ମାଂ ନିଯୁଜ୍ଯ ଜଗଦ୍ଗୁପ୍ତୌ ପରିମୋହ୍ଯ ଚ ମାଯଯା
ମୋତେ ଏହି ବିଶ୍ୱର ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ଚୟନ କରି, ତୁମେ ମୋତେ ତୁମ ମାୟାରେ ଭ୍ରମିତ କରିଛ।
କିଂ କରୋମି ଜଗନ୍ମୂର୍ତ୍ତୌ ନ୍ଯସ୍ତଭାରୋଽସ୍ମ୍ଯହଂ ତ୍ଵଯି
ବିଶ୍ୱର ଭାର ତୁମ ଉପରେ ରଖାଯାଇଛି, ଏହାରେ ମୁଁ କଣ କରିବି?
ହର ଶମ୍ଭୋ ହରେରାର୍ତିମନୁତାପଂ ସମୀକ୍ଷ୍ଯ ସଃ 1.3.1.6.
ହର, ଶମ୍ଭୁ, ହରିଙ୍କ ଦୁଃଖ ଓ ପଶ୍ଚାତାପ ଦେଖି,
ଅରୁଣାଚଲରୂପେଣ ତିଷ୍ଠାମି ଵସୁଧାତଲେ
ମୁଁ ଅରୁଣାଚଳ ରୂପରେ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ଅବସ୍ଥିତ ଅଛି।
ପୂର୍ଵସ୍ମୈ ଵିଷ୍ଣଵେ ତତ୍ର ଵରୋ ଦତ୍ତୋ ମଯା ପୁରା ତେଜୋମଯମିଦଂ ରୂପଂ ପ୍ରଶାଂତଂ ଲୋକରକ୍ଷଣାତ୍
ପୂର୍ବରୁ ମୁଁ ଏଠାରେ ପୂର୍ବ ଵିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଏହି ଦୀପ୍ତିମୟ ଓ ଶାନ୍ତ ରୂପ ଦେଇଥିଲି, ଯାହା ବିଶ୍ୱର ରକ୍ଷା ପାଇଁ।
ନଦୀନାଂ ନିର୍ଝରାଣାଂ ଚ ମେଘମୁକ୍ତାଂଭସାମପି
ନଦୀ, ଝରଣା ଓ ମେଘରୁ ଆସିଥିବା ପାଣିକୁ ମଧ୍ୟ,
ଅଂଧାନାଂ ଦୃଷ୍ଟିଲାଭେନ ପଂଗୂନାଂ ପାଦସଂଚରୈଃ
ଅନ୍ଧଙ୍କୁ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ, ଲଙ୍ଗଡ଼ଙ୍କୁ ପାଦ ଚଳାଇବାର ସମର୍ଥତା ଦେଇ,
ସର୍ଵସିଦ୍ଧିପ୍ରଦାନେନ ସର୍ଵଵ୍ଯାଧିଵିମୋଚନୈଃ
ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଦେଇ ଓ ସମସ୍ତ ରୋଗରୁ ମୁକ୍ତି ଦେଇ,
ଇତ୍ଯୁକ୍ତାଂତର୍ଦଧେ ଶମ୍ଭୁର୍ହରିଶ୍ଚୈଵାରୁଣାଚଲମ୍
ଏପରି କହି, ଶମ୍ଭୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ, ହରି ମଧ୍ୟ ଅରୁଣାଚଳ ମଧ୍ୟରେ ଲିନ ହେଲେ।
ତମଦ୍ରିଂ ପରିତୋ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସୁରାନ୍କାନନସଂଶ୍ରଯାନ୍ ଵେଦାନ୍ସାଂଗୋପନିଷଦାନ୍ସମଂତାନ୍ମୂର୍ତିଧାରିଣଃ
ଏହି ପାହାଡ଼କୁ ଚାରିପାଖରେ ଅଟବୀରେ ବସିଥିବା ଦେବତାମାନେ ଓ ସମସ୍ତ ବେଦ, ଉପନିଷଦ ଓ ତାଙ୍କର ଅଙ୍ଗ ରୂପରେ ଦେଖି,
ସସର୍ଜ ଦିଵ୍ଯରୂପାଣାଂ ଶତମପ୍ସରସାଂ କୁଲମ୍
ସେ ଦିବ୍ୟ ରୂପର ଏକ ଶତ ଅପ୍ସରା ଗୋତ୍ର ସୃଷ୍ଟି କଲେ।
ସ୍ନାତ୍ଵା ବ୍ରହ୍ମସରସ୍ଯସ୍ମିନ୍ଵିଷ୍ଣୁଃ କମଲଲୋଚନଃ 1.3.1.6.
