ନ ଲଂଘଯତି କିଂ ତ୍ଵସ୍ଯ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣପରିକ୍ରମୈଃ
ତାଙ୍କର ପରିକ୍ରମାରେ, କଣ ଉପେକ୍ଷା କରିପାରିବେନି?
ଅରୁଣାଚଲମାରାଧ୍ଯ ନଵାନ୍ଯଂଗାନି ଲେଭିରେ 1.3.1.6.
ଅରୁଣ ପାହାଡ଼କୁ ପୂଜା କରି, ସେମାନେ ନୂତନ ଅଙ୍ଗ ପାଇଲେ।
ଘ୍ରାଣଂ ଵାଣୀ ଚ ଲେଭେ ସା ଶୋଣାଚଲନିଷେଵଣାତ୍
ଶୋଣ ପାହାଡ଼ର ସେବା କରି, ସେ ନାକ ଓ କଥା ପାଇଲେ।
ବଲିଦତ୍ତାଵନୀଦାନଜଲଧାରାନିରୋଧତଃ
ବଳି ଦେଇଥିବା ଭୂଦାନର ଧାରା ଅଟକିଥିବାରୁ—
ଲେଭେ ନେତ୍ରଂ ଚ ପୂତାତ୍ମା ଭାସ୍କରାଖ୍ଯେ ଗିରୌ ସ୍ଥିତଃ
ଭାସ୍କର ନାମକ ପାହାଡ଼ରେ ବସିଥିବା ପବିତ୍ର ଆତ୍ମା ଏକ ଚକ୍ଷୁ ପାଇଲେ।
ପ୍ରତର୍ଦନାଖ୍ଯୋ ନୃପତିର୍ଗ୍ରହୀତୁଂ ଦେଵକନ୍ଯକାମ୍
ପ୍ରତର୍ଦନ ନାମକ ରାଜା ଏକ ଦେବକନ୍ୟାକୁ ଜିତିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ।
କ୍ଷଣାତ୍କପିମୁଖୋ ଜାତୋ ମଂତ୍ରିଭିଶ୍ଚୋଦିତୋ ନୃପଃ
ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଉତ୍ତେଜିତ କରିବା ସହିତ, ରାଜା ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ କପିର ମୁହଁ ଧରିଲେ।
ତତଶ୍ଚାରୁମୁଖୋଜାତଃ ପ୍ରସାଦାଦରୁଣେଶିତୁଃ
ତାପରେ, ଅରୁଣେଶ୍ୱରଙ୍କର କୃପାରେ, ସେ ଏକ ସୁନ୍ଦର ମୁହଁ ଧାରଣ କଲେ।
ଅରୁଣାଚଲନାଥସ୍ଯସଂନିଧୌ ଜ୍ଞାନଦୁର୍ବଲଃ
ଅରୁଣାଚଳ ନାଥଙ୍କର ସାନ୍ନିଧ୍ୟରେ, ସେ ଜ୍ଞାନରେ ଦୁର୍ବଳ ହେଇଥିଲେ।
ତତୋ ଵ୍ଯାଘ୍ରମୁଖଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଗଂଧର୍ଵପରିଚାରକାଃ
ତାପରେ, ବ୍ୟାଘ୍ରମୁଖକୁ ଦେଖି, ଗନ୍ଧର୍ବଙ୍କର ସେବକମାନେ—
ଅଥ ନାରଦ ନିର୍ଦିଷ୍ଟମଵଜ୍ଞାଫଲମାତ୍ମନଃ
ଏହାପରେ, ନାରଦ, ତାଙ୍କର ଅବମାନର ଫଳ, ଯେପରି ଘୋଷିତ ହୋଇଥିଲା, ସେ ତାଙ୍କୁ ଭୋଗିଲେ।
ଶିଵଭୂମିରିଯଂ ଖ୍ଯାତା ପରିତୋ ଯୋଜନଦ୍ଵଯମ୍ 1.3.1.6.
