କାଲନେମିର୍ନିଶୁଂଭଶ୍ଚାଽପ୍ଯୁଭୌ ଲଂବୋଦରଂ ଶରୈଃ
କାଳନେମି ଓ ନିଶୁମ୍ଭ, ଦୁହେଁ ଲମ୍ବୋଦରଙ୍କୁ କଣ୍ଟା ଦ୍ୱାରା ଘାତ କଲେ।
ତଂ ପୀଡଯମାନମାଲୋକ୍ଯ ଵୀରଭଦ୍ରୋ ମହାବଲଃ
ତାଙ୍କୁ ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ଦେଖି, ବଳଶାଳୀ ବୀରଭଦ୍ର ଆଗେଇଲେ।
କୂଷ୍ମାଂଡଭୈରଵାଶ୍ଚାଽପି ଵେତାଲା ଯୋଗିନୀଗଣାଃ
କୁଷ୍ମାଣ୍ଡ, ଭୈରବ, ବେତାଳ ଓ ଯୋଗିନୀମାନଙ୍କ ଦଳ,
ତତଃ କିଲକିଲାଶବ୍ଦୈଃ ସିଂହନାଦୈଃ ସୁଘର୍ଘରୈଃ
ତାପରେ ଉଚ୍ଚ ଶବ୍ଦ, ସିଂହ ଦହାଡ଼, ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ ସହ,
ତତୋ ଭୂତାନ୍ଯଧାଵଂତ ଭକ୍ଷଯଂତିସ୍ମ ଦାନଵାନ୍
ତାପରେ ଭୂତମାନେ ଦାନବମାନେଂକୁ ଖାଇବାକୁ ଦୌଡ଼ିଲେ।
ନନ୍ଦୀ ଚ କାର୍ତିକେଯଶ୍ଚ ସମାଶ୍ଵସ୍ଯ ତ୍ଵରତ୍ଵିତୌ
ନନ୍ଦୀ ଓ କାର୍ତ୍ତିକେୟ, ଆତ୍ମସ୍ଥିରତା ପାଇ ଦ୍ରୁତ ହେଲେ।
ଛିନ୍ନଭିନ୍ନା ହତୈର୍ଦେତ୍ଯୈଃ ପତିତୈର୍ଭକ୍ଷିତୈସ୍ତଦା
ସେଇ ସମୟରେ ଦେତ୍ୟମାନେ କଟା, ଭାଙ୍ଗା, ମୃତ, ପଡ଼ିଥିବା ଓ ଖାଇଯାଇଥିଲେ।
ପ୍ରଵିଧ୍ଵସ୍ତାଂ ତଦା ସେନାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସାଗରନଂଦନଃ 2.4.19.
ସେଇବେଳେ ସେନାକୁ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ଦେଖି, ସାଗରପୁତ୍ର—
ହସ୍ତ୍ଯଶ୍ଵରଥସଂହ୍ରାଦାଃ ଶଂଖଭେରୀସ୍ଵନାସ୍ତଥା
ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା ଓ ରଥର ଗଞ୍ଜନ ଶବ୍ଦ, ସହିତ ସଂଖ ଓ ଢୋଳର ଉଚ୍ଚ ଧ୍ୱନି—
ଜଲଂଧରଶରଵ୍ରାତୈର୍ନୀହାରପଟଲୈରିଵ
ଏହି ସବୁ ଶବ୍ଦ ଜଳନ୍ଧରଙ୍କ ତୀରବୃଷ୍ଟିରେ, ଯେପରି ଘନ କୁହୁଡ଼ି ଆକାଶ ଢାକି ଦିଏ, ସେପରି ଚୁପ୍ ହୋଇଗଲା।
ଗଣେଶଂ ପଂଚଭିର୍ଵିଦ୍ଧ୍ଵା ଶୈଲାଦିଂ ନଵଭିଃ ଶରୈଃ
ସେ ଗଣେଶଙ୍କୁ ପାଞ୍ଚଟି ତୀର ଦେଇ ଆଘାତ କଲେ, ଶୈଳାଦିଙ୍କୁ ନଉଟି ତୀର ଦେଇ ଘାୟଲ କଲେ।
କାର୍ତିକେଯସ୍ତଦା ଦୈତ୍ଯଂ ଶକ୍ତ୍ଯା ଵିଵ୍ଯାଧ ସତ୍ଵରଃ
ତାପରେ କାର୍ତ୍ତିକେୟ ତୁରନ୍ତ ଦାନବକୁ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଦେଇ ବିଦ୍ଧ କଲେ।
ତତଃ କ୍ରୋଧପରୀତାକ୍ଷଃ କାର୍ତିକେଯଂ ଜଲଂଧରଃ
ତେବେ ଜଳନ୍ଧର, କ୍ରୋଧରେ ଲାଲ୍ ଆଖି କରି, କାର୍ତ୍ତିକେୟଙ୍କୁ ତକି ଦେଖିଲେ।
ତଥୈଵ ନଂଦିନଂ ଵେଗାଦପାତଯତ ଭୂତଲେ
ସେଇ ଶକ୍ତିରେ ନନ୍ଦିନକୁ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଦେଲେ।
ଵୀରଭଦ୍ରସ୍ତ୍ରିଭିର୍ବାଣୈର୍ହୃଦି ଵିଵ୍ଯାଧ ଦାନଵମ୍
ବୀରଭଦ୍ର ତିନୋଟି ତୀର ଦେଇ ଦାନବଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଘାତ କଲେ।
ତତୋଽତିକ୍ରୁଦ୍ଧୋ ଦୈତ୍ଯେଂଦ୍ରଃ ଶକ୍ତିମୁଦ୍ଯମ୍ଯ ଦାରୁଣାମ୍
ତାପରେ ଦାନବରାଜ ତୀବ୍ର କ୍ରୋଧରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତି ଉଠାଇଲେ।
ଅଭ୍ଯଯାଦଥ ଵେଗେନ ଵୀରଭଦ୍ରଂ ରୁଷାନ୍ଵିତଃ
ସେ କ୍ରୋଧରେ ଭରିଆ, ବଡ଼ ତେଜରେ ବୀରଭଦ୍ରଙ୍କ ଉପରେ ଧାଉଥିଲେ।
ଵୀରଭଦ୍ରଃ ପୁନସ୍ତସ୍ଯ ହଯାନ୍ବାଣୈରପାତଯତ୍ 2.4.19.
