ଦ୍ଵିତୀଯେଽହ୍ନି ପୁନଃ ପାକଂ କୃତ୍ଵା ଯାଵତ୍ସ ଵିଷ୍ଣଵେ
ଦ୍ୱିତୀୟ ଦିନ ସେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପାଇଁ ନିବେଦନ ପକାଇଲେ,
ଏଵଂ ସପ୍ତଦିନଂ ତସ୍ଯ ପାକଂ କୋଽପ୍ଯହରନ୍ନୃପ
ଏଭଳି ସାତ ଦିନ ଧରି କିଏ ତାଙ୍କର ନିବେଦନ ନେଇଯାଉଥିଲା, ହେ ରାଜା।
ଅହୋ ନିତ୍ଯଂ ସମଭ୍ଯେତ୍ଯ କଃ ପାକଂ ହରତେ ମମ
ହାଁ, କିଏ ପ୍ରତିଦିନ ଆସି ମୋର ନିବେଦନ ନେଇଯାଉଛି?
ପୁନଃ ପାକଂ ଵିଧାଯାଽତ୍ର ଭୁଜ୍ଯତେ ଯଦି ଚେନ୍ମଯା
ପୁଣି ନିବେଦନ ପକାଇ ଏଠାରେ ମୁଁ ନିଜେ ଖାଇଲି—
ଯଦି ପାକଂ ଵିଧାଯୈଵଂ ଭୋକ୍ତଵ୍ଯଂ ତୁ ମଯା ନ ତତ୍
ଯଦି ଏଭଳି ରାନ୍ଧିବାକୁ ପଡ଼ିବ, ତେବେ ମୁଁ ଏହି ଖାଦ୍ୟ ଖାଇବି ନାହିଁ।
ଉପୋଷିତୋଽହଂ ସପ୍ତାଽହଂ ତିଷ୍ଠାମ୍ଯତ୍ର ଵ୍ରତସ୍ଥିତଃ
ମୁଁ ସାତି ଦିନ ଉପବାସ କରି, ଏଠାରେ ନିଜ ପ୍ରତିଜ୍ଞାରେ ଅଟୁଟ ରହିଛି।
ଇତି ପାକଂ ଵିଧାଯାଽସୌ ତତ୍ରୈଵାଽଲକ୍ଷିତଃ ସ୍ଥିତଃ
ଏଭଳି ଖାଦ୍ୟ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରି, ସେ ଏଠାରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ଭାବେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ।
କ୍ଷୁତ୍କ୍ଷାମଂ ଦୀନଵଦନମସ୍ଥିଚର୍ମାଽଵଶେଷିତମ୍ 2.4.27.
ଭୋକରେ ଶରୀର କ୍ଷୀଣ ହୋଇଯାଇଥିଲା, ମୁହଁ ଦୁଃଖିତ ଦେଖାଉଥିଲା, ଶରୀରରେ କେବଳ ଚର୍ମ ଓ ହାଡ଼ ଅଛି।
ଵିଲୋକ୍ଯାଽନ୍ନହରଂ ଵିପ୍ରସ୍ତିଷ୍ଠତିଷ୍ଠେତ୍ଯଭାଷତ
ଖାଦ୍ୟ ନେଇ ଆସୁଥିବାକୁ ଦେଖି, ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ, 'ଠାରେ ରୁହ, ଠାରେ ରୁହ!'
ଇତ୍ଥଂ ଵଦଂତଂ ଵିପ୍ରାଗ୍ର୍ଯମାଯାଂତଂ ସ ଵିଲୋକ୍ଯ ଚ
ଏଭଳି କହୁଥିବା ଏବଂ ଆସୁଥିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଖି,
ଭୀତଂ ସଂମୂର୍ଚ୍ଛିତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚଂଡାଲଂ ସ ଦ୍ଵିଜାଗ୍ରଣୀଃ
ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜଣେ ଭୟଭୀତ ଏବଂ ଅଚେତନ ହୋଇଯିଥିବା ଚଣ୍ଡାଳକୁ ଦେଖିଲେ।
ଅଥୋତ୍ଥିତଂ ତମେଵାସୌ ଵିଷ୍ଣୁଦାସୋ ଵ୍ଯଲୋକଯତ୍
ତାପରେ ବିଷ୍ଣୁଦାସ ତାଙ୍କୁ ଉଠୁଥିବାବେଳେ ଦେଖିଲେ।
ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସାତ୍ତ୍ଵିକୈର୍ଭାଵୈରାଵୃତୋ ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମଃ
ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସତ୍ତ୍ୱିକ ଭାବରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ।
ଅଥ ଶକ୍ରାଦଯୋ ଦେଵାସ୍ତତ୍ରୈଵାଭ୍ଯାଯଯୁସ୍ତଦା
ତାପରେ ସେଇ ସମୟରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ଏଠାକୁ ଆସିଲେ।
ଵିମାନଶତସଂକୀର୍ଣଂ ଦେଵର୍ଷିଶତସଂକୁଲମ୍
ସେଠାରେ ଶତଶଃ ଦେବ ରଥ ଭିଡ଼ିଥିଲା ଏବଂ ଶତଶଃ ଦେବ ଋଷିମାନେ ଭରିଥିଲେ।
ତତୋ ଵିଷ୍ଣୁଃ ସମାଲିଂଗ୍ଯ ସ୍ଵଭକ୍ତଂ ସାତ୍ତ୍ଵିକଵ୍ରତମ୍
ତାପରେ ବିଷ୍ଣୁ ନିଜ ସତ୍ତ୍ୱିକ ବ୍ରତରେ ଅଟୁଟ ଭକ୍ତଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ।
ଵିମାନଵରସଂସ୍ଥଂ ତଂ ଗଚ୍ଛଂତଂ ଵିଷ୍ଣୁସନ୍ନିଧିମ୍
ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ରଥରେ ବସି, ସେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସାନିଧ୍ୟକୁ ଯାଇଲେ।
ଵୈକୁଣ୍ଠଭୁଵନଂ ଯାଂତଂ ଵିଷ୍ଣୁଦାସଂ ଵିଲୋକ୍ଯ ସଃ 2.4.27.
