ଅଥ ସଂସ୍ମୃତ୍ଯ ସା ପୂର୍ଵଜନ୍ମକର୍ମଵିପାକଜାମ୍
ତାପରେ ସେ ପୂର୍ବଜନ୍ମର କର୍ମର ଫଳକୁ ମନେ ପକାଇଲେ।
ତତ୍କଥଂ ନୁ ପୁନର୍ଵିପ୍ର ପ୍ରଯାସ୍ଯାମ୍ଯୁତ୍ତମାଂ ଗତିମ୍
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଏବେ ମୁଁ କିପରି ପୁଣି ଉତ୍ତମ ଗତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରିବି?
ଅତୀଵ ଵିସ୍ମିତୋ ଵିପ୍ରସ୍ତଦା ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍
ବ୍ରାହ୍ମଣ ଏହା ଶୁଣି ବହୁତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ ଏବଂ କହିଲେ—
ଧର୍ମଦତ୍ତ ଉଵାଚ କେନ କର୍ମଵିପାକେନ ତ୍ଵଂ ଦଶାମୀଦୃଶୀଂ ଗତା 2.4.24.
ଧର୍ମଦତ୍ତ କହିଲେ: କେଉଁ କର୍ମର ଫଳରେ ତୁମେ ଏପରି ଦୁର୍ଦ୍ଦଶାକୁ ପହଞ୍ଚିଛ?
ତସ୍ଯାହଂ ଗୃହିଣୀ ପୂର୍ଵଂ କଲହାଖ୍ଯାଽତିନିଷ୍ଠୁରା
ସେ କହିଲେ: ପୂର୍ବେ ମୁଁ କଳହା ନାମକ ଗୃହଣୀ ଥିଲି, ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠୋର ଓ ରୁଢ଼।
ନ କଦାଚିନ୍ମଯା ଭର୍ତୁର୍ଵଚସାଽପି ଶୁଭଂ କୃତମ୍
ମୁଁ କେବେ ମଧ୍ୟ ମୋ ଘରୋଇକୁ କଥାରେ ବା କାମରେ କୌଣସି ଭଲ କାମ କରିନଥିଲି।
କଲହପ୍ରିଯଯା ନିତ୍ଯଂ ମଯୋଦ୍ଵିଗ୍ନମନା ଯଦା
ମୁଁ ସବୁବେଳେ କଳହ ପ୍ରିୟ ଥିଲି ଏବଂ ସେଠାରୁ ମୋ ଘରୋଇର ମନ ସଦା ଅଶାନ୍ତ କରୁଥିଲି।
ତତୋ ଗରଂ ସମାଦାଯ ପ୍ରାଣାସ୍ତ୍ଯକ୍ତା ମଯା ଦ୍ଵିଜ
ତାପରେ ମୁଁ ବିଷ ଖାଇ ଜୀବନ ଛାଡ଼ିଦେଲି, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ।
ଯମଶ୍ଚ ମାଂ ତଦା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତମପୃଚ୍ଛତ
ସେତେବେଳେ ଯମ ମୋତେ ଦେଖି, ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ।
ପ୍ରାପ୍ନୋତ୍ଵେଷା ଚ ତତ୍କର୍ମ ଶୁଭଂ ଵା ଯଦି ଵାଽଶୁଭମ୍
ଯେଉଁ କର୍ମ ମୁଁ କରିଛି, ଭଲ କିମ୍ବା ଖରାପ, ତାହାର ଫଳ ମୋତେ ଦିଅ।
କଲହୋଵାଚ ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତସ୍ତଦା ଵାକ୍ଯଂ ଭର୍ତ୍ସଯନ୍ମାମୁଵାଚ ସଃ ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତ ଉଵାଚ ଅନଯା ତୁ କୃତଂ କର୍ମ ଶୁଭଂ କିଂଚିନ୍ନ ଵିଦ୍ଯତେ
କଳହା କହିଲେ: ତେବେ ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତ ମୋତେ ଡାଟି କହିଲେ— ଏହି ଜଣେ କୌଣସି ଭଲ କାମ କରିନାହାନ୍ତି।
ମିଷ୍ଟାନ୍ନଂ ଭୁଂଜମାନେଯଂ ନ ଭର୍ତରି ତଦର୍ପିତମ୍
ସେ ମିଠା ଖାଦ୍ୟ ଖାଉଥିଲେ, କିନ୍ତୁ କେବେ ମଧ୍ୟ ଘରୋଇ ପାଇଁ ତାହା ଅର୍ପଣ କରିନଥିଲେ।
ଭର୍ତୁର୍ଦ୍ଵେଷାତ୍ତଦାପ୍ଯେଷା ନିତ୍ଯଂ କଲହକାରିଣୀ
ସେ ସମୟରେ ସେ ତାଙ୍କର ପତି ପ୍ରତି ଦ୍ୱେଷ ଥିବାରୁ ସବୁବେଳେ ଝଗଡ଼ା କରୁଥିଲେ।
ପାକଭାଂଡେ ସଦା ଭୁଂକ୍ତେ ଭୁଂକ୍ତେ ଚୈକା ଯତସ୍ତତଃ 2.4.24.