କମଳ ନୟନ ଵିଷ୍ଣୁ ଏହି ବ୍ରହ୍ମା ସରସ୍ ରେ ସ୍ନାନ କରି,
ଅପାପଃ ସର୍ଵଲୋକାନାମାଧିପତ୍ଯଂ ଚ ଲବ୍ଧଵାନ୍
ସମସ୍ତ ଲୋକର ଅଧିପତ୍ୟ ଲାଭ କରି, ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ।
ଭାସ୍କରସ୍ତେଜସାଂ ରାଶିରସୁରୈରପି ପୀଡିତଃ
ଭାସ୍କର, ଦୀପ୍ତିର ଅନେକ ରାଶି, ଅସୁରମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ପୀଡିତ ହେଲେ।
ନିମଜ୍ଜ୍ଯ ଵିମଲେ ତୀର୍ଥେ ପାଵନେ ବ୍ରହ୍ମନିର୍ମିତେ
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ତିଆରି କରାଯାଇଥିବା ଶୁଭ୍ର ଓ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥରେ ଡୁବି,
ଅଶେଷଦୈତ୍ଯଵିଜଯଂ ଲବ୍ଧ୍ଵା ମେରୁପ୍ରଦକ୍ଷିଣମ୍
ସମସ୍ତ ଦୈତ୍ୟ ଉପରେ ଜୟ ଲାଭ କରି, ମେରୁ ପରିକ୍ରମା କଲେ।
ଦକ୍ଷଶାପାନଲାକ୍ରାଂତସ୍ସୋମଃ ଶିଵଵଚୋବଲାତ୍
ଦକ୍ଷଙ୍କ ଶାପ ଅଗ୍ନିରେ ପୀଡିତ ସୋମ, ଶିବଙ୍କ ଶବ୍ଦର ଶକ୍ତିରେ ପୁନଃ ସ୍ଥିର ହେଲେ।
ଅଗ୍ନିର୍ବ୍ରହ୍ମର୍ଷିଶାପେନ ଯକ୍ଷ୍ମରୋଗପ୍ରପୀଡିତଃ
ଅଗ୍ନି, ବ୍ରହ୍ମର୍ଷିଙ୍କ ଶାପରେ ଯକ୍ଷ୍ମା ରୋଗରେ ପୀଡିତ ହେଲେ।
ଶକ୍ରୋ ଵୃତ୍ରଂ ବଲଂ ପାକଂ ନମୁଚିଂ ଜୃଂଭମୁଦ୍ଧୃତମ୍
ଇନ୍ଦ୍ର ଭୃତ୍ର, ବଳ, ପାକ, ନମୁଚି ଓ ଜ୍ରମ୍ଭାଙ୍କୁ ବଧ କରିଥିଲେ।
ପାତକୈଶ୍ଚ ପରିକ୍ଷୀଣସ୍ତଥା ଲୋକାଂତମାଶ୍ରିତଃ
କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କର ପାପରେ ଶକ୍ତି କମିଗଲା ଏବଂ ସେ ସମସ୍ତ ଲୋକର ସୀମାକୁ ଆଶ୍ରୟ କଲେ।
ଅରୁଣାଦ୍ରିଂ ସମଭ୍ଯର୍ଚ୍ଯ ଵିପାପୋଽଭୂତ୍ସୁରାଧିପଃ
ଅରୁଣ ପାହାଡ଼କୁ ପୂଜା କରିବା ପରେ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ନାୟକ ପାପମୁକ୍ତ ହେଲେ।
ଲବ୍ଧ୍ଵା ଚେନ୍ଦ୍ରପଦଂ ଶକ୍ରଃ ଶତମପ୍ସରସାଂକୁଲମ୍ 1.3.1.6.