ଏହି ଶିବଭୂମି ସମସ୍ତଠାରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଦୁଇ ଯୋଜନା ଚାରିପାଖରେ ବିସ୍ତୃତ।
ସପ୍ତର୍ଷଯଃ ପୁରା ଭୂମୌ ଶାପଦୋଷସମନ୍ଵିତାଃ
ପୁରୁଣା ଦିନରେ, ସପ୍ତୃଷିମାନେ ଭୂମିରେ ଶାପର ଦୋଷରେ ପୀଡିତ ହେଇଥିଲେ।
ଶାପମୋକ୍ଷଂ ଦଦୌ ଶ୍ରୀମାନ୍ସପ୍ତର୍ଷୀଣାଂ ମହାତ୍ମନାମ୍
ଏକ ମହାନ ବ୍ୟକ୍ତି ସପ୍ତୃଷିମାନଙ୍କୁ ଶାପରୁ ମୁକ୍ତି ଦେଲେ।
ଶୋଣାଚଲସ୍ଯ ନିକଟେ ଦୃଶ୍ଯତେ ପାଵନଂ ଶୁଭମ୍
ଶୋଣାଚଳ ନିକଟରେ ଏକ ପବିତ୍ର ଓ ଶୁଭ୍ର ସ୍ଥାନ ଦେଖାଯାଏ।
ଅଂତର୍ହିତପ୍ରାର୍ଥିତାର୍ଥୋ ଦାରୁହସ୍ତପୁଟେ ଵହନ୍
ଏକ କାଠର ହାତପୁଟିରେ ଲୁଚାଇ ଚାହିଦା ଜିନିଷ ବହନ କରିଥିଲେ।
ଦାରୁହସ୍ତପୁଟେ ତୀର୍ଥେ ନିଚିକ୍ଷେପ ପିପାସତଃ
ପାଣିପାଇବା ଇଚ୍ଛାରେ, ସେ ତାହାକୁ ପବିତ୍ର କାଠର ହାତପୁଟିରେ ତୀରଥରେ ରଖିଲେ।
ଅଥ ଶୋଣାଚଲଂ ପ୍ରାପ୍ତଃ କଥଂ ଵା ଦାରୁହସ୍ତକଃ
ତାପରେ, ଶୋଣାଚଳକୁ ପହଞ୍ଚି, କିପରି ଏହି କାଠର ହାତପୁଟି ଧାରଣକାରୀ—
ଲବ୍ଧପାଦଶ୍ଚ ସହସା ଜଗାମ ଚ ନିଜାଲଯମ୍
ଅଚନ୍ତିତ ଭାବରେ ପାଦ ମିଳିଲାପରେ, ସେ ନିଜ ଘରକୁ ଗଲେ।
ସ୍ଵଯଂ ଗୃହୀତ୍ଵା ଚାଲୋକ୍ଯ ଵଵଂଦେଽରୁଣପର୍ଵତମ୍
ନିଜେ ଧରି, ଦେଖି, ସେ ଅରୁଣ ପର୍ବତକୁ ନମସ୍କାର କଲେ।
ଵିସ୍ମଯୋତ୍ଫୁଲ୍ଲନଯନୈଃ ଶିଵଭକ୍ତୈର୍ମହାତ୍ମଭିଃ
ବିସ୍ମୟରେ ଫୁଲିଥିବା ଚକ୍ଷୁ ନିଆଁ, ଶିବଭକ୍ତ ମହାତ୍ମାମାନେ—
ଵାଲୀ ଶକ୍ରସୁତଃ ଶ୍ରୀମାଞ୍ଛ୍ରଂଗାଦୁଦଯଭୂଭୃତଃ 1.3.1.6.
ବାଲୀ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପୁତ୍ର ଓ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଉଦୟ ପର୍ବତର ଶିଖରରୁ—
ଆଲୁଲୋକେଽରୁଣଗିରିଂ ମଧ୍ଯେ ଦେଵନମସ୍କୃତମ୍
ସେ ମଧ୍ୟରେ ଦେବମାନେ ପୂଜିତ କରୁଥିବା ଅରୁଣ ପର୍ବତକୁ ଦେଖିଲେ।
ପିତ୍ରା ଶକ୍ରେଣ ସଂଗମ୍ଯ ଚୋଦିତଃ ଶୋଣପର୍ଵତମ୍
ତାଙ୍କ ପିତା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଉତ୍ତେଜନାରେ, ସେ ଶୋଣ ପର୍ବତକୁ ଯାଇଥିଲେ।
ନଲଃ ପୂର୍ଵଂ ସମଭ୍ଯର୍ଚ୍ଯ ସ୍ଵସୃଷ୍ଟା ମାନଵପ୍ରିଯାଃ
ନଳ ପ୍ରଥମେ ପୂଜା କରି, ନିଜେ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିବା ମାନବମାନଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଜନନୀମାନେଙ୍କୁ ଆଦର ସହ ରଖିଥିଲେ।
ଇଲଃ ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ସହସା ଗୌରୀଵନମଖଂଡିତମ୍
ଇଳ ହଠାତ୍ ଗୌରୀର ଅଟୁଟ ଅରଣ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ସେଠି ଅଭିଞ୍ଜ ରହିଗଲେ।
ଵଶିଷ୍ଠେନ ସମାଦିଷ୍ଟଃ ଶୋଣାଦ୍ରିଂ ସମପୂଜଯତ୍
ବଶିଷ୍ଠଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶରେ, ସେ ଶୋଣ ପାହାଡକୁ ଯଥାଯଥ ପୂଜା କଲେ।
ସୋମୋପଦେଶାଦ୍ଭକ୍ତ୍ଯାଥ ସସ୍ମାରାରୁଣପର୍ଵତମ୍
ସୋମଙ୍କ ଉପଦେଶ ଓ ଭକ୍ତି ସହିତ, ସେ ଅରୁଣ ପାହାଡକୁ ସ୍ମରଣ କଲେ।
ଲେଭେ ଚ ପରମଂ ସ୍ଥାନମପ୍ରାପ୍ଯମମରୈରପି
ସେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସ୍ଥାନ ପାଇଲେ, ଯାହା ଅମରମାନେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ।
ନ ମୁକ୍ତିଂ ପ୍ରାପ ଯୋଗେନ ମୃଗଜନ୍ମନି ସଂଗତଃ
ମୃଗ ଜନ୍ମରେ ଥିବା ସମୟରେ, ସେ ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ।