ଭୀତଂ ସଂମୂର୍ଚ୍ଛିତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚଂଡାଲଂ ସ ଦ୍ଵିଜାଗ୍ରଣୀଃ
ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜଣେ ଭୟଭୀତ ଏବଂ ଅଚେତନ ହୋଇଯିଥିବା ଚଣ୍ଡାଳକୁ ଦେଖିଲେ।
ଅଥୋତ୍ଥିତଂ ତମେଵାସୌ ଵିଷ୍ଣୁଦାସୋ ଵ୍ଯଲୋକଯତ୍
ତାପରେ ବିଷ୍ଣୁଦାସ ତାଙ୍କୁ ଉଠୁଥିବାବେଳେ ଦେଖିଲେ।
ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସାତ୍ତ୍ଵିକୈର୍ଭାଵୈରାଵୃତୋ ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମଃ
ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସତ୍ତ୍ୱିକ ଭାବରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ।
ଅଥ ଶକ୍ରାଦଯୋ ଦେଵାସ୍ତତ୍ରୈଵାଭ୍ଯାଯଯୁସ୍ତଦା
ତାପରେ ସେଇ ସମୟରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ଏଠାକୁ ଆସିଲେ।
ଵିମାନଶତସଂକୀର୍ଣଂ ଦେଵର୍ଷିଶତସଂକୁଲମ୍
ସେଠାରେ ଶତଶଃ ଦେବ ରଥ ଭିଡ଼ିଥିଲା ଏବଂ ଶତଶଃ ଦେବ ଋଷିମାନେ ଭରିଥିଲେ।
ତତୋ ଵିଷ୍ଣୁଃ ସମାଲିଂଗ୍ଯ ସ୍ଵଭକ୍ତଂ ସାତ୍ତ୍ଵିକଵ୍ରତମ୍
ତାପରେ ବିଷ୍ଣୁ ନିଜ ସତ୍ତ୍ୱିକ ବ୍ରତରେ ଅଟୁଟ ଭକ୍ତଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ।
ଵିମାନଵରସଂସ୍ଥଂ ତଂ ଗଚ୍ଛଂତଂ ଵିଷ୍ଣୁସନ୍ନିଧିମ୍
ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ରଥରେ ବସି, ସେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସାନିଧ୍ୟକୁ ଯାଇଲେ।
ଵୈକୁଣ୍ଠଭୁଵନଂ ଯାଂତଂ ଵିଷ୍ଣୁଦାସଂ ଵିଲୋକ୍ଯ ସଃ 2.4.27.
ବିଷ୍ଣୁଦାସଙ୍କୁ ବୈକୁଣ୍ଠ ଲୋକକୁ ଯାଉଥିବା ଦେଖି,
ସ ଵିଷ୍ଣୁରୂପଧୃଗ୍ଵିପ୍ରୋ ଯାତି ଵୈକୁଣ୍ଠମଂଦିରମ୍
ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣ ବୈକୁଣ୍ଠ ମନ୍ଦିରକୁ ଯାଉଛନ୍ତି।
ଦୀକ୍ଷିତେନ ମଯା ସମ୍ଯକ୍ସତ୍ରେଽସ୍ମିନ୍ଵୈଷ୍ଣଵେ ତ୍ଵଯା
ମୁଁ ଯଥାଯଥ ଦୀକ୍ଷା ନେଇଛି, ଏହି ବୈଷ୍ଣବ ଯଜ୍ଞରେ ତୁମେ ଅଂଶ ନେଇଛ।
ନୈଵାଽଦ୍ଯାପି ସ ମେ ଦେଵଃ ପ୍ରସନ୍ନୋ ଜାଯତେ ଧ୍ରୁଵମ୍
ଏଯାଁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମଧ୍ୟ, ହେ ପ୍ରଭୁ, ସେ ମୋପରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇନାହାନ୍ତି, ନିଶ୍ଚିତ।
ତସ୍ମାଦ୍ଦାନୈଶ୍ଚ ଯଜ୍ଞୈଶ୍ଚ ନୈଵ ଵିଷ୍ଣୁଃ ପ୍ରସୀଦତି
ତେଣୁ ଦାନ କିମ୍ବା ଯଜ୍ଞ କରିଲେ ବି ବିଷ୍ଣୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ।
ଆବାଲ୍ଯାଦ୍ଦୀକ୍ଷିତୋ ଯଜ୍ଞେ ହ୍ଯପୁତ୍ରତ୍ଵମଗାଦ୍ଯତଃ
ଶିଶୁବେଳୁଠାରୁ ସେ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଦୀକ୍ଷିତ ହୋଇଥିଲେ, ଏହିକାରଣରୁ ସେ ସନ୍ତାନହୀନ ରହିଗଲେ।
ତସ୍ମାଦଦ୍ଯାଽପି ତଦ୍ଦେଶେ ସଦା ରାଜ୍ଯାଂଽଶଭାଗିନଃ
ଏହିକାରଣରୁ, ଆଜିଯାଏଁ ସେଠାରେ ସବୁବେଳେ ସେମାନେ ରାଜ୍ୟର ଅଂଶ ଭାଗ କରନ୍ତି।
ଯଜ୍ଞଵାଟଂ ତତୋଽଭ୍ଯେତ୍ଯ ଯଜ୍ଞକୁଣ୍ଡାଗ୍ରତଃ ସ୍ଥିତଃ
ତାପରେ ସେ ଯଜ୍ଞ ମଣ୍ଡପକୁ ଯାଇ, ଯଜ୍ଞକୁଣ୍ଡ ସାମ୍ନାରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ।
ଵିଷ୍ଣୋ ଭକ୍ତିଂ ସ୍ଥିରାଂ ଦେହି ମନୋଵାକ୍କାଯ କର୍ମଭିଃ
ମୋତେ ମନ, କଥା, ଶରୀର ଓ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଅଟୁଟ ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତି ଦିଅ।
ମୁଦ୍ଗଲସ୍ତୁ ତଦା କ୍ରୋଧାଚ୍ଛିଖାମୁତ୍ପାଟଯତ୍ସ୍ଵକାମ୍
ତାବେ ମୁଦ୍ଗଳ ରାଗରେ ନିଜ ଶିଖା ଚିରିଦେଲେ।
ତାଵଦାଵିରଭୂଦ୍ଵିଷ୍ଣୁଃ କୁଣ୍ଡାଗ୍ନୌ ଭକ୍ତଵତ୍ସଲଃ 2.4.27.