ଇନ୍ଦ୍ର ପଦ ଫେରିପାଇବା ପରେ, ଶକ୍ର ଏକ ଶତ ଅପ୍ସରାମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରିଗଲେ।
ପୁଷ୍ପମେଘାନ୍ସମାଦିଶ୍ଯ ଦିଵ୍ଯାଭିଃ ପୁଷ୍ପଵୃଷ୍ଟିଭିଃ
ସେ ଫୁଲର ମେଘମାନେକୁ ଦିବ୍ୟ ପୁଷ୍ପବୃଷ୍ଟି କରିବାକୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ।
ଶେଷୋଽପି ଶୋଣଶୈଲେଶଂ ସମଭ୍ଯର୍ଚ୍ଯ ଶିଵାଜ୍ଞଯା
ଶେଷ ମଧ୍ୟ, ଶିବଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ଶୋଣ ପାହାଡ଼ର ନାଥକୁ ପୂଜା କଲେ।
ଅନ୍ଯେ ନାଗାଶ୍ଚ ଗନ୍ଧର୍ଵାଃ ସିଦ୍ଧାଶ୍ଚାପ୍ସରସାଂ ଗଣାଃ
ଅନ୍ୟ ନାଗ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ସିଦ୍ଧ ଓ ଅପ୍ସରାମାନଙ୍କ ଦଳ ମଧ୍ୟ—
ଦେଵୈରଶେଷୈର୍ଦୈତ୍ଯାଦୀଞ୍ଜେତୁକାମୈଃ ସମୁଦ୍ଯତୈଃ
ଦେବମାନେ, ଦୈତ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟମାନେଙ୍କୁ ଜୟ କରିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ, ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ।
ତ୍ଵଷ୍ଟ୍ରା ଵିରଚିତାକାର ଆଦିତ୍ଯସ୍ତେଜସା ତପନ୍
ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଜନ, ତ୍ୱଷ୍ଟ୍ର ତୁମକୁ ଗଢ଼ିଥିଲେ, ତୁମେ ସୂର୍ଯ୍ୟର ତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ।
ରଥଵାହାଃ ପୁନସ୍ତସ୍ଯ ଶକ୍ତିହୀନାଃ ଶ୍ରମଂ ଗତାଃ
କିନ୍ତୁ ରଥର ଘୋଡ଼ାମାନେ ଶକ୍ତିହୀନ ଓ କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇ, ଆଗକୁ ଯିବାରେ ଅସମର୍ଥ ହେଲେ।
ନାଶକ୍ନୋଚ୍ଚ ଦିଵଂ ଗନ୍ତୁଂ ସର୍ଵଗତ୍ଯାଂଶୁମାଲିନଃ
ପ୍ରଭାର ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା ଗତିବାହକମାନେ ଉଚ୍ଚ ଦିବକୁ ଯିବାରେ ସମର୍ଥ ହେଲେନି।
ପ୍ରୀତ୍ଯା ତସ୍ମାଦ୍ଵିଭୋର୍ଲେଭେ ମାର୍ଗଂ ଵ୍ଯୋମ୍ନୋ ହଯାଞ୍ଛୁଭାନ୍
ପ୍ରେମରେ, ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କୁ ଆକାଶରେ ଏକ ମାର୍ଗ ଓ ଶୁଭ ଘୋଡ଼ା ଦେଲେ।