ନାରଦ ଉଵାଚ ସଂକଷ୍ଟନାଶନଂନାମ ସ୍ତୋତ୍ରମେତତ୍ପଠେନ୍ନରଃ
ନାରଦ କହିଲେ, ଯେଉଁ ମନୁଷ୍ୟ 'ଦୁଃଖ ଦୂର କରିବା' ନାମକ ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ପଢ଼େ, ସେ ଲାଭାନ୍ବିତ ହୁଏ।
ଇତି ଦେଵାଃ ସ୍ତୁତିଂ ଯାଵତ୍କୁର୍ଵଂତି ଦନୁଜଦ୍ଵିଷଃ
ଏଭଳିଭାବେ, ଦାନବମାନଙ୍କର ଶତ୍ରୁ ଦେବତାମାନେ ଯେତେବେଳେ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲେ—
ସହସୋତ୍ଥାଯ ଦୈତ୍ଯାରିଃ ସକ୍ରୋଧଃ ଖିନ୍ନମାନସଃ
ଏହି ସମୟରେ, ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କର ଶତ୍ରୁ ହଠାତ୍ ରୋଷରେ ଓ ଚିନ୍ତାରେ ଭରିଯାଇ, ଉଠିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ତୈରାହୂତୋ ଗମିଷ୍ଯାମି ଯୁଦ୍ଧାଯାଦ୍ଯ ତ୍ଵରାନ୍ଵିତଃ
ସେମାନେ ଡାକିଥିବାରୁ, ମୁଁ ଆଜି ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ ଯିବି।
ତତ୍କଥଂ ତେ ମମ ଭ୍ରାତା ଯୁଦ୍ଧେ ଵଧ୍ଯଃ କୃପାନିଧେ
ହେ କୃପାସାଗର, ତେବେ କିପରି ଆପଣ ଯୁଦ୍ଧରେ ମୋ ଭାଇଙ୍କୁ ମାରିପାରିବେ?
ଶ୍ରୀଭଗଵାନୁଵାଚ ରୁଦ୍ରାଂଶସଂଭଵତ୍ଵାଚ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଵଚନାଦପି 2.4.16.
ଶ୍ରୀଭଗବାନ କହିଲେ, ସେ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଅଂଶରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଓ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଆଦେଶରେ—
ଵିଷ୍ଣୁର୍ଵେଗାଦ୍ଯଯୌ ଯୋଦ୍ଧୁଂ ଯତ୍ର ଦେଵାଃ ସ୍ତୁଵଂତି ତେ
ବିଷ୍ଣୁ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଯେଉଁଠାରେ ଦେବତାମାନେ ତୁମକୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲେ, ସେଠାକୁ ଗଲେ।
ଅଥାଽରୁଣାନୁଜାତ୍ଯୁଗ୍ରପକ୍ଷଵାତପ୍ରପୀଡିତାଃ
ତାପରେ, ଅରୁଣଙ୍କ ଅନୁୟାୟୀମାନେ ତାଙ୍କର ତୀବ୍ର ପଖାର ବାତାସରେ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ।
ତତୋ ଜଲଂଧରୋ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦୈତ୍ଯାନ୍ଵାତ୍ଯାପ୍ରପୀଡିତାନ୍
ତାପରେ, ଦୈତ୍ୟମାନେ ବଡ଼ ବାତ୍ୟାରେ ଅତିକ୍ରମିତ ହେଉଥିବାକୁ ଦେଖି, ଜଳନ୍ଧର—
ତତଃ ସମଭଵଦ୍ଯୁଦ୍ଧଂ ଵିଷ୍ଣୁଦୈତ୍ଯେଂଦ୍ରଯୋର୍ମହତ୍
ତାପରେ ବିଷ୍ଣୁ ଓ ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କର ମହାପ୍ରଭୁ ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା।
ଵିଷ୍ଣୁର୍ଦୈତ୍ଯସ୍ଯ ବାଣୌଘୈର୍ଧ୍ଵଜଂ ଛତ୍ରଂ ଧନୁର୍ହଯାନ୍
ବିଷ୍ଣୁ ତୀବ୍ର ବାଣବର୍ଷାରେ ଦୈତ୍ୟଙ୍କ ଧ୍ୱଜ, ଛତା, ଧନୁଷ୍ୟ ଓ ଘୋଡ଼ାମାନେକୁ ଭଙ୍ଗ କରିଦେଲେ।
ତତୋ ଦୈତ୍ଯଃ ସମୁତ୍ପତ୍ଯ ଗଦାପାଣିସ୍ତ୍ଵରାନ୍ଵିତଃ
ତାପରେ ଦୈତ୍ୟ ଗଦା ହାତରେ ଧରି, ତ୍ୱରିତ ଭାବେ ଉଛଳି ଆଗକୁ ଆସିଲେ।
ଵିଷ୍ଣୁର୍ଗଦାଂ ସ୍ଵଖଙ୍ଗେନ ଚିଚ୍ଛେଦ ପ୍ରହସନ୍ନିଵ
ବିଷ୍ଣୁ ହସୁଥିବା ପରି ନିଜ ତଳୱାରରେ ଦୈତ୍ୟଙ୍କ ଗଦାକୁ କାଟିଦେଲେ।
ତତସ୍ତୌ ବାହୁଯୁଦ୍ଧେନ ଯୁଯୁଧାତେ ମହାବଲୌ
ତାପରେ ସେ ଦୁଇଜଣ ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁଯୁଦ୍ଧରେ ଲଗିଗଲେ।
ଏଵଂ ତୌ ସୁଚିରଂ ଯୁଦ୍ଧଂ କୃତ୍ଵା ଵିଷ୍ଣୁଃ ପ୍ରତାପଵାନ୍
ଏଭଳି ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଯୁଦ୍ଧ କରି, ବିଷ୍ଣୁ ତେଜସ୍ୱୀ ହେଲେ—
ଅଦେଯମପି ତେ ଦଦ୍ମି ଯତ୍ତେ ମନସି ଵର୍ତତେ ।। 2.4.16.