ସେଇ ସମୟରେ, ଭକ୍ତପ୍ରିୟ ବିଷ୍ଣୁ ଯଜ୍ଞକୁଣ୍ଡର ଅଗ୍ନିରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ତମାଲିଂଗ୍ଯାଽଽତ୍ମସାରୂପ୍ଯଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ଵୈକୁଣ୍ଠମଂଦିରମ୍
ସେ ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ନିଜ ସମାନ ରୂପ ଓ ବୈକୁଣ୍ଠ ନିବାସ ଦେଲେ।
ଏତାଵୁଭୌ ତତ୍ସମରୂପଭାଜୌ ଦ୍ଵାଃସ୍ଥୌ କୃତୌ ତେନ ରମାପ୍ରିଯେଣ
ଏହି ଦୁଇଜଣ ତାଙ୍କ ସମାନ ରୂପ ପାଇଁ, ଲକ୍ଷ୍ମୀପ୍ରିୟ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରପାଳ ହେଲେ।
କିଂ ନୁ ତାଭ୍ଯାଂ ପୁରା ଚୀର୍ଣଂ ତସ୍ମାତ୍ତଦ୍ରୂପଧାରିଣୌ
ସେ ଦୁଇଜଣ ପୂର୍ବେ କଣ କରିଥିଲେ, ଯାହାର ଫଳରେ ଏମିତି ରୂପ ନେଇଥିଲେ?
ଗଣାଵୂଚତୁଃ ତୃଣବିଂଦୋସ୍ତୁ କନ୍ଯାଯାଂ ଦେଵହୂତ୍ଯାଂ ପୁରା ଦ୍ଵିଜ
ସେବାକମାନେ କହିଲେ: ପୂର୍ବେ ତୃଣବିନ୍ଦୁଙ୍କ କନ୍ୟା ଦେବହୂତିଙ୍କୁ,
ଜ୍ଯେଷ୍ଠୋ ଜଯଃ କନିଷ୍ଠୋଽଭୂଦ୍ଵିଜଯଶ୍ଚୈଵ ନାମତଃ
ବଡ଼ ଭାଇଙ୍କ ନାମ ଥିଲା ଜୟ, ଛୋଟ ଭାଇଙ୍କ ନାମ ଥିଲା ବିଜୟ।
ଜଯଶ୍ଚ ଵିଜଯଶ୍ଚୈଵ ଵିଷ୍ଣୁଭକ୍ତିରତୌ ସଦା
ଜୟ ଓ ବିଜୟ ସବୁବେଳେ ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତିରେ ଲିନ ଥିଲେ।
ନିତ୍ଯମଷ୍ଟାକ୍ଷରୀଜାପ୍ଯୌ ଵିଷ୍ଣୁଵ୍ରତକରାଵୁଭୌ
ସେମାନେ ସଦା ଅଷ୍ଟାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରୁଥିଲେ ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ବ୍ରତ ରଖୁଥିଲେ।
ମରୁତ୍ତେନ କଦାଚିତ୍ତାଵାହୂତୌ ଯଜ୍ଞକର୍ମଣି
ଏକଥର ମରୁତ୍ତ ତାଙ୍କୁ ଯଜ୍ଞ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଡାକିଥିଲେ।
ଜଯସ୍ତତ୍ରାଭଵଦ୍ବ୍ରହ୍ମାଯାଜକୋ ଵିଜଯୋଽଭଵତ୍
ସେଠାରେ ଜୟ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୂଜାରୀ ହେଲେ, ବିଜୟ ମଧ୍ୟ ତେଣୁ।
ମରୁତ୍ତୋଽଵଭୃଥସ୍ନାତସ୍ତାଭ୍ଯାଂ ଵିତ୍ତଂ ଦଦୌ ବହୁ
ମରୁତ୍ତ ଯଜ୍ଞ ଶେଷରେ ସ୍ନାନ କରି, ତାଙ୍କୁ ବହୁ ଧନ ଦେଲେ।
ଯଜନାଯ ପୃଥଗ୍ଵିଷ୍ଣୋସ୍ତୁଷ୍ଟ୍ଯର୍ଥଂ ତୌ ତତୋ ମୁନୀ
ତାପରେ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ, ମୁନିମାନେ ସେ ଧନ ଦ୍ୱାରା ପୃଥକ୍ ପୂଜା କଲେ।
ଜଯୋଽବ୍ରଵୀତ୍ସମୋ ଭାଗଃ କ୍ରିଯତାମିତି ତତ୍ର ସଃ 2.4.28.
ସେଠାରେ ଜୟ କହିଲେ, 'ସମାନ ଭାଗ କରାଯାଉ।'