ନିଶୁମ୍ଭଃ କାର୍ତିକେଯସ୍ଯ ମଯୂରଂ ପଂଚଭିଃ ଶରୈଃ
ନିଶୁମ୍ଭ କାର୍ତ୍ତିକେୟଙ୍କର ମୟୂରକୁ ପାଞ୍ଚଟି କଣ୍ଟା ଦ୍ୱାରା ଘାତ କଲେ।
ତତଃ ଶକ୍ତିଧରଃ ଶକ୍ତିଂ ଯାଵଜ୍ଜଗ୍ରାହ ରୋଷିତଃ
ତାପରେ, ଶକ୍ତିଧାରୀ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ନିଜ ଶକ୍ତି ଉଠାଇଲେ।
ନଂଦୀଶ୍ଵରଃ ଶରଵ୍ରାତୈଃ କାଲନେମିମଵଧ୍ଯତ
ନନ୍ଦୀଶ୍ୱର ଅନେକ କଣ୍ଟା ମାରି କାଳନେମିଙ୍କୁ ମାରିଦେଲେ।
କାଲନେମିସ୍ତୁ ସଂକ୍ରୁଦ୍ଧୋ ଧନୁଶ୍ଚିଚ୍ଛେଦ ନଂଦିନଃ
କିନ୍ତୁ କାଳନେମି ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ନନ୍ଦୀଙ୍କ ଧନୁଷ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ।
ସ ଶୂଲଭିନ୍ନହୃଦଯୋ ହତାଶ୍ଵୋ ହତସାରଥିଃ
ତାଙ୍କର ହୃଦୟ ଶୂଳରେ ବିଦ୍ରା ହୋଇଥିଲା, ଘୋଡା ମରିଯାଇଥିଲେ, ସାରଥି ମଧ୍ୟ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଥିଲେ।
ଅଥ ଶୁମ୍ଭୋ ଗଣେଶଶ୍ଚ ରଥମୂଷକଵାହନୌ
ତାପରେ ଶୁମ୍ଭ ଓ ଗଣେଶ, ଦୁହେଁ ମୂଷ ଚାଳିଥିବା ରଥରେ ଚଢ଼ିଥିଲେ।
ଗଣେଶସ୍ତୁ ତଦା ଶୁମ୍ଭଂ ହୃଦି ଵିଵ୍ଯାଧ ପତ୍ରିଣା
ସେଇ ସମୟରେ ଗଣେଶ ଏକ ପଙ୍ଖାଉଠି କଣ୍ଟା ଦ୍ୱାରା ଶୁମ୍ଭଙ୍କର ହୃଦୟକୁ ବିଦ୍ରା କଲେ।
ତତୋଽତିକ୍ରୁଦ୍ଧଃ ଶୁମ୍ଭୋଽପି ବାଣଷଷ୍ଟ୍ଯା ଗଣାଧିପମ୍ 2.4.19.
ତାପରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ରୋଧିତ ଶୁମ୍ଭ ଗଣାଧିପତିଙ୍କୁ ସାଠିଟି କଣ୍ଟା ଦ୍ୱାରା ଘାତ କଲେ।
ମୂଷକଃ ଶରଭିନ୍ନାଂଗଶ୍ଚଚାଲ ଦୃଢଵେଦନଃ
ମୂଷ, ଶରରେ ଅଙ୍ଗ ଛିଦ୍ର ହୋଇ, ଭୟଙ୍କର ବେଦନାରେ କାପୁଥିଲା।
ତତୋ ଲଂବୋଦରଃ ଶୁମ୍ଭଂ ହତ୍ଵା ପରଶୁନା ହୃଦି
ତାପରେ ଲମ୍ବୋଦର ପରଶୁ ଦ୍ୱାରା ଶୁମ୍ଭଙ୍କର ହୃଦୟକୁ ଘାତ କରି ତାଙ୍କୁ ମାରିଦେଲେ।
କାଲନେମିର୍ନିଶୁଂଭଶ୍ଚାଽପ୍ଯୁଭୌ ଲଂବୋଦରଂ ଶରୈଃ
କାଳନେମି ଓ ନିଶୁମ୍ଭ, ଦୁହେଁ ଲମ୍ବୋଦରଙ୍କୁ କଣ୍ଟା ଦ୍ୱାରା ଘାତ କଲେ।
ତଂ ପୀଡଯମାନମାଲୋକ୍ଯ ଵୀରଭଦ୍ରୋ ମହାବଲଃ
ତାଙ୍କୁ ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ଦେଖି, ବଳଶାଳୀ ବୀରଭଦ୍ର ଆଗେଇଲେ।
କୂଷ୍ମାଂଡଭୈରଵାଶ୍ଚାଽପି ଵେତାଲା ଯୋଗିନୀଗଣାଃ
କୁଷ୍ମାଣ୍ଡ, ଭୈରବ, ବେତାଳ ଓ ଯୋଗିନୀମାନଙ୍କ ଦଳ,
ତତଃ କିଲକିଲାଶବ୍ଦୈଃ ସିଂହନାଦୈଃ ସୁଘର୍ଘରୈଃ
ତାପରେ ଉଚ୍ଚ ଶବ୍ଦ, ସିଂହ ଦହାଡ଼, ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ ସହ,
ତତୋ ଭୂତାନ୍ଯଧାଵଂତ ଭକ୍ଷଯଂତିସ୍ମ ଦାନଵାନ୍
ତାପରେ ଭୂତମାନେ ଦାନବମାନେଂକୁ ଖାଇବାକୁ ଦୌଡ଼ିଲେ।
ନନ୍ଦୀ ଚ କାର୍ତିକେଯଶ୍ଚ ସମାଶ୍ଵସ୍ଯ ତ୍ଵରତ୍ଵିତୌ
ନନ୍ଦୀ ଓ କାର୍ତ୍ତିକେୟ, ଆତ୍ମସ୍ଥିରତା ପାଇ ଦ୍ରୁତ ହେଲେ।
ଛିନ୍ନଭିନ୍ନା ହତୈର୍ଦେତ୍ଯୈଃ ପତିତୈର୍ଭକ୍ଷିତୈସ୍ତଦା
ସେଇ ସମୟରେ ଦେତ୍ୟମାନେ କଟା, ଭାଙ୍ଗା, ମୃତ, ପଡ଼ିଥିବା ଓ ଖାଇଯାଇଥିଲେ।
ପ୍ରଵିଧ୍ଵସ୍ତାଂ ତଦା ସେନାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସାଗରନଂଦନଃ 2.4.19.
