ସା ଯୁଦ୍ଧଭୂମିମାସାଦ୍ଯ ଭକ୍ଷଯଂତୀ ମହାସୁରାନ୍
ସେ, ଯୁଦ୍ଧଭୂମିକୁ ପହଞ୍ଚି, ବଡ଼ ଦାନବମାନଙ୍କୁ ଖାଇବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲା।
ଵିଧୃତଂ ଭାର୍ଗଵଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦୈତ୍ଯସୈନ୍ଯଂ ଗଣାସ୍ତଦା
ଭାର୍ଗବଙ୍କ ରକ୍ଷାରେ ଦୈତ୍ୟ ସେନାକୁ ଦେଖି ସେଇ ସମସ୍ତ ଦଳ ସେ ସମୟରେ—
ଅଥାଭଜ୍ଯତ ଦୈତ୍ଯାନାଂ ସେନା ଗଣଭଯାର୍ଦିତା ଭଗ୍ନାଂ ଗଣଭଯାତ୍ସେନାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାମର୍ଷଯୁତା ଯଯୁଃ
ତାପରେ ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କର ସେନା ଦଳଙ୍କ ଭୟରେ ଭାଙ୍ଗିଗଲା; ଦଳଙ୍କ ଭୟରେ ସେନା ଭାଙ୍ଗିଯିବା ଦେଖି ସେମାନେ କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ଆଗେଇଲେ।
ତ୍ରଯସ୍ତେ ଵାରଯାମାସୁର୍ଗଣସେନାଂ ମହାବଲାଃ
ତିନିଜଣ ବିଶାଳ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମଣିଷ ଗଣସେନାକୁ ରୋକି ରଖିଲେ।
ତତୋ ଦୈତ୍ଯଶରୌଘାସ୍ତେ ଶଲଭାନାମିଵ ଵ୍ରଜାଃ
ତାପରେ ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କର ତୀରବର୍ଷା ଦଳା ଦଳା ପୋକା ପରି ଆସିଲା।
ଗଣାଃ ଶରଶତୈର୍ଭିନ୍ନା ରୁଧିରାସାରଵର୍ଷିଣଃ
ଗଣମାନେ ଶତଶତ ତୀରରେ ବିଦ୍ଧ ହୋଇ ରକ୍ତର ଧାରା ଝରାଇଲେ।
ପତିତାଃ ପାତ୍ଯମାନାଶ୍ଚ ଭିନ୍ନାଶ୍ଛିନ୍ନାସ୍ତଦା ଗଣାଃ 2.4.18.
ସେ ସମୟରେ ଗଣମାନେ କେହି ପଡ଼ୁଥିଲେ, କେହି ଛିନ୍ନ ହେଉଥିଲେ, କେହି ଚୁଆଯାଉଥିଲେ।
ତତଃ ପ୍ରଭଗ୍ନଂ ସ୍ଵବଲଂ ଵିଲୋକ୍ଯ ଶୈଲାଦିଲଂବୋଦରକାର୍ତିକେଯାଃ
ତାପରେ ନିଜ ସେନା ଭାଙ୍ଗିଯିବା ଦେଖି ଶୈଳାଦି, ଲମ୍ବୋଦର ଓ କାର୍ତ୍ତିକେୟ—
ଅମର୍ଷାଦଭ୍ଯଧାଵଂତ ଦ୍ଵଂଦ୍ଵଯୁଦ୍ଧାଯ ଦାନଵାଃ
କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦାନବମାନେ ଏକାଏକି ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଦୌଡ଼ିଆସିଲେ।
ନଂଦିନଂ କାଲନେମିଶ୍ଚ ଶୁମ୍ଭୋ ଲଂବୋଦରଂ ତଥା
ନନ୍ଦିନଙ୍କୁ କାଳନେମି ଏବଂ ଶୁମ୍ଭଙ୍କୁ ଲମ୍ବୋଦର ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆହ୍ୱାନ କଲେ।
ନିଶୁମ୍ଭଃ କାର୍ତିକେଯସ୍ଯ ମଯୂରଂ ପଂଚଭିଃ ଶରୈଃ
ନିଶୁମ୍ଭ କାର୍ତ୍ତିକେୟଙ୍କର ମୟୂରକୁ ପାଞ୍ଚଟି କଣ୍ଟା ଦ୍ୱାରା ଘାତ କଲେ।
ତତଃ ଶକ୍ତିଧରଃ ଶକ୍ତିଂ ଯାଵଜ୍ଜଗ୍ରାହ ରୋଷିତଃ
ତାପରେ, ଶକ୍ତିଧାରୀ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ନିଜ ଶକ୍ତି ଉଠାଇଲେ।
ନଂଦୀଶ୍ଵରଃ ଶରଵ୍ରାତୈଃ କାଲନେମିମଵଧ୍ଯତ
ନନ୍ଦୀଶ୍ୱର ଅନେକ କଣ୍ଟା ମାରି କାଳନେମିଙ୍କୁ ମାରିଦେଲେ।
କାଲନେମିସ୍ତୁ ସଂକ୍ରୁଦ୍ଧୋ ଧନୁଶ୍ଚିଚ୍ଛେଦ ନଂଦିନଃ
କିନ୍ତୁ କାଳନେମି ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ନନ୍ଦୀଙ୍କ ଧନୁଷ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ।
ସ ଶୂଲଭିନ୍ନହୃଦଯୋ ହତାଶ୍ଵୋ ହତସାରଥିଃ
ତାଙ୍କର ହୃଦୟ ଶୂଳରେ ବିଦ୍ରା ହୋଇଥିଲା, ଘୋଡା ମରିଯାଇଥିଲେ, ସାରଥି ମଧ୍ୟ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଥିଲେ।
ଅଥ ଶୁମ୍ଭୋ ଗଣେଶଶ୍ଚ ରଥମୂଷକଵାହନୌ
ତାପରେ ଶୁମ୍ଭ ଓ ଗଣେଶ, ଦୁହେଁ ମୂଷ ଚାଳିଥିବା ରଥରେ ଚଢ଼ିଥିଲେ।
ଗଣେଶସ୍ତୁ ତଦା ଶୁମ୍ଭଂ ହୃଦି ଵିଵ୍ଯାଧ ପତ୍ରିଣା
ସେଇ ସମୟରେ ଗଣେଶ ଏକ ପଙ୍ଖାଉଠି କଣ୍ଟା ଦ୍ୱାରା ଶୁମ୍ଭଙ୍କର ହୃଦୟକୁ ବିଦ୍ରା କଲେ।
ତତୋଽତିକ୍ରୁଦ୍ଧଃ ଶୁମ୍ଭୋଽପି ବାଣଷଷ୍ଟ୍ଯା ଗଣାଧିପମ୍ 2.4.19.
ତାପରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ରୋଧିତ ଶୁମ୍ଭ ଗଣାଧିପତିଙ୍କୁ ସାଠିଟି କଣ୍ଟା ଦ୍ୱାରା ଘାତ କଲେ।
ମୂଷକଃ ଶରଭିନ୍ନାଂଗଶ୍ଚଚାଲ ଦୃଢଵେଦନଃ
ମୂଷ, ଶରରେ ଅଙ୍ଗ ଛିଦ୍ର ହୋଇ, ଭୟଙ୍କର ବେଦନାରେ କାପୁଥିଲା।
ତତୋ ଲଂବୋଦରଃ ଶୁମ୍ଭଂ ହତ୍ଵା ପରଶୁନା ହୃଦି
ତାପରେ ଲମ୍ବୋଦର ପରଶୁ ଦ୍ୱାରା ଶୁମ୍ଭଙ୍କର ହୃଦୟକୁ ଘାତ କରି ତାଙ୍କୁ ମାରିଦେଲେ।
କାଲନେମିର୍ନିଶୁଂଭଶ୍ଚାଽପ୍ଯୁଭୌ ଲଂବୋଦରଂ ଶରୈଃ
କାଳନେମି ଓ ନିଶୁମ୍ଭ, ଦୁହେଁ ଲମ୍ବୋଦରଙ୍କୁ କଣ୍ଟା ଦ୍ୱାରା ଘାତ କଲେ।
ତଂ ପୀଡଯମାନମାଲୋକ୍ଯ ଵୀରଭଦ୍ରୋ ମହାବଲଃ
ତାଙ୍କୁ ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ଦେଖି, ବଳଶାଳୀ ବୀରଭଦ୍ର ଆଗେଇଲେ।
କୂଷ୍ମାଂଡଭୈରଵାଶ୍ଚାଽପି ଵେତାଲା ଯୋଗିନୀଗଣାଃ
କୁଷ୍ମାଣ୍ଡ, ଭୈରବ, ବେତାଳ ଓ ଯୋଗିନୀମାନଙ୍କ ଦଳ,
ତତଃ କିଲକିଲାଶବ୍ଦୈଃ ସିଂହନାଦୈଃ ସୁଘର୍ଘରୈଃ
ତାପରେ ଉଚ୍ଚ ଶବ୍ଦ, ସିଂହ ଦହାଡ଼, ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ ସହ,
ତତୋ ଭୂତାନ୍ଯଧାଵଂତ ଭକ୍ଷଯଂତିସ୍ମ ଦାନଵାନ୍
ତାପରେ ଭୂତମାନେ ଦାନବମାନେଂକୁ ଖାଇବାକୁ ଦୌଡ଼ିଲେ।
ନନ୍ଦୀ ଚ କାର୍ତିକେଯଶ୍ଚ ସମାଶ୍ଵସ୍ଯ ତ୍ଵରତ୍ଵିତୌ
ନନ୍ଦୀ ଓ କାର୍ତ୍ତିକେୟ, ଆତ୍ମସ୍ଥିରତା ପାଇ ଦ୍ରୁତ ହେଲେ।
ଛିନ୍ନଭିନ୍ନା ହତୈର୍ଦେତ୍ଯୈଃ ପତିତୈର୍ଭକ୍ଷିତୈସ୍ତଦା
ସେଇ ସମୟରେ ଦେତ୍ୟମାନେ କଟା, ଭାଙ୍ଗା, ମୃତ, ପଡ଼ିଥିବା ଓ ଖାଇଯାଇଥିଲେ।
ପ୍ରଵିଧ୍ଵସ୍ତାଂ ତଦା ସେନାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସାଗରନଂଦନଃ 2.4.19.
ସେଇବେଳେ ସେନାକୁ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ଦେଖି, ସାଗରପୁତ୍ର—
ହସ୍ତ୍ଯଶ୍ଵରଥସଂହ୍ରାଦାଃ ଶଂଖଭେରୀସ୍ଵନାସ୍ତଥା
ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା ଓ ରଥର ଗଞ୍ଜନ ଶବ୍ଦ, ସହିତ ସଂଖ ଓ ଢୋଳର ଉଚ୍ଚ ଧ୍ୱନି—
ଜଲଂଧରଶରଵ୍ରାତୈର୍ନୀହାରପଟଲୈରିଵ
ଏହି ସବୁ ଶବ୍ଦ ଜଳନ୍ଧରଙ୍କ ତୀରବୃଷ୍ଟିରେ, ଯେପରି ଘନ କୁହୁଡ଼ି ଆକାଶ ଢାକି ଦିଏ, ସେପରି ଚୁପ୍ ହୋଇଗଲା।