ଗଣେଶଂ ପଂଚଭିର୍ଵିଦ୍ଧ୍ଵା ଶୈଲାଦିଂ ନଵଭିଃ ଶରୈଃ
ସେ ଗଣେଶଙ୍କୁ ପାଞ୍ଚଟି ତୀର ଦେଇ ଆଘାତ କଲେ, ଶୈଳାଦିଙ୍କୁ ନଉଟି ତୀର ଦେଇ ଘାୟଲ କଲେ।
କାର୍ତିକେଯସ୍ତଦା ଦୈତ୍ଯଂ ଶକ୍ତ୍ଯା ଵିଵ୍ଯାଧ ସତ୍ଵରଃ
ତାପରେ କାର୍ତ୍ତିକେୟ ତୁରନ୍ତ ଦାନବକୁ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଦେଇ ବିଦ୍ଧ କଲେ।
ତତଃ କ୍ରୋଧପରୀତାକ୍ଷଃ କାର୍ତିକେଯଂ ଜଲଂଧରଃ
ତେବେ ଜଳନ୍ଧର, କ୍ରୋଧରେ ଲାଲ୍ ଆଖି କରି, କାର୍ତ୍ତିକେୟଙ୍କୁ ତକି ଦେଖିଲେ।
ତଥୈଵ ନଂଦିନଂ ଵେଗାଦପାତଯତ ଭୂତଲେ
ସେଇ ଶକ୍ତିରେ ନନ୍ଦିନକୁ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଦେଲେ।
ଵୀରଭଦ୍ରସ୍ତ୍ରିଭିର୍ବାଣୈର୍ହୃଦି ଵିଵ୍ଯାଧ ଦାନଵମ୍
ବୀରଭଦ୍ର ତିନୋଟି ତୀର ଦେଇ ଦାନବଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଘାତ କଲେ।
ତତୋଽତିକ୍ରୁଦ୍ଧୋ ଦୈତ୍ଯେଂଦ୍ରଃ ଶକ୍ତିମୁଦ୍ଯମ୍ଯ ଦାରୁଣାମ୍
ତାପରେ ଦାନବରାଜ ତୀବ୍ର କ୍ରୋଧରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତି ଉଠାଇଲେ।
ଅଭ୍ଯଯାଦଥ ଵେଗେନ ଵୀରଭଦ୍ରଂ ରୁଷାନ୍ଵିତଃ
ସେ କ୍ରୋଧରେ ଭରିଆ, ବଡ଼ ତେଜରେ ବୀରଭଦ୍ରଙ୍କ ଉପରେ ଧାଉଥିଲେ।
ଵୀରଭଦ୍ରଃ ପୁନସ୍ତସ୍ଯ ହଯାନ୍ବାଣୈରପାତଯତ୍ 2.4.19.
କିନ୍ତୁ ବୀରଭଦ୍ର ପୁଣି ତାଙ୍କର ଘୋଡ଼ାମାନେକୁ ତୀର ଦେଇ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଦେଲେ।
ସ ଵୀରଭଦ୍ରଂ ତ୍ଵରଯାଽଭିଗମ୍ଯ ଜଘାନ ଦୈତ୍ଯଃ ପରିଘେଣ ମୂର୍ଧ୍ନି
ଦାନବ ତୁରନ୍ତ ବୀରଭଦ୍ରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ, ଗଦା ଦେଇ ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ଘାତ କଲେ।
ନାରଦ ଉଵାଚ ପତିତଂ ଵୀରଭଦ୍ରଂ ତୁ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ରୁଦ୍ରଗଣା ଭଯାତ୍
ନାରଦ କହୁଛନ୍ତି— ବୀରଭଦ୍ର ପଡ଼ିଯିବାକୁ ଦେଖି, ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଗଣମାନେ ଭୟରେ ଅସ୍ଥିର ହେଲେ।
ଅଥ କୋଲାହଲଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଗଣାନାଂ ଚଂଦ୍ରଶେଖରଃ
ତେବେ ଗଣମାନଙ୍କର କୋଳାହଳ ଶୁଣି, ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖର ଭଗବାନ୍—
ରୁଦ୍ରମାଯାଂତମାଲୋକ୍ଯ ସିଂହନାଦୈର୍ଗଣାଃ ପୁନଃ
ରୁଦ୍ରଙ୍କ ମାୟାକୁ ଦେଖି, ଗଣମାନେ ସିଂହ ଭଳି ଗର୍ଜନ କରି ପୁଣି ଆଗେ ବଢ଼ିଲେ।
ଦୈତ୍ଯାଶ୍ଚ ଭୀଷଣଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସର୍ଵେ ଚୈଵ ଵିଦୁଦ୍ରୁଵୁଃ
ଦାନବମାନେ ଏହି ଭୟଙ୍କର ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ସମସ୍ତେ ଭୟରେ ଚାରିଦିଗକୁ ପଳାଇଗଲେ।
ଜଲଂଧରୋଥ ତାନ୍ଦୈତ୍ଯାନ୍ନିଵୃତ୍ତାନ୍ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ସଂଗରେ
କିନ୍ତୁ ଯୁଦ୍ଧରୁ ଦାନବମାନେ ପଛୁଆଁଟି ଯିବାକୁ ଦେଖି, ଜଳନ୍ଧର—
ଶୁଂଭୋ ନିଶୁଂଭୋଽଶ୍ଵମୁଖଃ କାଲନେମିର୍ବଲାହକଃ
ଶୁମ୍ଭ, ନିଶୁମ୍ଭ, ଅଶ୍ୱମୁଖ, କାଳନେମି ଓ ବଳାହକ—
ବାଣାଂଧକାରସଂଛନ୍ନଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଗଣବଲଂ ଶିଵଃ
ଶିବ ଦେଖିଲେ ଯେ, ତୀରର ବର୍ଷାରେ ଗଣମାନଙ୍କ ଦଳ ଅନ୍ଧାରରେ ଢାକିଯାଇଛି।
ଦୈତ୍ଯାଂଶ୍ଚ ବାଣଵାତ୍ଯାଭିଃ ପୀଡିତାନକରୋତ୍ତଦା
ସେ ତାପରେ ଦାନବମାନୋଁକୁ ତୀରବର୍ଷାରେ ଭୟଭୀତ କରିଦେଲେ।
ଖଡ୍ଗରୋମ୍ଣଃ ଶିରଃ କାଯାତ୍ତଦା ପରଶୁନାଽଚ୍ଛିନତ୍
ତାଲେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତଳୱାରରେ ମୁଣ୍ଡଟିକୁ ଦେହରୁ କାଟିଦେଲେ, ପରଶୁ ଦ୍ୱାରା।
ବଦ୍ଧ୍ଵା ଚ ଘସ୍ମରଂ ଦୈତ୍ଯଂ ପାଶେନାଭ୍ଯହନଦ୍ଭୁଵି 2.4.20.
