ଅରୁଣାଦ୍ରିଂ ସମଭ୍ଯର୍ଚ୍ଯ ଵିପାପୋଽଭୂତ୍ସୁରାଧିପଃ
ଅରୁଣ ପାହାଡ଼କୁ ପୂଜା କରିବା ପରେ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ନାୟକ ପାପମୁକ୍ତ ହେଲେ।
ଲବ୍ଧ୍ଵା ଚେନ୍ଦ୍ରପଦଂ ଶକ୍ରଃ ଶତମପ୍ସରସାଂକୁଲମ୍ 1.3.1.6.
ଇନ୍ଦ୍ର ପଦ ଫେରିପାଇବା ପରେ, ଶକ୍ର ଏକ ଶତ ଅପ୍ସରାମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରିଗଲେ।
ପୁଷ୍ପମେଘାନ୍ସମାଦିଶ୍ଯ ଦିଵ୍ଯାଭିଃ ପୁଷ୍ପଵୃଷ୍ଟିଭିଃ
ସେ ଫୁଲର ମେଘମାନେକୁ ଦିବ୍ୟ ପୁଷ୍ପବୃଷ୍ଟି କରିବାକୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ।
ଶେଷୋଽପି ଶୋଣଶୈଲେଶଂ ସମଭ୍ଯର୍ଚ୍ଯ ଶିଵାଜ୍ଞଯା
ଶେଷ ମଧ୍ୟ, ଶିବଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ଶୋଣ ପାହାଡ଼ର ନାଥକୁ ପୂଜା କଲେ।
ଅନ୍ଯେ ନାଗାଶ୍ଚ ଗନ୍ଧର୍ଵାଃ ସିଦ୍ଧାଶ୍ଚାପ୍ସରସାଂ ଗଣାଃ
ଅନ୍ୟ ନାଗ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ସିଦ୍ଧ ଓ ଅପ୍ସରାମାନଙ୍କ ଦଳ ମଧ୍ୟ—
ଦେଵୈରଶେଷୈର୍ଦୈତ୍ଯାଦୀଞ୍ଜେତୁକାମୈଃ ସମୁଦ୍ଯତୈଃ
ଦେବମାନେ, ଦୈତ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟମାନେଙ୍କୁ ଜୟ କରିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ, ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ।
ତ୍ଵଷ୍ଟ୍ରା ଵିରଚିତାକାର ଆଦିତ୍ଯସ୍ତେଜସା ତପନ୍
ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଜନ, ତ୍ୱଷ୍ଟ୍ର ତୁମକୁ ଗଢ଼ିଥିଲେ, ତୁମେ ସୂର୍ଯ୍ୟର ତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ।
ରଥଵାହାଃ ପୁନସ୍ତସ୍ଯ ଶକ୍ତିହୀନାଃ ଶ୍ରମଂ ଗତାଃ
କିନ୍ତୁ ରଥର ଘୋଡ଼ାମାନେ ଶକ୍ତିହୀନ ଓ କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇ, ଆଗକୁ ଯିବାରେ ଅସମର୍ଥ ହେଲେ।
ନାଶକ୍ନୋଚ୍ଚ ଦିଵଂ ଗନ୍ତୁଂ ସର୍ଵଗତ୍ଯାଂଶୁମାଲିନଃ
ପ୍ରଭାର ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା ଗତିବାହକମାନେ ଉଚ୍ଚ ଦିବକୁ ଯିବାରେ ସମର୍ଥ ହେଲେନି।
ପ୍ରୀତ୍ଯା ତସ୍ମାଦ୍ଵିଭୋର୍ଲେଭେ ମାର୍ଗଂ ଵ୍ଯୋମ୍ନୋ ହଯାଞ୍ଛୁଭାନ୍
ପ୍ରେମରେ, ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କୁ ଆକାଶରେ ଏକ ମାର୍ଗ ଓ ଶୁଭ ଘୋଡ଼ା ଦେଲେ।
ନ ଲଂଘଯତି କିଂ ତ୍ଵସ୍ଯ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣପରିକ୍ରମୈଃ
ତାଙ୍କର ପରିକ୍ରମାରେ, କଣ ଉପେକ୍ଷା କରିପାରିବେନି?
ଅରୁଣାଚଲମାରାଧ୍ଯ ନଵାନ୍ଯଂଗାନି ଲେଭିରେ 1.3.1.6.
ଅରୁଣ ପାହାଡ଼କୁ ପୂଜା କରି, ସେମାନେ ନୂତନ ଅଙ୍ଗ ପାଇଲେ।
ଘ୍ରାଣଂ ଵାଣୀ ଚ ଲେଭେ ସା ଶୋଣାଚଲନିଷେଵଣାତ୍
ଶୋଣ ପାହାଡ଼ର ସେବା କରି, ସେ ନାକ ଓ କଥା ପାଇଲେ।
ବଲିଦତ୍ତାଵନୀଦାନଜଲଧାରାନିରୋଧତଃ
ବଳି ଦେଇଥିବା ଭୂଦାନର ଧାରା ଅଟକିଥିବାରୁ—
ଲେଭେ ନେତ୍ରଂ ଚ ପୂତାତ୍ମା ଭାସ୍କରାଖ୍ଯେ ଗିରୌ ସ୍ଥିତଃ
ଭାସ୍କର ନାମକ ପାହାଡ଼ରେ ବସିଥିବା ପବିତ୍ର ଆତ୍ମା ଏକ ଚକ୍ଷୁ ପାଇଲେ।
ପ୍ରତର୍ଦନାଖ୍ଯୋ ନୃପତିର୍ଗ୍ରହୀତୁଂ ଦେଵକନ୍ଯକାମ୍
ପ୍ରତର୍ଦନ ନାମକ ରାଜା ଏକ ଦେବକନ୍ୟାକୁ ଜିତିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ।
କ୍ଷଣାତ୍କପିମୁଖୋ ଜାତୋ ମଂତ୍ରିଭିଶ୍ଚୋଦିତୋ ନୃପଃ
ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଉତ୍ତେଜିତ କରିବା ସହିତ, ରାଜା ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ କପିର ମୁହଁ ଧରିଲେ।
ତତଶ୍ଚାରୁମୁଖୋଜାତଃ ପ୍ରସାଦାଦରୁଣେଶିତୁଃ
ତାପରେ, ଅରୁଣେଶ୍ୱରଙ୍କର କୃପାରେ, ସେ ଏକ ସୁନ୍ଦର ମୁହଁ ଧାରଣ କଲେ।
ଅରୁଣାଚଲନାଥସ୍ଯସଂନିଧୌ ଜ୍ଞାନଦୁର୍ବଲଃ
ଅରୁଣାଚଳ ନାଥଙ୍କର ସାନ୍ନିଧ୍ୟରେ, ସେ ଜ୍ଞାନରେ ଦୁର୍ବଳ ହେଇଥିଲେ।
ତତୋ ଵ୍ଯାଘ୍ରମୁଖଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଗଂଧର୍ଵପରିଚାରକାଃ
ତାପରେ, ବ୍ୟାଘ୍ରମୁଖକୁ ଦେଖି, ଗନ୍ଧର୍ବଙ୍କର ସେବକମାନେ—
ଅଥ ନାରଦ ନିର୍ଦିଷ୍ଟମଵଜ୍ଞାଫଲମାତ୍ମନଃ
ଏହାପରେ, ନାରଦ, ତାଙ୍କର ଅବମାନର ଫଳ, ଯେପରି ଘୋଷିତ ହୋଇଥିଲା, ସେ ତାଙ୍କୁ ଭୋଗିଲେ।
ଶିଵଭୂମିରିଯଂ ଖ୍ଯାତା ପରିତୋ ଯୋଜନଦ୍ଵଯମ୍ 1.3.1.6.
ଏହି ଶିବଭୂମି ସମସ୍ତଠାରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଦୁଇ ଯୋଜନା ଚାରିପାଖରେ ବିସ୍ତୃତ।
ସପ୍ତର୍ଷଯଃ ପୁରା ଭୂମୌ ଶାପଦୋଷସମନ୍ଵିତାଃ
ପୁରୁଣା ଦିନରେ, ସପ୍ତୃଷିମାନେ ଭୂମିରେ ଶାପର ଦୋଷରେ ପୀଡିତ ହେଇଥିଲେ।
ଶାପମୋକ୍ଷଂ ଦଦୌ ଶ୍ରୀମାନ୍ସପ୍ତର୍ଷୀଣାଂ ମହାତ୍ମନାମ୍
ଏକ ମହାନ ବ୍ୟକ୍ତି ସପ୍ତୃଷିମାନଙ୍କୁ ଶାପରୁ ମୁକ୍ତି ଦେଲେ।
ଶୋଣାଚଲସ୍ଯ ନିକଟେ ଦୃଶ୍ଯତେ ପାଵନଂ ଶୁଭମ୍
ଶୋଣାଚଳ ନିକଟରେ ଏକ ପବିତ୍ର ଓ ଶୁଭ୍ର ସ୍ଥାନ ଦେଖାଯାଏ।
ଅଂତର୍ହିତପ୍ରାର୍ଥିତାର୍ଥୋ ଦାରୁହସ୍ତପୁଟେ ଵହନ୍
ଏକ କାଠର ହାତପୁଟିରେ ଲୁଚାଇ ଚାହିଦା ଜିନିଷ ବହନ କରିଥିଲେ।
ଦାରୁହସ୍ତପୁଟେ ତୀର୍ଥେ ନିଚିକ୍ଷେପ ପିପାସତଃ
ପାଣିପାଇବା ଇଚ୍ଛାରେ, ସେ ତାହାକୁ ପବିତ୍ର କାଠର ହାତପୁଟିରେ ତୀରଥରେ ରଖିଲେ।
ଅଥ ଶୋଣାଚଲଂ ପ୍ରାପ୍ତଃ କଥଂ ଵା ଦାରୁହସ୍ତକଃ
ତାପରେ, ଶୋଣାଚଳକୁ ପହଞ୍ଚି, କିପରି ଏହି କାଠର ହାତପୁଟି ଧାରଣକାରୀ—
ଲବ୍ଧପାଦଶ୍ଚ ସହସା ଜଗାମ ଚ ନିଜାଲଯମ୍
ଅଚନ୍ତିତ ଭାବରେ ପାଦ ମିଳିଲାପରେ, ସେ ନିଜ ଘରକୁ ଗଲେ।
ସ୍ଵଯଂ ଗୃହୀତ୍ଵା ଚାଲୋକ୍ଯ ଵଵଂଦେଽରୁଣପର୍ଵତମ୍
ନିଜେ ଧରି, ଦେଖି, ସେ ଅରୁଣ ପର୍ବତକୁ ନମସ୍କାର କଲେ।