ଯାହା ଦେବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ, ସେମଧ୍ୟ ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେଉଛି—ତୁମ ମନରେ ଯାହା ଅଛି।
ଜଲଂଧର ଉଵାଚ ଯଦି ଭାଵୁକ ତୁଷ୍ଟୋଽସି ଵରମେନଂ ଦଦସ୍ଵ ମେ
ଜଳନ୍ଧର କହିଲେ, ଯଦି ଆପଣ ସତ୍ୟରେ ପ୍ରସନ୍ନ, ତେବେ ଏହି ଆଶୀର୍ବାଦ ମୋତେ ଦିଅ।
ତଦା ଜଲଂଧରପୁରମଗମଦ୍ରମଯା ସହ
ତାପରେ ସେ ରାମଙ୍କ ସହିତ ଜଳନ୍ଧରଙ୍କ ପୁରକୁ ଗଲେ।
ଜଲଂଧରସ୍ତୁ ଦେଵାନାମଧିକାରେଷୁ ଦାନଵାନ୍
ଜଳନ୍ଧର ଦେବତାମାନଙ୍କ ଅଧିକାର ଅଞ୍ଚଳରେ ଦାନବମାନଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟର ଦାୟିତ୍ୱ ଦେଇଦେଲେ।
ଦେଵଗଂଧର୍ଵସିଦ୍ଧେଷୁ ଯତ୍କିଂଚିଦ୍ରତ୍ନସଂଯୁତମ୍
ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ସିଦ୍ଧମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁମାନେ ମଣିମୁକ୍ତା ଭରିତ ଧନ-ଧାନ୍ୟ ଥିଲେ,
ପାତାଲଭୁଵନେ ଦୈତ୍ଯଂ ନିଶୁଂଭଂ ସ ମହାବଲମ୍
ପାତାଳ ଭୂମିରେ, ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦୈତ୍ୟ ନିଶୁମ୍ଭଙ୍କୁ ବଶ କରିଦେଲେ।
ଦେଵଗଂଧର୍ଵସିଦ୍ଧାଽଽଦ୍ଯାନ୍ସର୍ପରାକ୍ଷସମାନୁଷାନ୍
ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ, ସିଦ୍ଧ, ସର୍ପ, ରାକ୍ଷସ ଓ ମାନବମାନେ ସମେତ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସେ ନିଜ ଅଧୀନରେ ଆଣିଲେ।
ଏଵଂ ଜଲଂଧରଃ କୃତ୍ଵା ଦେଵାନ୍ସ୍ଵଵଶଵର୍ତିନଃ
ଏଭଳି ଭାବରେ ଜଳନ୍ଧର ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ନିଜ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ଚଳାଇଲେ।
ନ କଶ୍ଚିଦ୍ଵ୍ଯାଧିତୋ ନୈଵ ଦୁଃଖୀ ନୈଵ କୃତସ୍ତଥା
କେହି ରୋଗୀ ହେଲେ ନାହିଁ, କେହି ଦୁଃଖି ହେଲେ ନାହିଁ, କିମ୍ବା କେହି କଷ୍ଟ ପାଇଲେ ନାହିଁ।
ଏଵଂ ମହୀଂ ଶାସତି ଦାନଵେଂଦ୍ରେ ଧର୍ମେଣ ସମ୍ଯକ୍ଚ ଦିଦୃକ୍ଷଯାଽହମ୍
ଏଭଳି ଭାବରେ ଦାନବମାନଙ୍କ ରାଜା ନ୍ୟାୟରେ ଏ ଭୂମିକୁ ଶାସନ କରୁଥିବାବେଳେ, ମୁଁ ତାହାକୁ ଦେଖିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କଲି।
ସଂପ୍ରହସ୍ଯ ତଦା ଵାକ୍ଯଂ ସ୍ନେହପୂର୍ଵଂ ଚ ଵୈ ନୃପ
ତାପରେ ସେ ହସି ହସି ରାଜାଙ୍କୁ ସ୍ନେହ ଭରା କଥା କହିଲେ।
କୁତ ଆଗମ୍ଯତେ ବ୍ରହ୍ମନ୍କିଚିଦ୍ଦୃଷ୍ଟଂ ତ୍ଵଯା ପ୍ରଭୋ
ତୁମେ କେଉଁଠାରୁ ଆସିଛ, ବ୍ରାହ୍ମଣ? କିଛି ଦେଖିଛ କି, ପ୍ରଭୁ?
ତତ୍ରୋମଯା ସମାସୀନଂ ଦୃଷ୍ଟଵାନସ୍ମି ଶଂକରମ୍
ସେଠାରେ ମୁଁ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ବସିଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ ଦେଖିଲି।
ଯୋଜନାଯୁତଵିସ୍ତୀର୍ଣେ କଲ୍ପଵୃକ୍ଷମହାଵନେ
ଦଶ ହଜାର ଯୋଜନା ଚଉଡ଼ା ବିଶାଳ କଳ୍ପବୃକ୍ଷ ଜଙ୍ଗଲରେ।
ତଦ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମହଦାଶ୍ଚର୍ଯଂ ଵିସ୍ମଯୋ ମେଽଭଵତ୍ତଦା
ସେ ମହା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି, ସେଇ ସମୟରେ ମୋ ମନେ ବିସ୍ମୟ ଭରିଗଲା।