କିନ୍ତୁ ବୀରଭଦ୍ର ପୁଣି ତାଙ୍କର ଘୋଡ଼ାମାନେକୁ ତୀର ଦେଇ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଦେଲେ।
ସ ଵୀରଭଦ୍ରଂ ତ୍ଵରଯାଽଭିଗମ୍ଯ ଜଘାନ ଦୈତ୍ଯଃ ପରିଘେଣ ମୂର୍ଧ୍ନି
ଦାନବ ତୁରନ୍ତ ବୀରଭଦ୍ରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ, ଗଦା ଦେଇ ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ଘାତ କଲେ।
ନାରଦ ଉଵାଚ ପତିତଂ ଵୀରଭଦ୍ରଂ ତୁ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ରୁଦ୍ରଗଣା ଭଯାତ୍
ନାରଦ କହୁଛନ୍ତି— ବୀରଭଦ୍ର ପଡ଼ିଯିବାକୁ ଦେଖି, ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଗଣମାନେ ଭୟରେ ଅସ୍ଥିର ହେଲେ।
ଅଥ କୋଲାହଲଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଗଣାନାଂ ଚଂଦ୍ରଶେଖରଃ
ତେବେ ଗଣମାନଙ୍କର କୋଳାହଳ ଶୁଣି, ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖର ଭଗବାନ୍—
ରୁଦ୍ରମାଯାଂତମାଲୋକ୍ଯ ସିଂହନାଦୈର୍ଗଣାଃ ପୁନଃ
ରୁଦ୍ରଙ୍କ ମାୟାକୁ ଦେଖି, ଗଣମାନେ ସିଂହ ଭଳି ଗର୍ଜନ କରି ପୁଣି ଆଗେ ବଢ଼ିଲେ।
ଦୈତ୍ଯାଶ୍ଚ ଭୀଷଣଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସର୍ଵେ ଚୈଵ ଵିଦୁଦ୍ରୁଵୁଃ
ଦାନବମାନେ ଏହି ଭୟଙ୍କର ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ସମସ୍ତେ ଭୟରେ ଚାରିଦିଗକୁ ପଳାଇଗଲେ।
ଜଲଂଧରୋଥ ତାନ୍ଦୈତ୍ଯାନ୍ନିଵୃତ୍ତାନ୍ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ସଂଗରେ
କିନ୍ତୁ ଯୁଦ୍ଧରୁ ଦାନବମାନେ ପଛୁଆଁଟି ଯିବାକୁ ଦେଖି, ଜଳନ୍ଧର—
ଶୁଂଭୋ ନିଶୁଂଭୋଽଶ୍ଵମୁଖଃ କାଲନେମିର୍ବଲାହକଃ
ଶୁମ୍ଭ, ନିଶୁମ୍ଭ, ଅଶ୍ୱମୁଖ, କାଳନେମି ଓ ବଳାହକ—
ବାଣାଂଧକାରସଂଛନ୍ନଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଗଣବଲଂ ଶିଵଃ
ଶିବ ଦେଖିଲେ ଯେ, ତୀରର ବର୍ଷାରେ ଗଣମାନଙ୍କ ଦଳ ଅନ୍ଧାରରେ ଢାକିଯାଇଛି।
ଦୈତ୍ଯାଂଶ୍ଚ ବାଣଵାତ୍ଯାଭିଃ ପୀଡିତାନକରୋତ୍ତଦା
ସେ ତାପରେ ଦାନବମାନୋଁକୁ ତୀରବର୍ଷାରେ ଭୟଭୀତ କରିଦେଲେ।
ଖଡ୍ଗରୋମ୍ଣଃ ଶିରଃ କାଯାତ୍ତଦା ପରଶୁନାଽଚ୍ଛିନତ୍
ତାଲେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତଳୱାରରେ ମୁଣ୍ଡଟିକୁ ଦେହରୁ କାଟିଦେଲେ, ପରଶୁ ଦ୍ୱାରା।
ବଦ୍ଧ୍ଵା ଚ ଘସ୍ମରଂ ଦୈତ୍ଯଂ ପାଶେନାଭ୍ଯହନଦ୍ଭୁଵି 2.4.20.
ଏକ ଭୟଙ୍କର ଦାନବକୁ ପାଶରେ ବାନ୍ଧି ଭୂମିରେ ପଡ଼ି ଦେଲେ।
ନ ଶେକୁରସୁରାଃ ସ୍ଥାତୁଂ ଗଜାଃ ସିଂହାର୍ଦିତା ଇଵ
ସିଂହ ଭୟରେ ହାତୀମାନେ ଯେପରି ଅସ୍ଥିର ହୁଅନ୍ତି, ସେପରି ଦାନବମାନେ ଠିଆ ରହିପାରିଲେ ନାହିଁ।