଏକ ହାତୀ ହେଲେ।
କଦାଚିତ୍ସ ଗଜଃ ସ୍ନାତୁଂ କାର୍ତିକେ ଗଂଡକୀଂ ଗତଃ
ଏକ ଦିନ କାର୍ତ୍ତିକ ମାସରେ, ସେ ହାତୀ ଗଣ୍ଡକୀ ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରିବାକୁ ଗଲେ।
ଗ୍ରାହଗ୍ରସ୍ତୋ ହ୍ଯସୌ ନାଗଃ ସସ୍ମାର ଶ୍ରୀପତିଂ ତଦା 2.4.28.
ସେ ହାତୀକୁ ମଗର ଧରିଲା, ତେବେ ସେ ଶ୍ରୀପତିଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ।