ପାତିଵ୍ରତ୍ଯସ୍ଯ ଭଂଗାଯ ଵୃଂଦାଯାଶ୍ଚାଽକରୋନ୍ମତିମ୍
ବୃନ୍ଦାଙ୍କର ପତିବ୍ରତ ଭଙ୍ଗ କରିବା ପାଇଁ, ସେ ତାଙ୍କର ମନକୁ ଭ୍ରମିତ କରିଦେଲେ।
ଅଥ ଵୃଂଦାରକା ଦେଵୀ ସ୍ଵପ୍ନମଧ୍ଯେ ଦଦର୍ଶ ହ
ତାପରେ ବୃନ୍ଦା ଦେବୀ ସ୍ୱପ୍ନ ମଧ୍ୟରେ ଦେଖିଲେ—
କୃଷ୍ଣପ୍ରସୂନଭୂଷାଢ୍ଯଂ କ୍ରଵ୍ଯାଦଗଣସେଵିତମ୍
—କଳା ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ, ମାଂସଭୋଜୀ ଦେବତାମାନେ ଚାରିପାଖରେ ରହିଛନ୍ତି।
ସ୍ଵପୁରଂ ସାଗରେ ମଗ୍ନଂ ସହସୈଵାଽଽତ୍ମନା ସହ
ସେ ଦେଖିଲେ ନିଜ ସହର ସହିତ ନିଜେ ଅଚାନକ ସାଗରରେ ବୁଡ଼ିଯାଇଛନ୍ତି।
ଦଦର୍ଶୋଦିତମାଦିତ୍ଯଂ ସଚ୍ଛିଦ୍ରଂ ନିଷ୍ପ୍ରଭଂ ମୁହୁଃ
ସେ ପୁନିପୁନି ଦେଖିଲେ, ଉଦୟ ହେଉଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟ ଛିଦ୍ର ହୋଇ ଅଲୋକହୀନ ଅଛି।
କୁତ୍ରଚିନ୍ନାଽଲଭଚ୍ଛର୍ମ ଗୋପୁରାଟ୍ଟାଲଭୂମିଷୁ
ସେଠାରେ ସେ ସହରର ଦୁଆର ବା ଦେଉଳ ଉପରେ କେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ଆଶ୍ରୟ ମିଳିଲା ନାହିଁ।
ତତ୍ରାଽପି ସାଽଭ୍ରମଦ୍ବାଲା ନାଽଲଭତ୍କୁତ୍ରଚିତ୍ସୁଖମ୍
ସେଠାରେ ମଧ୍ୟ, ଭ୍ରମିତ ଝିଅ କେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ସୁଖ ପାଇଲେ ନାହିଁ।
ତତଃ ସା ଭ୍ରମତୀ ବାଲା ଦଦର୍ଶାଽତୀଵଭୀଷଣୌ
ତାପରେ ଭ୍ରମଣ କରୁଥିବା ସେ ଝିଅ ଦୁଇଟି ଅତି ଭୟଙ୍କର ପ୍ରାଣୀକୁ ଦେଖିଲେ।
ତୌ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵିହ୍ଵଲାଽତୀଵ ପଲାଯନପରାଽଭଵତ୍
ସେମାନେକୁ ଦେଖି ସେ ଅତି ଅଶାନ୍ତ ହୋଇ ପଳାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ।
ତତସ୍ତତ୍କଣ୍ଠମାଵୃତ୍ଯ ନିଜାଂ ବାହୁଲତାଂ ଭଯାତ୍ 2.4.21.
ତାପରେ ଭୟରେ ସେ ନିଜ କମଳା ହାତ ଗଳାକୁ ବେଢ଼ି ରଖିଲେ।
ମୁନିସ୍ତାଂ ଵିହ୍ଵଲାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ରାକ୍ଷସାଽନୁଗତାଂ ତଦା
ସେ ସମୟରେ ମୁନି ତାଙ୍କୁ ଅଶାନ୍ତ ଓ ରାକ୍ଷସମାନେ ସହିତ ଦେଖିଲେ—
ତୌ ହୁଂକାରଭଯତ୍ରସ୍ତୌ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚ ଵିମୁଖୌ ଗତୌ
ସେ ଦୁଇଜଣ ହୁଁକାର ଶବ୍ଦରେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ମୁହଁ ଫେରାଇ ଚାଲିଗଲେ।
କିଂଚିଦ୍ଵିପ୍ତୁମିଚ୍ଛାମି କୃପଯା ତନ୍ନିଶାମଯ
ମୁଁ କିଛି କହିବାକୁ ଚାହୁଁଛି, ଦୟାକରି ମୋ ଉପରେ କରୁଣା ଦେଖାଇ ଶୁଣ।
ଜଲଂଧରୋ ହି ମଦ୍ଭର୍ତା ରୁଦ୍ରଂ ଯୋଦ୍ଧୁଂ ଗତଃ ପ୍ରଭୋ
ଜଳନ୍ଧର, ଯିଏ ମୋର ପତି, ସେ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଚାଲିଗଲେ, ମହାପ୍ରଭୁ।
ତାଵତ୍କପୀ ସମାଯାତୌ ପ୍ରଣମ୍ଯ ଚାଗ୍ରତଃ ସ୍ଥିତୌ
ସେ ସମୟରେ ଦୁଇଟି ବାନର ଆସିଲେ, ମୋ ପାଖରେ ନମସ୍କାର କରି ଦଢ଼ି ହେଲେ।
ତତସ୍ତଦ୍ଭ୍ରୂଲତାସଂଜ୍ଞାନିଯୁକ୍ତୌ ଗଗନଂ ଗତୌ ଶିରଃକବନ୍ଧେ ହସ୍ତୌ ଚ ଗୃହୀତ୍ଵା ସମୁପସ୍ଥିତୌ
ତାପରେ, ସେମାନେ ନିଜ ଭୂଁରୁ ଲତା ଭଳି ଚିହ୍ନ ଦେଇ, ଆକାଶକୁ ଉଡ଼ିଗଲେ; ଶିରବିହୀନ ଦେହ ଓ ହାତକୁ ଧରି, ମୋ ପାଖରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ଶିରଃକବଂଧେ ହସ୍ତୌ ଚ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାଽବ୍ଧିତନଯସ୍ଯ ସା
ସମୁଦ୍ରର ପୁତ୍ରଙ୍କର ଶିର ବିନା ଦେହ ଏବଂ ହାତ ଦେଖି, ସେ
କମଂଡଲୂଦକୈଃ ସିକ୍ତ୍ଵା ମୁନିନାଽଽଶ୍ଵାସିତା ତଦା
ମୁନି ତାଙ୍କୁ କମଣ୍ଡଳର ପାଣି ଛିଟି ଶାନ୍ତ କରିଲେ ।
ସ କଥଂ ନ ଵଦସ୍ଯଦ୍ଯ ଵଲ୍ଲଭା ମାମନାଗସମ୍
ମୋ ପ୍ରିୟ, ଆଜି ତୁମେ କାହିଁକି କଥାହେଉନାହିଁ? ମୁଁ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ।
ଯେନ ଦେଵାଃ ସଗଂଧର୍ଵା ନିର୍ଜିତା ଵିଷ୍ଣୁନା ସହ 2.4.21.
ଯିଏ ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ ଏବଂ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଜିତିଥିଲେ,
ତ୍ଵମେଵାସ୍ଯ ମୁନେ ଶକ୍ତୋ ଜୀଵନାଯ ମତୋ ମମ
ଓ ମୁନି, ତୁମେ ଏକା ମାତ୍ର ଏହାର ଜୀବନକୁ ଫେରାଇବାକୁ ସମର୍ଥ ଭବା ଭାବିଛି।
ତଥାଽପି ତ୍ଵତ୍କୃପାଵିଷ୍ଟ ଏନଂ ସଂଜୀଵଯାମ୍ଯହମ୍
ତଥାପି, ତୁମର କୃପାରେ ଭରିତ, ମୁଁ ଏହାକୁ ପୁନଃ ଜୀବନ ଦେଇବି।
ଵୃଂଦାମାଲିଂଗ୍ଯ ତଦ୍ଵକ୍ତ୍ରଂ ଚୁଚୁଂବ ପ୍ରୀତମାନସଃ
ବୃନ୍ଦାକୁ ଆଲିଂଗନ କରି, ସେ ତାଙ୍କର ମୁହଁକୁ ଚୁମିଲେ, ତାଙ୍କର ହୃଦୟ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା।
ଅଥ ଵୃନ୍ଦାଽପି ଭର୍ତାରଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ହର୍ଷିତମାନସା
ତାପରେ, ବୃନ୍ଦା ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀକୁ ଦେଖି ଅତି ଖୁସି ହେଲେ।
କଦାଚିତ୍ସୁରତସ୍ଯାଂତେ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵିଷ୍ଣୁଂ ତମେଵ ଚ
ଏକଥର, ସେମାନଙ୍କର ମିଳନ ଶେଷରେ, ସେ ଏହି ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଜ୍ଞାତୋଽସି ତ୍ଵଂ ମଯା ସମ୍ଯଙ୍ମାଯାପ୍ରଚ୍ଛନ୍ନତାପସଃ
ମୁଁ ତୁମକୁ ଠିକ୍ ଭାବରେ ଚିହ୍ନିଛି, ମାୟାରେ ଲୁଚିଥିବା ତପସ୍ବୀ ଭାବରେ।
ଯୌ ତ୍ଵଯା ମାଯଯା ଦ୍ଵାଃସ୍ଥୌ ସ୍ଵକୀଯୌ ଦର୍ଶିତୌ ମମ
ତୁମେ ମୋତେ ତୁମର ଦୁଇ ଦ୍ବାରପାଳକଙ୍କୁ ମାୟା ଦ୍ୱାରା ଦେଖାଇଥିଲା।
ତ୍ଵଂ ଚାଽପି ଭାର୍ଯାଦୁଃଖାର୍ତୋ ଵନେ କପିସହାଯଵାନ୍
ତୁମେ ଜଣେ ଭାର୍ଯ୍ୟାର ଦୁଃଖରେ ପୀଡିତ, ବନରେ ବାନରମାନଙ୍କ ସହଯୋଗରେ ଭ୍ରମଣ କରିଥିଲା।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ସା ତଦା ଵୃନ୍ଦା ପ୍ରାଵିଶଦ୍ଧଵ୍ଯଵାହନମ୍ 2.4.21.
ଏପରି କହି, ଭୃନ୍ଦା ସେ ସମୟରେ ହବ୍ୟାହୂତି ଅଗ୍ନିରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ତତୋ ହରିସ୍ତାମନୁସଂସ୍ମରନ୍ମୁହୁର୍ଵୃଂଦାନ୍ଵିତୋଭସ୍ମରଜୋଵଗୁଂଠିତଃ
ତାପରେ ହରି, ଭୃନ୍ଦାଙ୍କୁ ପୁନଃପୁନଃ ସ୍ମରଣ କରି, ପ୍ରେମର ଧୂଳିରେ ଢାକା ହୋଇ ଭୃନ୍ଦାଙ୍କ ସହିତ ଅତିବିହ୍ବଳ ହେଲେ।