ବିଷ୍ଣୁଦାସଙ୍କୁ ବୈକୁଣ୍ଠ ଲୋକକୁ ଯାଉଥିବା ଦେଖି,
ସ ଵିଷ୍ଣୁରୂପଧୃଗ୍ଵିପ୍ରୋ ଯାତି ଵୈକୁଣ୍ଠମଂଦିରମ୍
ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣ ବୈକୁଣ୍ଠ ମନ୍ଦିରକୁ ଯାଉଛନ୍ତି।
ଦୀକ୍ଷିତେନ ମଯା ସମ୍ଯକ୍ସତ୍ରେଽସ୍ମିନ୍ଵୈଷ୍ଣଵେ ତ୍ଵଯା
ମୁଁ ଯଥାଯଥ ଦୀକ୍ଷା ନେଇଛି, ଏହି ବୈଷ୍ଣବ ଯଜ୍ଞରେ ତୁମେ ଅଂଶ ନେଇଛ।
ନୈଵାଽଦ୍ଯାପି ସ ମେ ଦେଵଃ ପ୍ରସନ୍ନୋ ଜାଯତେ ଧ୍ରୁଵମ୍
ଏଯାଁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମଧ୍ୟ, ହେ ପ୍ରଭୁ, ସେ ମୋପରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇନାହାନ୍ତି, ନିଶ୍ଚିତ।
ତସ୍ମାଦ୍ଦାନୈଶ୍ଚ ଯଜ୍ଞୈଶ୍ଚ ନୈଵ ଵିଷ୍ଣୁଃ ପ୍ରସୀଦତି
ତେଣୁ ଦାନ କିମ୍ବା ଯଜ୍ଞ କରିଲେ ବି ବିଷ୍ଣୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ।
ଆବାଲ୍ଯାଦ୍ଦୀକ୍ଷିତୋ ଯଜ୍ଞେ ହ୍ଯପୁତ୍ରତ୍ଵମଗାଦ୍ଯତଃ
ଶିଶୁବେଳୁଠାରୁ ସେ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଦୀକ୍ଷିତ ହୋଇଥିଲେ, ଏହିକାରଣରୁ ସେ ସନ୍ତାନହୀନ ରହିଗଲେ।
ତସ୍ମାଦଦ୍ଯାଽପି ତଦ୍ଦେଶେ ସଦା ରାଜ୍ଯାଂଽଶଭାଗିନଃ
ଏହିକାରଣରୁ, ଆଜିଯାଏଁ ସେଠାରେ ସବୁବେଳେ ସେମାନେ ରାଜ୍ୟର ଅଂଶ ଭାଗ କରନ୍ତି।
ଯଜ୍ଞଵାଟଂ ତତୋଽଭ୍ଯେତ୍ଯ ଯଜ୍ଞକୁଣ୍ଡାଗ୍ରତଃ ସ୍ଥିତଃ
ତାପରେ ସେ ଯଜ୍ଞ ମଣ୍ଡପକୁ ଯାଇ, ଯଜ୍ଞକୁଣ୍ଡ ସାମ୍ନାରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ।
ଵିଷ୍ଣୋ ଭକ୍ତିଂ ସ୍ଥିରାଂ ଦେହି ମନୋଵାକ୍କାଯ କର୍ମଭିଃ
ମୋତେ ମନ, କଥା, ଶରୀର ଓ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଅଟୁଟ ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତି ଦିଅ।
ମୁଦ୍ଗଲସ୍ତୁ ତଦା କ୍ରୋଧାଚ୍ଛିଖାମୁତ୍ପାଟଯତ୍ସ୍ଵକାମ୍
ତାବେ ମୁଦ୍ଗଳ ରାଗରେ ନିଜ ଶିଖା ଚିରିଦେଲେ।
ତାଵଦାଵିରଭୂଦ୍ଵିଷ୍ଣୁଃ କୁଣ୍ଡାଗ୍ନୌ ଭକ୍ତଵତ୍ସଲଃ 2.4.27.
ସେଇ ସମୟରେ, ଭକ୍ତପ୍ରିୟ ବିଷ୍ଣୁ ଯଜ୍ଞକୁଣ୍ଡର ଅଗ୍ନିରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ତମାଲିଂଗ୍ଯାଽଽତ୍ମସାରୂପ୍ଯଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ଵୈକୁଣ୍ଠମଂଦିରମ୍
ସେ ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ନିଜ ସମାନ ରୂପ ଓ ବୈକୁଣ୍ଠ ନିବାସ ଦେଲେ।
ଏତାଵୁଭୌ ତତ୍ସମରୂପଭାଜୌ ଦ୍ଵାଃସ୍ଥୌ କୃତୌ ତେନ ରମାପ୍ରିଯେଣ
ଏହି ଦୁଇଜଣ ତାଙ୍କ ସମାନ ରୂପ ପାଇଁ, ଲକ୍ଷ୍ମୀପ୍ରିୟ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରପାଳ ହେଲେ।