ସେଇବେଳେ ସେନାକୁ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ଦେଖି, ସାଗରପୁତ୍ର—
ହସ୍ତ୍ଯଶ୍ଵରଥସଂହ୍ରାଦାଃ ଶଂଖଭେରୀସ୍ଵନାସ୍ତଥା
ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା ଓ ରଥର ଗଞ୍ଜନ ଶବ୍ଦ, ସହିତ ସଂଖ ଓ ଢୋଳର ଉଚ୍ଚ ଧ୍ୱନି—
ଜଲଂଧରଶରଵ୍ରାତୈର୍ନୀହାରପଟଲୈରିଵ
ଏହି ସବୁ ଶବ୍ଦ ଜଳନ୍ଧରଙ୍କ ତୀରବୃଷ୍ଟିରେ, ଯେପରି ଘନ କୁହୁଡ଼ି ଆକାଶ ଢାକି ଦିଏ, ସେପରି ଚୁପ୍ ହୋଇଗଲା।
ଗଣେଶଂ ପଂଚଭିର୍ଵିଦ୍ଧ୍ଵା ଶୈଲାଦିଂ ନଵଭିଃ ଶରୈଃ
ସେ ଗଣେଶଙ୍କୁ ପାଞ୍ଚଟି ତୀର ଦେଇ ଆଘାତ କଲେ, ଶୈଳାଦିଙ୍କୁ ନଉଟି ତୀର ଦେଇ ଘାୟଲ କଲେ।
କାର୍ତିକେଯସ୍ତଦା ଦୈତ୍ଯଂ ଶକ୍ତ୍ଯା ଵିଵ୍ଯାଧ ସତ୍ଵରଃ
ତାପରେ କାର୍ତ୍ତିକେୟ ତୁରନ୍ତ ଦାନବକୁ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଦେଇ ବିଦ୍ଧ କଲେ।
ତତଃ କ୍ରୋଧପରୀତାକ୍ଷଃ କାର୍ତିକେଯଂ ଜଲଂଧରଃ
ତେବେ ଜଳନ୍ଧର, କ୍ରୋଧରେ ଲାଲ୍ ଆଖି କରି, କାର୍ତ୍ତିକେୟଙ୍କୁ ତକି ଦେଖିଲେ।
ତଥୈଵ ନଂଦିନଂ ଵେଗାଦପାତଯତ ଭୂତଲେ
ସେଇ ଶକ୍ତିରେ ନନ୍ଦିନକୁ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଦେଲେ।
ଵୀରଭଦ୍ରସ୍ତ୍ରିଭିର୍ବାଣୈର୍ହୃଦି ଵିଵ୍ଯାଧ ଦାନଵମ୍
ବୀରଭଦ୍ର ତିନୋଟି ତୀର ଦେଇ ଦାନବଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଘାତ କଲେ।
ତତୋଽତିକ୍ରୁଦ୍ଧୋ ଦୈତ୍ଯେଂଦ୍ରଃ ଶକ୍ତିମୁଦ୍ଯମ୍ଯ ଦାରୁଣାମ୍
ତାପରେ ଦାନବରାଜ ତୀବ୍ର କ୍ରୋଧରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତି ଉଠାଇଲେ।
ଅଭ୍ଯଯାଦଥ ଵେଗେନ ଵୀରଭଦ୍ରଂ ରୁଷାନ୍ଵିତଃ
ସେ କ୍ରୋଧରେ ଭରିଆ, ବଡ଼ ତେଜରେ ବୀରଭଦ୍ରଙ୍କ ଉପରେ ଧାଉଥିଲେ।
ଵୀରଭଦ୍ରଃ ପୁନସ୍ତସ୍ଯ ହଯାନ୍ବାଣୈରପାତଯତ୍ 2.4.19.
କିନ୍ତୁ ବୀରଭଦ୍ର ପୁଣି ତାଙ୍କର ଘୋଡ଼ାମାନେକୁ ତୀର ଦେଇ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଦେଲେ।
ସ ଵୀରଭଦ୍ରଂ ତ୍ଵରଯାଽଭିଗମ୍ଯ ଜଘାନ ଦୈତ୍ଯଃ ପରିଘେଣ ମୂର୍ଧ୍ନି
ଦାନବ ତୁରନ୍ତ ବୀରଭଦ୍ରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ, ଗଦା ଦେଇ ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ଘାତ କଲେ।
ନାରଦ ଉଵାଚ ପତିତଂ ଵୀରଭଦ୍ରଂ ତୁ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ରୁଦ୍ରଗଣା ଭଯାତ୍
ନାରଦ କହୁଛନ୍ତି— ବୀରଭଦ୍ର ପଡ଼ିଯିବାକୁ ଦେଖି, ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଗଣମାନେ ଭୟରେ ଅସ୍ଥିର ହେଲେ।