ଦୈତ୍ଯସୈନ୍ଯାଽଽଵୃତୈସ୍ତସ୍ଯ ଵିମାନାନାଂ ଶତୈସ୍ତଦା
ସେ ସମୟରେ ଦୈତ୍ୟ ସେନା ଭରିଥିବା ଶତଶଃ ବିମାନ ଦ୍ୱାରା ସେ ଘେରାଯାଇଥିଲେ।
ତସ୍ଯୋଦ୍ଯୋଗଂ ତଦା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦେଵାଃ ଶକ୍ରପୁରୋଗମାଃ
ସେତେବେଳେ ତାଙ୍କର ପ୍ରସ୍ତୁତି ଦେଖି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଦେବମାନେ ଚିନ୍ତିତ ହେଲେ।
ତଦସ୍ମଦ୍ରକ୍ଷଣାର୍ଥାଯ ଜହି ସାଗରନଂଦନମ୍
ଆମର ରକ୍ଷା ପାଇଁ, ସମୁଦ୍ରପୁତ୍ରଙ୍କୁ ବଧ କର।
ଇତି ଦେଵଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପ୍ରହସ୍ଯ ଵୃଷଭଧ୍ଵଜଃ
ଦେବମାନଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ବୃଷଭଧ୍ୱଜ ହସିଲେ।
ଜଲଂଧରଃ କଥଂ ଵିଷ୍ଣୋ ନ ହତଃ ସଂଗରେ ତ୍ଵଯା
ଜଳନ୍ଧର କାହିଁକି ଯୁଦ୍ଧରେ ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ମାରିନଥିଲେ, ହେ ବିଷ୍ଣୁ?
ନ ମଯା ନିହତଃ ସଂଖ୍ଯେ ତ୍ଵମେନଂ ଜହି ଦାନଵମ୍
ମୁଁ ଯୁଦ୍ଧରେ ତାଙ୍କୁ ମାରିନଥିଲି; ଏହି ଦାନବକୁ ତୁମେ ବଧ କର।
ନାଯମେଭିର୍ମହାତେଜାଃ ଶସ୍ତ୍ରାସ୍ତ୍ରୈର୍ଵଧ୍ଯତେ ମଯା
ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀକୁ ମୋର ଶସ୍ତ୍ର କିମ୍ବା ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ମାରିହେବା ଯାଏନା।
ତାନ୍ଯୈକ୍ଯମାଗତାନୀଶୋ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସ୍ଵଂ ଚାମୁଚନ୍ମହଃ ।। 2.4.18.
ସେମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହେବାକୁ ଦେଖି, ପ୍ରଭୁ ନିଜ ତେଜ ଫେରାଇନେଲେ।
ତେନାକରୋନ୍ମହାଦେଵୋ ମହସା ଶସ୍ତ୍ରମୁତ୍ତମମ୍
ସେଇ ତେଜରେ ମହାଦେବ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅସ୍ତ୍ର ତିଆରି କଲେ।
ତତଃ ଶେଷେଣ ଚ ତଦା ଵଜ୍ରଂ ଚ କୃତଵାନ୍ହରିଃ
ତାପରେ ଶେଷଙ୍କ ସହିତ, ହରି ସେଇ ସମୟରେ ବଜ୍ର ତିଆରି କଲେ।
ହସ୍ତ୍ଯଶ୍ଵରଥପତ୍ତୀନାଂ କୋଟିଭିଃ ପରିଵାରିତଃ
ସେ କୋଟିକୋଟି ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ରଥ ଓ ପଦାତି ଦ୍ୱାରା ଘେରାଯାଇଥିଲେ।
ଗଣାଶ୍ଚ ସମସଜ୍ଜଂତ ଯୁଦ୍ଧାଯାଽତିତ୍ଵରାନ୍ଵିତାଃ
ସେନାମାନେ ମଧ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ବଡ଼ ଉତ୍ସାହରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ।
ଅଵତେରୁର୍ଗଣା ଵେଗାତ୍କୈଲାସାଦ୍ଯୁଦ୍ଧଦୁର୍ମଦାଃ
ଯୁଦ୍ଧର ଉତ୍ସାହରେ ମତ୍ତ ହୋଇଥିବା ସେଇ ସମସ୍ତ ଦଳ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ କୈଳାସ ପର୍ବତରୁ ଅବତରିଲେ।
ପ୍ରମଥାଧିପଦୈତ୍ଯାନାଂ ଘୋରଶସ୍ତ୍ରାସ୍ତ୍ରସଂକୁଲମ୍
ପ୍ରମଥ ଓ ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କର ନେତାମାନେ ଭୟଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଘିରି ଏକାଉଁଠି ମୁହଁମୁହିଁ ହେଲେ।
ଗଜାଶ୍ଵରଥଶବ୍ଦୈଶ୍ଚ ନାଦିତା ଭୂର୍ଵ୍ଯକଂପତ
ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା ଓ ରଥର ଶବ୍ଦରେ ପୃଥିବୀ ଗୁଞ୍ଜିଉଠିଲା ଏବଂ କମ୍ପିତ ହେଲା।
ଵ୍ଯରାଜତ ନଭଃ ପୂର୍ଣମୁଲ୍କାଭିରିଵ ସଂଵୃତମ୍
ଆକାଶଟି ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଇ ଥିଲା, ଯେପରିକି ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଉଲ୍କାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଢାକାଯାଇଛି।
ଵଜ୍ରାହତାଚଲଶିରଃଶକଲୈରିଵ ସଂଵୃତା
ବିଜୁଳିରେ ଆଘାତ ପାଇଥିବା ପର୍ବତ ଶିଖର ଖଣ୍ଡରେ ଆକାଶ ଢାକାଯାଇଥିବା ପରି ଲାଗୁଥିଲା।
ଵସାସୃଙ୍ମାଂସପଂକାଢ୍ଯା ଭୂରଗମ୍ଯାଽଭଵତ୍ତଦା 2.4.18.