ସେ ସଦା ପାକାଘରର ପାତ୍ରରୁ ଖାଉଥିଲେ ଏବଂ ଏକା ଏକା ଖାଉଥିଲେ।
ଭର୍ତାରମପି ଚୋଦ୍ଦିଶ୍ଯ ହ୍ଯାତ୍ମଘାତଃ କୃତୋଽନଯା
ସେ ତାଙ୍କ ପତିଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଉତ୍ତେଜିତ କରିଥିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆତ୍ମହତ୍ୟା ହୋଇଥିଲା।
ଅତଶ୍ଚୈଷା ମରୁଦ୍ଦେଶଂ ପ୍ରାପିତଵ୍ଯା ଭଟୈରିଯମ୍
ଏହି କାରଣରୁ ଏହାକୁ ପାଳାମାନେ ବାୟୁ ଦେଶକୁ ନେଇଯିବା ଉଚିତ।
ଊର୍ଧ୍ଵଂ ଯୋନିତ୍ରଯଂ ଚୈଷା ଭୁନକ୍ତ୍ଵଶୁଭକାରିଣୀ
ଏହା ପରେ, ଏହି ଅଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା ଜଣେ ଉପରେ ତିନିଟି ଜନ୍ମ ଭୋଗିବେ।
କ୍ଷୁତୃଡ୍ଭ୍ଯାଂ ପୀଡିତାଽଽଵିଶ୍ଯ ଶରୀରଂ ଵଣିଜସ୍ଯ ଚ
ଖାଦ୍ୟ ଓ ପାନୀୟ ଅଭାବରେ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, ସେ ଏକ ବ୍ୟାପାରୀଙ୍କ ଶରୀରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବେ।
ତତ୍ତୀରଂ ସଂଶ୍ରିତା ଯାଵତ୍ତାଵତ୍ତସ୍ଯ ଶରୀରତଃ
ସେ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେହି ତୀରରେ ରହିବେ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ବ୍ୟାପାରୀଙ୍କ ଶରୀରରେ ରହିବେ।
ତତଃ କ୍ଷୁତ୍କ୍ଷାମଯା ଦୃଷ୍ଟୋ ମଯା ହି ତ୍ଵଂ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମ
ତାପରେ ଭୋକ ଓ ତିଆରିରେ ତୁମକୁ ଦେଖିଲି, ହେ ଦ୍ୱିଜୋତ୍ତମ।
ତତ୍କୃତ୍ଯଂ କୁରୁ ଵିପ୍ରେଂଦ୍ର କଥଂ ମୁକ୍ତିମିଯାମ୍ଯହମ୍
ଏହିପରି ଯାହା କରିବା ଉଚିତ, ତାହା କର, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ; କିପରି ମୁଁ ମୋକ୍ଷ ପାଇପାରିବି?
ଇତ୍ଥଂ ଵିଚିଂତ୍ଯ କଲହାଵଚନଂ ଦ୍ଵିଜାଗ୍ର୍ଯସ୍ତତ୍କର୍ମପାକଭଯଵିସ୍ମଯଦୁଃଖଯୁକ୍ତଃ
ଏପରି ଭାବି, ସେ ଝଗଡ଼ାଳୁ କଥାଗୁଡ଼ିକୁ ମନେକରି, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ କର୍ମର ଫଳ ଭୟ ଓ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦୁଃଖରେ ଭରିଗଲେ।
ପ୍ରେତଦେହସ୍ଥିତାଯାସ୍ତେ ତେଷୁ ନୈଵାଽଧିକାରିତା
ଏହି ପ୍ରେତ ଦେହରେ ଥିବା ତାଙ୍କ ପାଇଁ ସେଠାରେ କୌଣସି ଅଧିକାର ନଥିଲା।
ତ୍ଵଦ୍ଗ୍ଲାନିଦର୍ଶନାଦସ୍ମାତ୍ଖିନ୍ନଂ ଚ ମମ ମାନସମ୍
ତୁମର ଦୁଃଖ ଦେଖି ମୋର ମନ ମଧ୍ୟ ଦୁଃଖିତ ହୋଇଯାଇଛି।
ତସ୍ମାଦାଜନ୍ମଚରିତଂ ଯନ୍ମଯା କାର୍ତିକଵ୍ରତମ୍
ଏହି କାରଣରୁ, ମୁଁ ଜନ୍ମଠାରୁ ଯେ କାର୍ତ୍ତିକ ବ୍ରତ ପାଳନ କରୁଛି—
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଧର୍ମଦତ୍ତୋଽସୌ ଯାଵତ୍ତାମଭ୍ଯଷେଚଯତ୍
ଏପରି କହି, ଧର୍ମଦତ୍ତ ତାଙ୍କୁ ଜଳ ଛିଟିଲେ।
ତାଵତ୍ପ୍ରେତତ୍ଵନିର୍ମୁକ୍ତା ଜ୍ଵଲଦଗ୍ନିଶିଖୋପମା
ସେହି କ୍ଷଣରେ ସେ ପ୍ରେତ ଦେହରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନିଶିଖା ପରି ଚମକୁଥିଲେ।
ତତଃ ସା ଦଂଡଵଦ୍ଭୂମୌ ପ୍ରଣନାମାଥ ତଂ ଦ୍ଵିଜମ୍
ତାପରେ ସେ ଭୂମିରେ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପଡ଼ି, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ।
କଲହୋଵାଚ ତ୍ଵତ୍ପ୍ରସାଦାଦ୍ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ ଵିମୁକ୍ତା ନିରଯାଦହମ୍
କଳହା କହିଲେ: 'ତୁମର କୃପାରେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୁଁ ନରକରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇଛି।'
ଵିମାନଂ ଭାସ୍ଵରଂ ଯୁକ୍ତଂ ଵିଷ୍ଣୁରୂପଧରୈର୍ଗଣୈଃ
ଏକ ଦୀପ୍ତିମାନ ଦିବ୍ୟ ରଥ ଦେଖାଦେଲା, ଯାହା ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଆକାରରେ ଥିବା ସେବକମାନେ ସହିତ ସଜିତ ଥିଲା।