ଏକ ଭୟଙ୍କର ଦାନବକୁ ପାଶରେ ବାନ୍ଧି ଭୂମିରେ ପଡ଼ି ଦେଲେ।
ନ ଶେକୁରସୁରାଃ ସ୍ଥାତୁଂ ଗଜାଃ ସିଂହାର୍ଦିତା ଇଵ
ସିଂହ ଭୟରେ ହାତୀମାନେ ଯେପରି ଅସ୍ଥିର ହୁଅନ୍ତି, ସେପରି ଦାନବମାନେ ଠିଆ ରହିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ଆହ୍ଵଯାମାସ ସମରେ ତୀଵ୍ରାଶନିସମସ୍ଵନଃ ଜଲଂଧର ଉଵାଚ ଯୁଧ୍ଯସ୍ଵ ଚ ମଯା ସାର୍ଦ୍ଧଂ କିମେଭିର୍ନିହିତୈସ୍ତଵ
ଯାଲନ୍ଧର, ଯାହାର କଣ୍ଠସ୍ୱର ତୀବ୍ର ବଜ୍ର ଭଳି ଗଞ୍ଜିଲା, ସେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଡାକିଲେ: 'ମୋ ସହିତ ସିଧାସଳଖ ଯୁଦ୍ଧ କର; ତୁମେ ଯେଉଁମାନେଁକୁ ଜିତିଛ, ସେମାନେ କଣ କାମର?'
ଯଚ୍ଚ କିଂଚିଦ୍ବଲଂ ତେଽସ୍ତି ତଦ୍ଦର୍ଶଯ ଜଟାଧର
'ତୁମର ଯେତେ ଶକ୍ତି ଅଛି, ହେ ଜଟାଧାରୀ, ସେଠି ଦେଖାଅ।'
ତାନ୍ପ୍ରାପ୍ତାନ୍ନିଶିତୈର୍ବାଣୈଶ୍ଚିଚ୍ଛେଦ ପ୍ରହସନ୍ନିଵ
ସେ ଆସୁଥିବାମାନୋଁକୁ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣରେ କାଟିଦେଲେ, ହସୁଥିବା ମୁହଁରେ।
ସ ଚ୍ଛିନ୍ନଧନ୍ଵା ଵିରଥୋ ଗଦାମୁଦ୍ଯମ୍ଯ ଵେଗଵାନ୍
ତାଙ୍କର ଧନୁଷ୍ୟ ଭାଙ୍ଗିଗଲା, ରଥ ନାହିଁ, ସେ ଗଦା ଉଠାଇ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଆଗେ ବଢ଼ିଲେ।
ତଥାଽପି ମୁଷ୍ଟିମୁଦ୍ଯମ୍ଯ ଯଯୌ ରୁଦ୍ରଂ ଜିଘାଂସଯା
ତଥାପି, ମୁଷ୍ଟି ଉଠାଇ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ମାରିବା ଇଚ୍ଛାରେ ସେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ।
ତତୋ ଜଲଂଧରୋ ଦୈତ୍ଯୋ ମତ୍ଵା ରୁଦ୍ରଂ ବଲାଧିକମ୍
ତାପରେ ଦାନବ ଯାଲନ୍ଧର ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ଅଧିକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୋଲି ଜାଣିଲେ।
ତତୋ ଜଗୁଶ୍ଚ ନନୃତୁର୍ଗଂଧର୍ଵାପ୍ସରସାଂ ଗଣାଃ
ସେ ସମୟରେ ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ଗୀତ ଗାଇଲେ ଓ ନୃତ୍ୟ କଲେ।
ତଦ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମହଦାଶ୍ଚର୍ଯଂ ରୁଦ୍ରୋ ନାଦଵିମୋହିତଃ
ଏହି ବଡ଼ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି ରୁଦ୍ର ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ହେଇ ଚିତ୍କାର କଲେ।
ଏକାଗ୍ରୀଭୂତମାଲୋକ୍ଯ ରୁଦ୍ରଂ ଦୈତ୍ଯୋ ଜଲଂଧରଃ 2.4.20.
ଏକାଗ୍ର ମନେ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ଦେଖି ଦାନବ ଯାଲନ୍ଧର—
ଯୁଦ୍ଧେ ଶୁଂଭନିଶୁଂଭାଖ୍ଯୌ ସ୍ଥାପଯିତ୍ଵା ମହାବଲୀ
ଯୁଦ୍ଧରେ ସେ ଶୁମ୍ଭ ଓ ନିଶୁମ୍ଭ ନାମକ ପ୍ରବଳ ଯୋଦ୍ଧାମାନୋଁକୁ ରଖିଲେ।