ସେ ସମୟରେ ପୃଥିବୀ ରକ୍ତ, ମାଂସ ଓ ଅସ୍ଥିର ଦ୍ରବ ମାଟିରେ ଏତେ ଭରିଗଲା ଯେ, ଚାଲିବାକୁ ଅସମ୍ଭବ ହେଲା।
ଯୁଦ୍ଧେ ପୁନଃ ପୁନସ୍ତତ୍ର ମୃତସଂଜୀଵିନୀବଲାତ୍ ଶଶଂସୁର୍ଦେଵଦେଵାଯ ତତ୍ସର୍ଵଂ ଶୁକ୍ରଚେଷ୍ଟିତମ୍
ସେଠାରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ପୁଣିପୁଣି ମୃତସଞ୍ଜୀବନୀର ଶକ୍ତିରେ ଦେବତାମାନେ ଶୁକ୍ରଙ୍କ କର୍ମ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେବଦେବଙ୍କୁ ଖବର ଦେଉଥିଲେ।
ଅଥ ରୁଦ୍ରମୁଖାତ୍କୃତ୍ଯା ବଭୂଵାଽତୀଵଭୀଷଣା
ତାପରେ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ମୁଖରୁ ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର କୃତ୍ୟା ଜନ୍ମ ନେଲା।
ସା ଯୁଦ୍ଧଭୂମିମାସାଦ୍ଯ ଭକ୍ଷଯଂତୀ ମହାସୁରାନ୍
ସେ, ଯୁଦ୍ଧଭୂମିକୁ ପହଞ୍ଚି, ବଡ଼ ଦାନବମାନଙ୍କୁ ଖାଇବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲା।
ଵିଧୃତଂ ଭାର୍ଗଵଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦୈତ୍ଯସୈନ୍ଯଂ ଗଣାସ୍ତଦା
ଭାର୍ଗବଙ୍କ ରକ୍ଷାରେ ଦୈତ୍ୟ ସେନାକୁ ଦେଖି ସେଇ ସମସ୍ତ ଦଳ ସେ ସମୟରେ—
ଅଥାଭଜ୍ଯତ ଦୈତ୍ଯାନାଂ ସେନା ଗଣଭଯାର୍ଦିତା ଭଗ୍ନାଂ ଗଣଭଯାତ୍ସେନାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାମର୍ଷଯୁତା ଯଯୁଃ
ତାପରେ ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କର ସେନା ଦଳଙ୍କ ଭୟରେ ଭାଙ୍ଗିଗଲା; ଦଳଙ୍କ ଭୟରେ ସେନା ଭାଙ୍ଗିଯିବା ଦେଖି ସେମାନେ କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ଆଗେଇଲେ।
ତ୍ରଯସ୍ତେ ଵାରଯାମାସୁର୍ଗଣସେନାଂ ମହାବଲାଃ
ତିନିଜଣ ବିଶାଳ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମଣିଷ ଗଣସେନାକୁ ରୋକି ରଖିଲେ।
ତତୋ ଦୈତ୍ଯଶରୌଘାସ୍ତେ ଶଲଭାନାମିଵ ଵ୍ରଜାଃ
ତାପରେ ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କର ତୀରବର୍ଷା ଦଳା ଦଳା ପୋକା ପରି ଆସିଲା।
ଗଣାଃ ଶରଶତୈର୍ଭିନ୍ନା ରୁଧିରାସାରଵର୍ଷିଣଃ
ଗଣମାନେ ଶତଶତ ତୀରରେ ବିଦ୍ଧ ହୋଇ ରକ୍ତର ଧାରା ଝରାଇଲେ।
ପତିତାଃ ପାତ୍ଯମାନାଶ୍ଚ ଭିନ୍ନାଶ୍ଛିନ୍ନାସ୍ତଦା ଗଣାଃ 2.4.18.
ସେ ସମୟରେ ଗଣମାନେ କେହି ପଡ଼ୁଥିଲେ, କେହି ଛିନ୍ନ ହେଉଥିଲେ, କେହି ଚୁଆଯାଉଥିଲେ।
ତତଃ ପ୍ରଭଗ୍ନଂ ସ୍ଵବଲଂ ଵିଲୋକ୍ଯ ଶୈଲାଦିଲଂବୋଦରକାର୍ତିକେଯାଃ
ତାପରେ ନିଜ ସେନା ଭାଙ୍ଗିଯିବା ଦେଖି ଶୈଳାଦି, ଲମ୍ବୋଦର ଓ କାର୍ତ୍ତିକେୟ—
ଅମର୍ଷାଦଭ୍ଯଧାଵଂତ ଦ୍ଵଂଦ୍ଵଯୁଦ୍ଧାଯ ଦାନଵାଃ
କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦାନବମାନେ ଏକାଏକି ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଦୌଡ଼ିଆସିଲେ।
ନଂଦିନଂ କାଲନେମିଶ୍ଚ ଶୁମ୍ଭୋ ଲଂବୋଦରଂ ତଥା
ନନ୍ଦିନଙ୍କୁ କାଳନେମି ଏବଂ ଶୁମ୍ଭଙ୍କୁ ଲମ୍ବୋଦର ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆହ୍ୱାନ କଲେ।